Wyrzuć go na ulicę. Znalazłam pod śniegiem sąsiedzkiego kota, a właścicielka odmówiła mu pomocy
Justyna od zawsze z dystansem patrzyła na kocura sąsiadów. Nie była wrogo nastawiona do kotów, ale ten ogromny pręgowany drań raz ją naprawdę wyprowadził z równowagi.
To opowieść o tym, jak ważne jest nie zatracić w sobie człowieczeństwa, niezależnie od okoliczności.
Pewnego lata sąsiedzki kot Felek upodobał sobie działkę Justyny jako swoją toaletę. Wielokrotnie nakrywała go na swoim niewielkim ogródku: buszował w ziemi, jakby prowadził wykopaliska rodem z archeologii. Z okrzykiem rzucała się za nim, a on niewzruszenie czmychał pod płot. Działka Justyny była mała, ale solidna domek odziedziczyła po babci i stał w urokliwym miejscu na przedmieściach Krakowa.
Im głębiej wchodziło się w uliczkę tym bardziej czuło się wiejską ciszę. Wystarczyło wyjść na przystanek i już kawałek do miasta. Za życia babci Justyna uwielbiała tu przyjeżdżać, a i później bywała na weekendach: przywoziła przyjaciółki, wspólnie rozpalali saunę, grillowali kiełbaski, zbierali jagody. W pobliskim lesie w godzinę można było nazbierać maślaków na patelnię. Spokój, świeże powietrze, przestrzeń wszystko, co potrzebne do wytchnienia. W tej samej wiosce mieszkała też jej kuzynka córka wujka Andrzeja, brata mamy. Od dziecka były blisko. Ogród, rzeczka nie było czasu na nudę.
Justyna uprawiała dwa rządki rzodkiewki i ziół, na trzecim rosła cebula dymka. Malutki, ale własny kawałek ziemi. I właśnie na nim gospodarzył się bezczelnie sąsiedzki kot. Justyna poszła do właścicielki Felka pani Grażyny. Ta tylko wzruszyła ramionami: A co ja mam zrobić? Mam za nim biegać? Rzucaj w niego patykiem, skoro nie możesz go złapać!.
Grażyna miała swoje powody do braku sentymentów: Felek był kotem jej zmarłego męża, pana Tadeusza. Sama Grażyna zawsze powtarzała: Z kotami nie mam nic wspólnego, wolę psy, bo była zagorzałą miłośniczką psów. Ale po śmierci męża kot został jej z konieczności.
Felek jednak nie był bezradny. Doskonale łapał myszy, a podobno nawet potrafił złowić rybę. W dawnych czasach towarzyszył właścicielowi podczas połowów. Potrzebował tylko dachu nad głową i ciepłej kuchni, by przetrwać deszcz i mróz.
Justyna musiała prowadzić z Felkiem prawdziwą wojnę. Próbowała z nim rozmawiać, przekonywać, nawet dokarmiać. Ale miastowe smakołyki nie robiły na Felku wrażenia. Na miłe słowa patrzył z daleka, mrużąc podejrzliwie oczy, i nigdy nie podchodził bliżej niż na pięć metrów.
Pewnego razu Justyna oblała go zimną wodą z węża. Innym razem wyszła plewić z gwizdkiem, i gdy zobaczyła przestępcę, pogoniła go między grządkami, jak sędzia na meczu, dmuchając zawzięcie w gwizdek. Potem, zwalając się ze śmiechu na trawę, wspominała, jak Felek przeskoczył płot, spojrzał na nią z wyrzutem, jakby mówił: To już przesada, tak się nie bawimy!, po czym odszedł dumnie z podniesionym ogonem.
Grażyna obserwowała te bitwy zza płotu, nie mogąc powstrzymać śmiechu. Tym bardziej, że jej marzenie właśnie się spełniło została wreszcie prawdziwą psiarą. Córka przywiozła jej na wakacje malutką suczkę rasy yorkshire terrier, Sonię, więc sąsiadka miała teraz zajęcie. Justyna natomiast znalazła proste rozwiązanie problemu przywiozła trzy worki trocin i wysypała je w kącie ogródka zarośniętym pokrzywami.
