Wiesz co, muszę ci coś opowiedzieć od rana śmieję się сквозь zęby na widok tego, co po wczorajszych babskich balangach dzieje się u mnie w mieszkaniu. Jakby tornado przeszło przez moją kawalerkę w Warszawie, przyniosло wszędzie brokat, rozrzucone skarpetki i przebite balony, a potem sobie poszło, zostawiając mnie sam na sam z tym bajzlem.
Podnoszę wazonik z bolesławieckiej ceramiki rozbity na kawałki, oczywiście Z ciężkim sercem odkładam większy odłamek na parapet. Ciociu Haniu, wybacz mruczę w kierunku pustki. A przecież wczoraj mandarynek nikt nie jadł, a w mieszkaniu pachnie tak, jakby oddzielny kąt oddali mi na przechowanie Nowemu Rokowi z PRLu: szampon, prosecco z Biedronki i aromat skórek cytrusowych. Dalej za kanapą leży plastikowy wieniec z brokatem, jakby ktoś właśnie wrócił z wieńcem z balu karnawałowego. W szufladzie pod ławą leży apaszek z napisem Wieczór panieński idealny, a pod grzejnikiem zaległa samotnie różowa, sfatygowana gumowa rękawiczka, jakby uciekała w panice przed wczorajszym szaleństwem.
Stoję w kuchni w wygniecionym szlafroku i z workiem na śmieci w ręku. Pod stopami chrupią papiery po Michałkach. Na parapecie wymęczony kieliszek ze śladami czerwonego wina, w wazonie (zamiast kwiatów!) sterczą kolorowe plastikowe słomki z gwiazdkami. Od ściany do ściany ciągnie się girlanda serduszek jedno ewidentnie ktoś nadgryzł. A w kuchni czeka tort z Lidla, śmietana już rozpłynęła się jak śnieg, a na nim świeczki 3 i 8 mimo że nie świętowałyśmy żadnych urodzin, tylko wieczór dla dziewczyn.
W zlewie stoją kieliszki z odciskami szminki. Talerzyki z resztkami hummusu nasiąkły zgnilizną, a na krześle rozłożone karty do wróżb. Część leży obrazkiem do góry, część do dołu, jak po nieudanych przepowiedniach
***
Podchodzę do tych kart i z przyzwyczajenia biorę do ręki jedną no i patrzy na mnie król karo z miną wyższości, jakby pytał: Cóż dziś wiesz o przyszłości, co? A przecież wczoraj wieczorem z Olą i Martą przewidziałyśmy już niejedno: śluby, zagraniczne przeprowadzki, nawet tajemniczego Włocha dla Justyny! Najpierw cicho szeptałyśmy, a potem i tak śmiałyśmy się głośno, popijając Prosecco, żeby zgonić wróżby na spirytus.
Podnoszę z podłogi kolejną garść brokatu i coś miękkiego wyciągam spod kanapy a to jakiś obcy koronowy pończoch z urwanym kawałkiem gumki. Ach, trofeum wczorajszych tańców na taborecie Kręcę głową i idę do sypialni, może tam choć trochę normalności.
Tam ciut lepiej, jeśli nie liczyć trzech poduszek na podłodze i kołdry zwiniętej w ślimaka. Na moim miejscu na łóżku znajduję złożoną różową karteczkę Serce mi zastygło. Myślę: Może jakaś kolejna notatka od Wojtka z baru dla Oli? Ale nie charakter pisma znajomy big, koślawe litery, o obowiązkowo zamienione w balonik. Jesteś najlepszą gospodynią na świecie! Asia. Uśmiecham się jedną stroną ust no jasne, najlepsza gospodyni Z rozbitym wazonem cioci Hani i brokatem w łazience, gdzie każda kąpiel kończy się jak szampańskie fajerwerki
Ile razy ja sobie obiecywałam, że już więcej żadnych imprez mruczę, siadając na skraju łóżka.
