Mamo, tato, witajcie, przyjechaliście nas prosić, co się stało? Jagoda z mężem Tomaszem nagle wpadli do mieszkania rodziców.
Tak naprawdę wydarzyło się to dawno już. Mama chorowała, miała ciężką chorobę, drugiego stopnia
Zofia przeszła chemioterapię, potem radioterapię. Doświadczyła remisji, włosy nieco odrosły. Lecz spokój był przedwczesny znowu robiło się jej gorzej.
Jagodo, Tomaszu, dobry wieczór, proszę, wejdźcie, Zofia, bladą i chudą niczym mała dziewczynka, witała ich przy drzwiach.
Dzieci, siadajcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie mamy, ojciec, Stanisław, nieco zakłopotany, dodał.
Jagoda i Tomasz usiedli na kanapie i z niecierpliwością spojrzeli na matkę. Zofia westchnęła i rozejrzała się po pokoju, szukając wsparcia w Borysie, mężu.
Jagodo, Tomaszu, nie zdziwcie się, mam do was dość osobliwą prośbę. W sumie bardzo was prosimy.
Zaadoptujcie nam chłopca, proszę! Nie damy sobie już potomstwa, a inne powody też nas krępują.
Zapanowała chwila milczenia.
Pierwsza odzyskała przytomność córka:
Mamo, myślę, że będziesz zaskoczona, ale od dawna chcieliśmy wam coś wyznać, bało nas to. Ja i Tomasz bardzo pragniemy syna, a my już mamy dwie wnuczki twoje i taty, Małgorzatę i Katarzynę.
Nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Poza tym zdrowie już nie jest takie, jak kiedyś. Ciąża była komplikowana, lekarze odradzają kolejne porody. Rozważaliśmy więc adopcję chłopca z domu dziecka.
Jagódko, nie wiem, od czego zacząć, Zofia, dotykając palcami rosnących włosków na karku, wyszeptała, po prostu znów poczułam się gorzej.
Wtedy do mnie weszła przyjaciółka, ciocia Nadia ze starej pracy, pamiętasz? Miała kiedyś znamiona nad okiem, które prawie zasłaniały całe oko. Lękała się operacji, bo sądziła, że mogą się przerodzić. Teraz Nadia przyjechała znamiona zniknęły, wygląda wspaniale.
Pojechaliśmy do babci Zuzanny na wieś; rozmawialiśmy przy herbacie i nagle Nadia nam powiedziała: Jedźmy do Zuzanny, ona pomaga wielu z nas. Pomyślałam, co tracę, i ruszyliśmy.
Jagoda i Tomasz wsłuchali się w opowieść matki, wstrzymując oddech, nie do końca rozumiejąc, dokąd to zmierza.
No to, dzieci, kontynuowała Zofia, babcia Zuzanna od razu zadała mi dziwne pytanie: Czy mam syna?
Gdy wspomniałam, że mam jedną córkę Jagodę i dwie ukochane wnuczki, Małgorzatę i Katarzynę, babcia Zuzanna naciskała: A co się stało z drugą córką?
Zaskoczyło mnie, bo nikt oprócz mnie i taty nie wiedział, że miałam późny poronienie. Miał przyjść syn, pierworodek, dla ciebie, Jagodo. Nie przeżył, Zofia drżała, ciągnąc rękawy koszuli.
Co dalej? spytała Jagoda wielkimi oczami.
A dalej to, co babcia Zuzanna nam powiedziała: Zaadoptuj chłopca. Wróciłam i poszłam. Łzy spłynęły, jakbym była winna, że nie udało mi się zachować pierworodka. Muszę teraz dać ciepło i miłość innemu chłopcu, przywrócić równowagę.
I wtedy usłyszałam własny głos naprawdę tego chcę. Z Tomaszem mamy możliwość dać dziecku ciepło, miłość i wszystko, czego potrzebuje! Nie dla własnego zdrowia, lecz z pełną świadomością uratować jedno małe życie od sieroty i samotności. Rozumiecie?