Felek przyjął dar z wdzięcznością i odtąd załatwiał się tylko tam. Justyna odetchnęła z ulgą. Ale po pewnym czasie zauważyła, że kot praktycznie ją obserwuje: zza krzaków, z dachu, przez szpary w ogrodzeniu. Pewnego wieczoru wyszła na podwórko i niemal zemdlała, gdy w ciemności rozbłysły dwa świecące oczy. Jej krzyk pewnie słyszała cała okolica. Z Felkiem Justyna była raczej na dystans nigdy nie wiadomo, gdzie się pojawi następnym razem.
Do jesieni żyła w domku po babci, potem wróciła na studia do Krakowa i przyjeżdżała tylko na weekendy.
W jeden taki poranek Justyna zobaczyła na tylnym ganku kocią sylwetkę przykrytą śniegiem. To był Felek. Ogromny kot siedział, pokryty białą warstwą śniegu, z soplami na wąsach. Nawet nie drgnął, nie podniósł ogona, tylko skulony opuścił łeb. Kiedy Justyna strząsnęła śnieg, nie zareagował wcale. Pogłaskała go, zobaczyła, jak bezgłośnie otwiera pyszczek próbował miauczeć, lecz nawet nie zdołał wydobyć pary z pyszczka.
Justyna chwyciła go i zaniosła do domu. Owinęła w koc, ogrzała mordkę, stopiła lód z wąsów ciepłym ręcznikiem. Felek nie protestował nie miał już sił. Otoczyła go butelkami z ciepłą wodą, po czym poszła do Grażyny.
Ta jednak powiedziała ostro: On mieszka w komórce. Cały dom mi zbrudził, zaraza jedna. I więcej go nie wpuszczę!. Okazało się, że latem, gdy pojawiła się Sonia, Felek zaczął ją gonić i znaczył teren. Żeby mieć spokój, właścicielka przeniosła go do komórki.
Lato jakoś przeżył. Ale mrozy w nieocieplonej komórce okazały się dla niego fatalne. Justyna próbowała przemówić sąsiadce do rozsądku przecież to domowy kot, a teraz śnieg i lód, zimno. Usłyszała tylko: Wsypałam mu suchej karmy do miski niech żre, a śniegiem popija! Z głodu nie zdechnie! A jak nie pasuje, to go wyrzuć na ulicę!.
Wracając do domu, Justyna nagle pojęła: kot nie przyszedł na jej ganek przypadkiem. On szukał ratunku. Zrezygnowany czekał na łut szczęścia u tej, z którą całe lato toczył wojnę.
Zaczęła wydzwaniać do znajomych może ktoś przygarnie kota. Nikt się nie zgłosił. Kuzynka zaproponowała lokum w stodole z krową i świniami ciepło, ale do domu zabrać nie mogła, bo już miała dwa koty.
W tym czasie Felek, ogrzany, wyszedł spod koca, przeszedł się cicho po pokoju, dotknął jej nogi i usiadł naprzeciw, patrząc jej prosto w oczy. Jakby wiedział, że rozstrzyga się jego los. Justyna westchnęła i zadzwoniła do mamy. Ta całe życie była przeciw zwierzętom w mieszkaniu, lecz przypomniała sobie, jaki dobry był pan Tadeusz i jak często pomagał jej matce. Rozczuliła się też na myśl o samotnym, niechcianym już kocie.
Decyzja przyszła sama.
W wiejskim sklepie Justyna kupiła plastikowy transporter, wsadziła do środka Felka i zabrała go do Krakowa. Zaczynał się dla niego nowy rozdział
Życie nauczyło Justynę, że czasem nasi najwięksi przeciwnicy potrzebują naszej pomocy najbardziej. Prawdziwą wartością jest empatia i gotowość niesienia pomocy nawet tym, którzy wydają się być daleko od naszego serca.