***
Coś miękkiego chwyta mi się pod nogą. Odsuwam kapcie a tam równiutki mandarynek, z przyczepioną wykałaczką karteczką: Aby życie było słodkie. No tak, wczoraj śmiałyśmy się z tego toastu jak dzikie. Teraz mandarynka wygląda jak złośliwy żart
Telefon zaczyna wibrować, na ekranie Asia (nasza burza).
No pewnie mówię do pustego pokoju i odbieram. Halo
Siiiiwaaatka! w słuchawce harmider, jakby impreza przerwała się tylko po to, by przenieść się gdzie indziej. Jesteś królową! Dziewczyny zachwycone! Nawet Anka-manicurzystka siedzi jeszcze, wspominamy, jak przeganiałaś ducha z szafy!
W tle śmiech i wołanie Powiedz Sylwii, że tylko u niej będę rodzić!” i znowu ogólny rwetes. Dziękuję, Syla dodaje ciszej Asia. Wiesz U ciebie jak w domu.
Patrzę na mandarynkę w kapciu.
No mówię. U mnie jak w domu
Nie przeszkadzam! Odpoczywaj, królowo sałatek! i połączenie zostaje przerwane. Cisza.
***
Zdejmuję okulary, kładę obok laurki od Asi. W odbiciu szafy widzę kobietę po pięćdziesiątce, z twarzą zmęczoną, ale oczami młodymi, zielonymi, włosami upiętymi w pośpiechu z przyczepionym brokatem, jakby nie chciał się odkleić od wczorajszego śmiechu.
Telefon znowu dźwięczy tym razem wideorozmowa. Madzia córka.
Wzdycham, próbuję ogarnąć włosy, brokat jednak zostaje.
No, córeczko? odbieram. Na ekranie Madzia z potarganą grzywką i kubkiem kawy.
Mama! Madzia mruży oczy. No wiedziałam. Dalej brokat na kocie?
Na mnie, poprawiam. Kot schował się po wieczornych tańcach z kartami. Może znowu wlazł do szuflady z pościelą
Zaczynam opowiadać.
Mamo, Madzia się śmieje, ale zaraz poważnieje. Ty siebie słyszysz? Kot się chowa, bolesławiec w kawałkach, mandarynki w kapciach Może czas wreszcie powiedzieć Asi nie?
Czuję w jej słowach jednocześnie uśmiech i nutę irytacji, jak dwa wahadła.
Jej jej nie jest łatwo, odruchowo bronię Asi. Ty wiesz przecież
A tobie jest lekko? przerywa łagodnie Madzia. Kiedy ostatnio po prostu odpoczywałaś, a nie urządzałaś spotkania?
Patrzę na gumową rękawicę pod kaloryferem, laurkę pod ręką i to puste mieszkanie, pełne śmiechu, który już dawno wybrzmiał.
Nie wiem mówię szczerze. Chyba razem z kotem gdzieś się schowałam pod szafą.
Madzia cicho chichocze.
Mamo, kocham cię. Ale pomyśl o sobie. Może następnym razem tylko we dwie, herbatka, bez wróżb i brokatu?
Na ekranie pauza sekunda ciszy, jak półniedopowiedziany gest.
Zobaczymy, mówię.
I pierwszy raz od dawna to zobaczymy ma w sobie coś nowego.
***
Pamiętam, jak Asia pierwszy raz pojawiła się u mnie ot tak po prostu w marcu, jeszcze śnieg za oknem, a na parapecie kiełkujące szczypiorki i rzeżucha.
Syla, otwieraj, idę w pokoju! Dała znać przez drzwi jeszcze zanim zadzwoniła. I z plackiem dla ciebie!
Otworzyłam, a ona wpadła z aromatem swoich perfum, trochę jak świąteczny prezent w wersji kombi. Trzymała ogromną blachę z drożdżowym, jak u babci, pamiętasz? i już pruła do kuchni w butach. Matko kochana, masz tu wejście pełne nie wejście, a katalog z IKEA!