Mamo, rozumiem cię i w pełni popieram, Jagoda ze łzami rzuciła się do matki, zróbmy to!
Jagoda i Tomasz wcześniej uzgodnili z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopca. Zostali zaproszeni, by obejrzeć podopiecznych. Zofia i Borys, oczywiście, pojechali razem z nimi.
W pokoju zabaw na dywanie bawiły się dzieci od trzech lat wzwyż.
Mamo, patrz, jaki jest rudy chłopiec, prawie twój, jak starannie układa piramidkę. Z takim zapałem aż język wystawił, szepnęła Jagoda, wskazując na jednego z maluchów.
Zofia podzieliła się entuzjazmem, ale z kąta dobiegły niejasne słowa.
W rogu stał starszy chłopiec z smutnym spojrzeniem, szepcąc coś nieusłyszalnie.
Czy mówisz do nas? Powiedz głośniej, nie zrozumiałam, zapytała Zofia.
Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, że nie pożałujecie. Weźcie mnie
Jagoda i Tomasz szybko załatwili wszystkie formalności i przygarnęli Nikodema. Małgorzata i Katarzyna były dumne, że mają nowego braciszka.
Nikodem wkrótce przyzwyczaił się, nazywając Jagodę i Tomasza mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Zuzannę i dziadka Borysa, bo ich dom był blisko, a szkoła w zasięgu pieszych kroków.
Zosia, tak nazywał go Nikodem, zamiast babcia, mówił mama Zosia. A ona, wstrzymując oddech, patrzyła na niego, czując, że to właśnie jej syn, którego nie przeżyła.
Z powodu zaleceń lekarzy Zofia rozpoczęła kolejny cykl leczenia, lecz nic nie pomagało jej stan pogarszał się.
Nikodem patrzył jej w oczy, głaskał krótkie włoski.
Mamo Zosiu, czemu chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!
Nie wiem, kochanie, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję, Zosia lubiła, jak go nazywał.
Borys rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.
Jakie szanse? zapytał Borys.
Lekarz nie owijał w bawełnę:
Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, i to ją uratuje.
Zofia i Borys podjęli decyzję.
W dniu operacji wszyscy byli napięci. Jagoda nieustannie dzwoniła do taty. Jan, lekarz, obiecał przekazać informacje, a Borys był jak na igłach.
Nie od razu zorientował się, że nie widzi Nikodema. Znalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem Zosi. Nikodem nie słyszał, jak Borys wszedł; siedział na podłodze, wpatrzony w szlafrok, płakał i powtarzał cicho:
Mamo Zosiu, nie odchodź, nie chcę cię stracić ponownie, proszę! Bądź zawsze przy mnie, mamo!
Telefon zadzwonił, sprawiając, że zarówno Borys, jak i Nikodem się zestresowali.
Dzwonił lekarz, głos zmęczony i pozbawiony radości, a serce Borysa zamarło jakby w pięć sekund.
Czy to wszystko? Czy Zosia przetrwała operację?
Panie doktorze? To pan Michał Iwanowicz, operacja była trudna, ale zakończyła się sukcesem, pani Zosia wytrzymała, usłyszał Borys. Była na granicy życia, jakby ktoś z nieba podtrzymywał ją w najtrudniejszych chwilach.
Dziękuję, dziękuję, doktorze! Borys objął Nikodema.
Zrozumiałeś, wszystko dobrze, nasza mama Zosia żyje! To szczęście, że jesteś z nami, mały.
Przepraszam, że tak się martwiłem o mamę, dziękuję ci, mój drogi synku!
Tak wspominam tamte dni, kiedy los splatał nasze losy, a miłość przybrała nowy kształt. Przypominam sobie, że nawet w najciemniejszych chwilach potrafimy odnaleźć światło, które prowadzi nas dalej.
