Natalia dorastała w zwykłej rodzinie. Nie rozpieszczano jej, czasami nawet dostała pasem, ale wraz z przyjściem na świat młodszej siostry jej sytuacja się pogorszyła. Zosia urodziła się w momencie, w którym para była już dojrzała i świadoma tego, że jest w pełni gotowi na drugie dziecko, dlatego starali się przelać całą swoją miłość na młodszą córkę. Przez to prawie zapomnieli o Natalii, chociaż nie do końca – pamiętali o niej tylko wtedy, kiedy czegoś od niej chcieli. Młoda dziewczyna pełniła w tym domu rolę opiekunki, sprzątaczki i kucharki, a do tego nie mogła zapomnieć o nauce. Nikt nie interesował się tym, co Natalia robi w czasie wolnym, była pozostawiona sama sobie. Przez ten cały czas chciała zniknąć, albo uciec z tego domu, marzyła o niezależności i uwolnieniu się z tego piekła.
Niestety trzeba przyznać, że jej życie nie było usłane różami. W dodatku Natalia w wieku 18 lat zaszła w ciążę z chłopcem z sąsiedztwa o imieniu Emil. Kiedy przyszła do niego z tą wiadomością, odpowiedział jej:
-Co? Niby to moje dziecko? Chcesz mnie na nie złapać? Idź stąd i lepiej nie wracaj!
Dziewczyna przez cały dzień płakała, a potem powiedziała o wszystkim rodzicom. Ci tylko krzyczeli:
– Kim Ty jesteś dziewczyno, jakąś ladacznicą? Chcesz nam wstydu narobić? Tak Cię wychowaliśmy?! – To było wszystko, na co mogła liczyć, nie usłyszała ani jednego słowa wsparcia. Na aborcję już było za późno, więc rodzice zdecydowali, że musi urodzić.
Chcieli nawet zmusić Emila do ślubu, ale jego rodzice stali po jego stronie i mówili, że póki nie udowodniono ojcostwa to nie będzie ani ślubu, ani pieniędzy na dziecko.
Natalia niczego nie mogła już zmienić. Cały czas chodziła smutna, a wyrzuty matki tylko pogarszały sprawę.
Kilka miesięcy przed porodem Emil poszedł do więzienia odsiadywać wyrok…