Trochę się zawstydziłam. Mój dwupokojowy blok na Ursynowie (taki malowniczy PRL ściany pod kolor zasłon, pled od mamy, kuchnia z białymi frontami i blatami z drewna, okna zastawione storczykami i fiołkami). Tak tu przytulnie każdy tak mówił i ja też czułam, że jest na co popatrzeć.
Rozsiadaj się, zdejmuj buty, daj ten placek, wzięłam od niej blachę, ważąc ją sobie w dłoniach. Wow, ciężki!
Jak moje życie, machnęła ręką. Słuchaj, Syla Ja mam dwa pokoiki w kamienicy, kuchnia na sześć metrów i sąsiad u góry śpiewa disco polo, a na dole wieczne remonty. A u ciebie
Zakręciła się dokoła stołu.
Tu jest przestrzeń, rozumiesz? Aż żal siedzieć samej. Zróbmy małe spotkanie. Tylko my dwie, no i jeszcze dwie moje koleżanki poznasz je, są w porządku!
Grzech siedzieć samej bolały trochę. Przypomniałam sobie wieczory, gdy naprawdę siedziałam tu sama, przełączając telewizor na seriale i dziergając szalik, kiedy Madzia miała swoje sprawy, a rodzina dzwoniła tylko od święta.
Spotkanie? spytalam. No czemu nie. Placek mamy pod ręką w oczach mi rozbłysło, specjalnie udając luz.
Asia szeroko się uśmiechnęła.
Ty się zgodziłaś?! Myślałam, że muszę cię przekupić tym plackiem! zaśmiała się. To w sobotę. Ale bez okazji, próbny wieczór panieński.
Pokiwałam głową sobota wydawała się tak odległa. Dobrze, rzuciłam. Coś upiekę.
Sylo, złoto jesteś! objęła mnie tak, że zęby mi chrupnęły. Już prawie jesteśmy rodziną!
Tak, to prawie zabrzmiało jakoś smutno. Ale przełknęłam je razem z wizją przyszłego placka
***
Wielkanoc też. Zgadniesz oczywiście u Sylwii! Kto wymyślił? Oczywiście Asia.
U Sylli jak w prawdziwym domu, powtarzała każdemu. Mazurki jak z gazet, jajka popisowe. I kot co kontroluje wszystko spod kaloryfera.
Tak naprawdę kot, czyli moja Tola, bardziej przypominała zmęczoną dozorczynię, ale kontrola lepiej brzmi.
Asia przyszła z całą bandą trzy koleżanki. Trochę się zestresowałam, bo nikt nigdy tak nie wchodził mi drzwiami nieproszeni, hałaśliwi, z butelką wina pod pachą, kurteczki na podłodze Rzuciłam się rozdawać kapcie, pokazywać wieszaki, sprawdzać czy starczy sałatki, majonezu, czy chłodecik odpowiedni.
A tu po godzinie Asia ściąga telefon i wrzeszczy: O matko, zapomniałam Kasia i Julka też są niedaleko! Zajdą zaraz. Ty nie masz nic przeciwko, nie? Przyniosą własne jajka.
Otwieram buzię, chcę coś powiedzieć, a w piekarniku mazurek jęczy, więc lecę ratować. A potem już za późno Asia promieniuje szczęściem, telefon ląduje na stole. Będą za chwilkę!
***
I święto zmieniło się w gwarno-jarmarczne szaleństwo. Dziewczyny licytowały, której babcina polewa lepsza, czyja święcona głębiej przejedzona. Lena, dyskutując, jak najlepiej ucierać lukier, zamachnęła się z miską i PLASK czekolada na białą serwetę i aż pod ścianę!
Oj, chyba szczęście będzie! uśmiechnęła się Lena, a reszta w śmiech.
Zwykłam wycierać plamy jak automaton ale Asia rzuciła mi to ciepłe, wdzięczne spojrzenie Jakby nie serwetę ratowałam, a świat cały.
