Zobaczyć na własne oczy
Po przerażającej tragedii utracie w wypadku męża i sześcioletniej córki Kinga przez długi czas nie mogła dojść do siebie. Pół roku spędziła w sanatorium w Nałęczowie. Nie chciała nikogo widzieć, przy niej trwała jej mama, Teresa, która z cierpliwością szeptała słowa otuchy. Pewnego dnia, jakby przez mgłę, Kinga poczuła, że jej matka przemawia do niej głosem, który był echem jej snów:
Kinguś, firma twojego męża ledwo zipie, Andrzej ledwo daje radę. Zadzwonił i prosił, żebym ci przekazała, żebyś zajęła się sprawami. Dobrze, że Andrzej to porządny człowiek, ale
W tych słowach, które wypłynęły z ust matki, było coś dziwnego jakby Kinga nie do końca była pewna, czy zdarzenie dzieje się naprawdę, czy śni na jawie. Niemniej słowa utkwiły jej w sercu.
Tak, mamo, chyba muszę czymś się zająć. Mój Paweł byłby dumny, gdybym pociągnęła jego interesy. Dobrze, że mi wiele tłumaczył, jakby przeczuwał szeptała do poduszki, wciąż niepewna, czy jej głos naprawdę wydobywa się z gardła.
Kinga wróciła do pracy, choć czuła, jakby biuro dryfowało gdzieś nad Warszawą, ponad dachami domów. Prowadziła rodzinny biznes, który zamiast upadać, wzlatywał wolno ku niebu. Firma prosperowała, a jedynym cieniem pozostała tęsknota za ukochaną córeczką.
Matka przychodziła we śnie i mówiła jej:
Powinnaś zaopiekować się dziewczynką z domu dziecka. Taką, która doznała większej krzywdy niż ty sama. Pomóż jej a pomożesz też sobie. Tam tkwi twoje ocalenie.
Kinga długo rozmyślała nad słowami matki, niby oczy otwarte, a jednak zamglone. W końcu znalazła się w domu dziecka na Pradze, przekonana, że nikogo nie zastąpi jej Zosia, ale być może ktoś inny poruszy jej zranione serce.
Weronika przyszła na świat prawie ślepa. Rodzice z dobrych, inteligenckich domów, z dyplomami w dłoniach, ale o sercach jakby z cukru i popiołu przestraszyli się odpowiedzialności i natychmiast oddali ją do okna życia. Być może tchórzostwo nie omija żadnej warstwy społecznej.
Dziewczynka trafiła do Domu Małego Dziecka na Grochowie, gdzie nazwano ją Weroniką. W grząskiej mgle własnej ślepoty nauczyła się rozpoznawać cienie i światła; kochała bajki, wierzyła, że kiedyś odwiedzi ją dobra wróżka.
Dzień, w którym Kinga weszła do domu dziecka, Weronika opisała później, jakby zdarzenie to rozegrało się nad Wisłą. Piękna pani, nasycona barwami i światłem, zjawiła się, a Weronika wiedziała, choć nie widziała, że ta osoba ma dobre serce. Dyrektorka spojrzała na Kingę podejrzliwie: po co jej kaleka dziewczynka? Kinga nie chciała tłumaczyć, odpowiadała automatycznie, że ma pieniądze i pragnienie niesienia pomocy.
Opiekunka przyprowadziła Weronikę. Na długi czas ten moment spotkanie na granicy jawy i snu zapadł Kindze w duszę. Dziewczynka była jak cherubin z jasnymi loczkami i olbrzymimi, nieruchomymi oczami.
Kto to? zapytała Kinga.
To nasza Weronika, wspaniała i dobra odpowiedziała wychowawczyni.
To moja Weronika, już czuję, że jest moja pomyślała Kinga.
Kinga i Weronika potrzebowały siebie nawzajem, bardziej niż drzewo słońca. Z każdą chwilą życie Kingi wypełniło się nowym sensem dziwnym i miękkim, jak śniadanie jedzone we śnie. Skonsultowała się z lekarzami: zapewnili, że jeśli Weronika przejdzie operację, istnieje szansa, by zobaczyła świat przez szkła grubych okularów.
Kinga zerwała się tej myśli jak łania płochliwej nadziei. Przed szkołą małej przeprowadzono operację. Weronika widziała słabo, ale była iskierka jeszcze za wcześnie na cuda, ale czas mógł przynieść przełom.
Tak mijały lata. Firma Kingi zbierała plony, ona sama była kobietą zamożną i szanowaną wśród warszawskich elit. Tylko na mężczyzn nie zwracała uwagi całą energię oddawała córce.
Weronika wyrosła na zjawiskową kobietę wydawało się, że ktoś wyśnił jej piękno. Skończyła studia na UW i już zaczęła pracować w firmie matki. Kinga była przewrażliwiona na punkcie każdego, kto zbliżał się do Weroniki bała się, że ktoś posłuży się jej dobrem, by ugrać korzyści, bo posag Weroniki był niczego sobie. Gdy tylko coś ją niepokoiło, natychmiast dawała znać petentom, że tu nie zarobią.
W końcu Weronika się zakochała. Kinga poznała Janka, jej wybranego, i nie miała mu nic do zarzucenia. Wkrótce Janek poprosił o rękę Weroniki. Rozpoczęły się przygotowania do ślubu, a tuż po nim planowano ostatni zabieg dający nadzieję na przywrócenie dziewczynie wzroku.