Wieczorem parapet zawalony pisankami, na ścianie wisi wieniec z bibuły, pod stołem bose czyjeś stopy, a Asia wznosi toast kagorem: Dziewczyny, oficjalnie ogłaszam: u Sylwii zawsze jak święto!
Wszystkie biją brawo, a ja się rumienię. Święto? Trochę jak scena, trochę jak cyrk. Ale miło, że komuś to daje radość.
***
A kiedyś to Asia miała zawsze prawdziwą zabawę u siebie. Ona była duszą towarzystwa. Przewodziła w podwórku, z mamą tańczyły pokazy, dla każdego znalazła zabawę. Babcie z klatki mówiły: nasza artystka!
A ja przezroczysta. Punktualny powrót z biblioteki, buty czyste, książki bez zagięcia.
Sylwia, tyś nasz wzór mówiła ciocia Hania, mama Asi. Popilnuj Asi, może lepiej się do ciebie nauczy.
Później Asia poszła do technikum, potem gdzieś znikła w nocnych plenerach, ja zostałam przy księgowości i rodzinnej stabilności. Spotykałyśmy się rzadko, tylko na rodzinnych uroczystościach.
Gdy ciocia zmarła, wszystko się pogmatwało podzieliłyśmy mieszkanie, spadek, żale. Siedziałyśmy wtedy we dwie nad herbatą o trzeciej w nocy i nagle Asia stwierdziła: Dom umarł razem z mamą. Nie wiem, jak żyć swoim mieszkaniem.
Odpowiedziałam cicho: Po prostu na nowo. Ani lepiej, ani gorzej. Inaczej.
Od tego czasu Asia coraz częściej dzwoniła czasem w sprawach, czasem zapytać, jak się mam. I tak stopniowo wssała mnie w swoją rzeczywistość jak wir liść spod bloku
***
Potem zaczęło się: U Sylwii! powtarzała już każdemu. U siebie mam kuchnię-chruścik, tu salon-marzena, marzenie blogerki!
Sylwia, u ciebie nowy rok! U Sylwii. Wielkanoc? U Sylwii. Urodziny? Wiadomo, u Sylwii. Luźny wieczór z winem? Gdzie jeszcze?! Wiadomo, u Sylwii jest najpyszniej.
Na początku mnie to cieszyło. Lubiłam wymyślać menu, szukać nowych serwetek. Gdy koleżanki zachwycały się białą porcelaną, czułam dumę.
Ale potem zaczęło się robić gęsto. Goście wpadały już nie tylko z Asią.
Cześć, Sylwia, to Lena my z Asią u ciebie byłyśmy wczoraj, pamiętasz? Mamy z Izą wieści i wpadniemy dziś na godzinę, ok?
Któregoś dnia dzwonek po raz trzeci w tygodniu. Otwieram i staje Nadzieja, ta Nadzieja, co kiedyś popsuła mi opinię wśród wszystkich, wygarnęła mi publicznie najgorsze. Od tamtego czasu unikałyśmy się.
O, cześć nerwowo poprawia włosy. Asia mówiła, impreza u ciebie mogę wcześniej, pomogę, jak trzeba
Miałam na końcu języka: Asia się myliła, nic dziś nie ma. Ale wpuściłam.
Wejdź, zaparzę herbatę.
Kurz nie schodził z mojej ścierki.
***
Pierwszy protest był śmieszny, jak dziecięcy trick.
Chcesz popsuć wszystkim humor? Kup złą herbatę i najtańsze herbatniki, mówię sobie.
Zwykle kupuję precelki z lokalnej piekarni. Tym razem poszłam na całość: supermarket, tanie herbatniki w błękitnym opakowaniu, które rozpadają się zanim dotrą do herbaty.
Niech widzą, że u Sylwii nie zawsze jak w restauracji, mamroczę, wykładając talerz.
Oczywiście wieczór się udał. Dziewczyny śmiały się, wciągały ser i oliwki, Asia przyniosła swoją słynną przekąskę pomidory pod kołderką. Macha potem plastikowe korale na klamkę przy drzwiach Rano je znajduję wciąż wiszą.
Chciałam je zdjąć i schować, kiedy dzwonek
Syla! wpadła Asia. U ciebie nawet na klamce święto!
Chciałam się tłumaczyć to nie święto, tylko chaos. Ale w jej głosie była taka szczerość, że się poddałam.
Święto Nie wyprowadza się z mojego mieszkania.
***
A tamten wieczór panieński, ten wróżeniowy, był wyjątkowy.
Dziewczyny, dziś patrzymy w przyszłość, ogłosiła Asia na czacie. Sylwia ty nasza wyrocznia! U ciebie nawet czajnik szepce!
Czytam to wyrocznia i patrzę na swój zakamieniony czajnik. Wyrocznia, dobre sobie.
Lena przyniosła Taro, świecę, magiczne lusterko
To nie zwykłe babskie ploty, ogłasza Lena. To seans. Kontakt z duchami.
Podśmiechuję się nerwowo.
Z jakimi duchami? Jedyny duch u mnie to zapach po rosole.
Sylo, wyluzuj, to gra! Asia mnie uspokaja.
Gasimy światło, świeca, cienie na ścianach. Tola, kot, przyczaja się na parapecie.
Lena kładzie karty, idealnie, żeby twarze odbijały się w lusterku.
Teraz zadamy pytania wszechświata, szepcze.
A ja siedzę na rogu kanapy i zaczynam się czuć obca na własnym święcie. Myślę, że pytania o miłość, kasę, wyjazdy i tak zawsze mnie omijają.
I wtedy światło zaczyna mrugać, lampki gasną, tłumek dziewczyn kwiczy w ciemności.
To znak! szepcze Lena, a Tola przemyka mi pod stopami i BACH chowa się w szafie.
To rzeczywiście znak, chrząkam. Duchom u mnie za ciasno.
Po chwili światło wraca (ktoś w bloku znowu naprawiał bezpiecznik), ale Tola nie wychodzi z szafy jeszcze cały dzień tylko słychać cichy mrrr zza pościeli.
W końcu wychodzi, obrażona, brudna od kurzu. Głaszcząc ją, mówię: No, Tola, chyba razem się tu schowamy
***
Na decyzję musiałam się odważyć długo.
Najpierw zaczęłam pisać do Asi: Następnym razem zrób u siebie. Skasowałam. Asia, nie mogę tak ciągle, Asia, ja już nie mam sił do gości, Asia, może bez imprez przez jakiś czas.
Wszystko wyglądało zbyt miękko albo zbyt ostro. W głowie brzmiało: Syla, przecież jesteś taka dobra, Ty nigdy nie odmawiasz.
Zdusiłam w sobie obawę i poszłam do lustra. Stanęłam, zebrałam się w sobie.
Asia, następnym razem zrób u siebie!
Głos mi zadrżał.
Bez tłumaczeń, powiedział mi głos w głowie (chyba Madzi). Masz prawo.
Wyprostowałam się, jak na scenie.
Asia, powiedziałam głośno do siebie. Bardzo się cieszę, że mamy wspólne spotkania. Ale mam dosyć imprez u siebie. Następnym razem zrób u siebie.
Pisałam powoli: Asia, jestem zmęczona, proszę, niech następne spotkanie będzie u ciebie. Muszę odpocząć.
Trudno było kliknąć wyślij. Ale zrobiłam to. I schowałam telefon do kieszeni.
Potem próbowałam rozmowy przed lustrem ćwiczyłam jeszcze kilka razy.
Asia, to mój dom, ciężko mi, gdy wszyscy u mnie
Asia, lubię cię, ale nie muszę być wszystkim schronieniem
Asia, ustalmy granice.
Przy każdym granice miałam w gardle supeł. Czułam, że w lustrze nie patrzy na mnie silna gospodyni, tylko kobieta, która właśnie uczy się mówić nie jak obcego słowa.