Janek był czuły i troskliwy, czasami jednak Kinga miała wrażenie, że gra jakąś rolę, ale szybko jednak odganiała te myśli. Gdy odwiedzili podwarszawską restaurację, w której miało odbyć się wesele, Janek zostawił telefon na stole i wyszedł, bo alarm od auta wył bez wyjaśnienia. Gdy siedziała sama, telefon Janka gwałtownie zadzwonił. Weronika nie chciała odbierać, ale dźwięk narastał sięgając po telefon, usłyszała głos przyszłej teściowej, Iwony, podniesiony, wręcz senny:
Synku, mam plan, jak szybko pozbyć się tej twojej ślepej Weroniki! Moja znajoma z biura podróży trzyma dwa bilety zaraz po ślubie jedźcie w Tatry, powiesz, że tak bardzo chcesz zobaczyć górskie widoki. Idźcie razem zepchnij ją gdzieś przez przypadek, a wracaj sam. Zgłoś zaginięcie, zapłakany, niech jej szukają, powiedz, że się pokłóciliście. Moje doświadczenie mówi, że nikt nie zbada sprawy za bardzo. Ty zagrasz wdowca, matka Weroniki ci uwierzy. W innym razie, jeśli zdążycie zrobić zabieg, wszystko się wyda i nie będzie szans na taki spadek, synku! Myślimy, kochany, to duże pieniądze. A teraz pa.
Weronika, jakby szept we śnie, rzuciła telefon, patrząc na drzwi, za którymi znikł Janek.
Więc jego matka chce mnie zabić, a Janek też w tym uczestniczy pomyślała, drżąc.
Jeszcze przed chwilą była najszczęśliwszą narzeczoną, już miało być po wszystkim, a nagle Całe jej wnętrze tańczyło ze strachu i obrzydzenia. Starała się nie zdradzić, gdy Janek wrócił do sali:
Dziwne, że alarm się włączył, może kot, ale żadnych śladów, wszystko gra mruknął. Telefon zadzwonił znowu, Janek chwycił za niego:
Tak, tak, Robert, już jadę rzucił i dodał do Weroniki: Muszę lecieć, Robert pilnie mnie wzywa do biura.
Jedź, poczekam tu z mamą, omówimy wszystko razem wyszeptała Weronika, jakby jej głos nie należał do niej.
Janek znikł, a Weronika została przy stoliku i pozwoliła łzom płynąć. Administratorka restauracji, Małgosia, podeszła, zaniepokojona:
Coś się stało, Weroniko? A gdzie Janek, przecież mieliście
Nie, wszystko w porządku, mama zaraz przyjedzie, Janek musiał pilnie wracać do pracy odpowiedziała zamglonym głosem.
Przyniosę ci herbatę, musisz ochłonąć stwierdziła Małgosia.
Kinga, przeczuwając, że coś się wydarzyło, przyjechała natychmiast, jakby jej fiat sunął przez zamglone marzenia. W środku restauracji Weronika zaczęła szlochać.
Mamusiu, oni chcą mnie zabić!
Kto?! Kinga nie wierzyła własnym uszom.
Janek i jego mama. Usłyszałam rozmowę mówiła, cała dygocząc Janek zostawił telefon, zadzwoniła Iwona i powiedziała mu, co ma zrobić. Mam dowód, przysięgam!
Kinga była wstrząśnięta. Cały świat zachwiał się jak dom z kart. Zastanawiały się, co robić, gdy zadzwonił Janek. Kinga odebrała telefon:
Halo Janek, dobry wieczór. Wiesz już o planie z biletami w góry…?
Janek udawał zaskoczenie czy rzeczywiście nie wiedział, o czym mowa, czy tylko udawał?
Jakim planie, jakich biletach?
Tych, na których miałeś wrócić sam z Tatr. Chcesz zostać bogatym wdowcem, ale zawiedziesz się.
Janek zamilkł, najwyraźniej już wszystko zrozumiał. To nie ja, to mama
Jesteś jeszcze większym tchórzem niż myślałam rzuciła Kinga i rozłączyła się.
Nazajutrz Janek znikł z Warszawy, oskarżył matkę, zabrał od niej złoty łańcuszek i garść oszczędności, a potem uciekł w nieznane. Iwona wyjechała do ciotki w Katowicach.
Wszystko zobaczyć i szok zobaczenia
W klinice okulistycznej Weronice przeprowadzono operację. Kinga była przy niej, prowadziła ją przez korytarze przypominające senne tunele. Młody lekarz, doktor Michał Król, niezwykle troskliwy, nie odstępował jej na krok. Doktor, z rumieńcami na twarzy i oczami jak dwie krople srebrnego deszczu, miał do niej wielką słabość, co Kinga zauważyła, patrząc podejrzliwie spod rzęs.
Gdy zdjęto opatrunek, Michał wręczył Weronice przepiękny bukiet róż czerwień i zapach były intensywniejsze niż kiedykolwiek wcześniej, a świat ukazał się jej jakby po raz pierwszy. Wcześniej widziała tylko cienie; teraz wreszcie zobaczyła własnymi oczami. Bukiet był realny tak samo, jak wysokiego blondyna stojącego przede mną.
Jak ja się cieszę! Widzę, wszystko widzę! płakała Weronika, a Michał próbował ją uspokoić.
Musiała już zawsze nosić okulary, ale to nie miało żadnego znaczenia wobec cudownej zmiany.
Minął czas. Ślub Michała i Weroniki był bajeczny kwiaty pachniały mocniej niż w snach. Po roku urodziła im się śliczna córeczka z oczami w kolorze stalowych chmur. Weronika była szczęśliwa: miała opiekuńczego, wiernego męża i nikomu nie pozwoliła się już skrzywdzić.
Dziękuję za przeczytanie niech Wasze sny będą pełne światła, a droga usłana kwiatami.