Ale przy piątym powtórzeniu w oczach pojawiło się coś nowego: nie złość. Decyzja.
No dobra, rzekłam do odbicia. Idę do niej. Nie do siebie. Do niej.
***
Do Asi poszłam specjalnie bez zapowiedzi.
Skoro ona przychodzi do mnie z plackiem i kompanijką bez pytania, to ja też mogę myślę sobie.
Jej kamienica na Pradze wysoki sufit, odrapany tynk na klatce, skrzynki z gazetami. Liście na wianuszku, przekrzywiona drewniana tabliczka: Tu mieszka cud.
Dzwonię długo, w końcu klucz turkocze w zamku. Otwiera dres, jeden wełniany skarpet na nodze, drugi w ręku, włosy w byle jakim koku.
Syla? Co ty bez uprzedzenia? zaskoczona.
A ty mnie zapowiadasz, jak wpadasz? pytam spokojnie.
Asia mruga, w końcu przepuszcza.
Klatka przygnębia pustką. Buty w kącie, kurz, stara ścierka i zeschnięta plama na podłodze. W pokoju kanapa z wyblakłym pokrowcem, ubrania w chaotycznej kupce, puste butelki po winie, pucharki po jogurtach, zgasły laptop, pełna popielniczka. Dwie kubki jeden przewrócony i zaschnięty, drugi na skraju dywanu, w środku zimna kawa z popiołem.
Na parapecie nie kwiatki, tylko plastikowe kubki z imprez i zeschnięty cytrynowy plaster. Mieszkanie jakby oddychało rezygnacją.
***
Nie patrz tak szorstko zareagowała Asia, łowiąc mój wzrok. Jeszcze nie zdążyłam posprzątać po życiu.
Przeszła do kuchni, ja za nią. Mała, duszna, stolik, jeden taboret, stary zdezelowany lodówka i zlew zapchany talerzami z zaschniętą kaszą.
Chciałam zadzwonić rzuca, nastawiając czajnik (aż stęknął). Ale jakoś zawsze coś było nie tak
Stoję niepewnie, ściskając torebkę, w głowie mi wirują: moja kuchnia, święta, żarty, a tu drugi świat.
Nagle widzę: dla niej moje mieszkanie to azyl, jedyna bezpieczna bańka.
Przyszłaś załatwić coś? zapytała Asia, ledwie podnosząc wzrok.
Załatwić, ale chyba też zrobić inspekcję, odpowiadam.
***
Sądziłam, że jesteś zła, mruknęła Asia, siadając, jakby straciła siły. W oczach miała łzy.
Jestem przyznaję. Mam już dość tych wszystkich spotkań u mnie. Wczoraj to była kropla.
Stawiam torbę na stole, przesuwając stare puszki.
Ale Chciałam też zrozumieć.
Zrozumieć co? Asia chowa dłoń pod brodę.
Czemu tu jest tak. I czemu dom robisz tylko u mnie.
Asia roześmiała się przez łzy.
Bo u ciebie naprawdę jest dom. U mnie tylko wynajem. Mam rzeczy, ale nie swoje miejsce. Rozumiesz?
Zamykam oczy, wraca wspomnienie mojej walki z samotnością po śmierci mamy. Nowe firany, meble, i nagle robi się lżej.
A ty ciągnie Asia, patrząc w ścianę. U ciebie wszystko ma swoje miejsce. Kubek to kubek, pled jest zawsze ładnie, kot się rozciąga i wygląda przez okno. Jesteś mistrzynią życia.
Płacze.
U ciebie przynajmniej mi nie strasznie. Ani tak samotnie.
I nagle przemyka mi przez głowę: przecież ja wcale nie jestem szczęśliwa, kiedy ktoś wywraca dom do góry nogami
A może przez to szepczę, mój dom zamienia się powoli w twój chaos?
Asia chowa twarz w dłonie.
Bo ja boję się być sama, Sylwia Gdy wieczorem zostaję tu w tej pustce, słyszę w głowie mamę. Jej krytyki, jej marudzenie Więc dzwonię, ściągam ludzi, uciekam do ciebie, bo tylko u ciebie mogę zapomnieć.
Siadam naprzeciw. Wytłumaczenia, które ćwiczyłam przed lustrem, nagle łagodnieją.
Asia, mówię cicho. Jest mi bardzo przykro, że czujesz się tak samotna. I czuję się zaszczycona, że widzisz mój dom jak swoje schronienie. ALE
Kładę dłonie na stole.
Nie mogę być już twoją poduszką ratunkową. Potrzebuję własnych granic.
Asia spuszcza głowę. Spróbujmy inaczej, mówię.
***
Inaczej? pyta, wycierając łzy.
Na przykład nie wszystkie imprezy u Sylwii.
Zerkam na kubek z zeschniętą kawą, na stos ubrań na kanapie i worek w kącie.
Dom to nie tylko miejsce zabawy. To przestrzeń, przy której nie musisz się wstydzić przed sobą.
Asia gorzko się uśmiecha.
Przed sobą mi od dawna wstyd
To zacznijmy tu wstaję. Jeśli będziesz dalej ściągać wszystkie towarzystwo do mnie, tu zawsze będzie pusto, a ja będę się dusić.
Opieram się o krzesło.
Zróbmy tak: raz u mnie, raz u ciebie. Ale nie cała armia. Małe grono, raz na jakiś czas.
Chcesz ludzi tu prowadzić? parska Asia, wskazując na bajzel.
Chcę, żeby twój dom też stał się świętem odpowiadam. Zacznijmy od nas.
Asia marszczy brwi.
Od czego?
Podwijam rękawy.
Od wyrzucenia śmieci, pozmywania kilku kubków, starcia stołu i usmażenia naleśników. Dla siebie, bez bandy dziewczyn, bez wróżb ani brokatu. Po prostu dwie kuzynki.
Naleśniki? pociąga nosem Asia, ale już w oczach ma znajomy błysk. Ja robię lepsze racuchy.
Niech będą racuchy odpowiadam.
***
Zaczęłyśmy.
Najpierw niezgrabnie. Ja zbierałam śmieci, Asia myła kubki. U niej pachnieć zaczęło smażonym olejem, wreszcie zobaczyłam w niej tę dziewczynę, co kiedyś biegała we flanelowym szlafroku po podwórku, teraz nieco pogubioną w dorosłości.
Usiadłyśmy przy stole. Racuchy z dżemem pierwszy, ciepły, domowy posiłek od miesięcy u Asi.
Wtedy dzwonek. Asia się spłoszyła, ja idę do drzwi.
Otwieram to Madzia z plecakiem i siatką zakupów.
Na zapach przyszłam przyznaje. Pisałam ci mamo, nie odpisywałaś.
Asia macha dłonią, zakłada włosy za ucho.
Wchodź mówię. Testujemy nowy format świąt.
Madzia rozgląda się, zauważa gwiazdkę brokatu na suficie.
Ooo, Asia też już ma własny brokat!
Jaki brokat? Asia nie rozumie.
Popatrz pod lampę, śmieje się Madzia.
Patrzymy w górę a tam przyklejona gwiazdka ze wczorajszego wieczoru.
No i masz, mówię. Teraz święto już dzielimy.
Byleby za obopólną zgodą, mruga Madzia.
Czuję ulgę i całkiem nowe ciepło. Mam jeszcze dużo żalu do Asi, boję się kolejnych babskich wieczorów ale już wiem, że mogę wybierać. I ona też.
Siadamy we trzy przy malutkim stole, jemy racuchy prosto z patelni, śmiejemy się, jak Asia brudzi sobie policzek mąką.
I w tym śmiechu nie ma już poczucia, że ktoś mi zabiera dom. To jest prawdziwe, zwyczajne święto. Bez królowych, bez presji. Po prostu Asia, Sylwia i Madzia.
