Pakuj się, spotkałem swoją pierwszą miłość oznajmił mąż. A po godzinie sam stał z torbą w ręku
Andrzej wrócił w niedzielny wieczór ze zjazdu absolwentów. Justyna akurat kończyła zmywać naczynia.
Był jakiś inny. Podekscytowany, rozpromieniony. Jakby właśnie awansował albo wygrał w totka. Justyna rzuciła na niego okiem, wycierając ręce w ścierkę, i pomyślała: No, widać dobrze się bawili.
Nie odezwał się ani słowem. Rozebrał się i poszedł spać.
Rano siedział w kuchni zupełnie jak bohater jakiegoś polskiego filmu dłonie splecione na stole, poważny wyraz twarzy. Justyna postawiła mu kawę i otworzyła lodówkę trzeba było posegregować resztki schabowych. Wtedy właśnie się odezwał.
Justynko. Musimy pogadać.
No i pięknie, przebiegło jej przez myśl. Ten tekst zawsze zwiastował coś złego.
Wczoraj spotkałem Kamilę. Pamiętasz? Opowiadałem ci o niej. Pierwsza miłość.
Pamiętała. Kamila pojawiała się w rozmowach mniej więcej raz na pięć lat, kiedy Andrzej był lekko wstawiony i sentymentalny. Tacy byliśmy młodzi, z Kamilą…. Ot typowa historia.
Rozmawialiśmy długo. Zdecydowaliśmy… Że powinniśmy być razem. Justyna, pakuj się.
Odwróciła się gwałtownie od lodówki, schabowe zostały na półce.
Co?
Zdecydowaliśmy z Kamilą, że chcemy spróbować. Rozumiesz?
Kilka sekund patrzyła na męża.
Mieszkanie i tak jest moje dodał Andrzej tonem, jakim mówi się w ogóle. Lepiej, żebyś znalazła coś innego.
Justyna z powrotem wsunęła schabowe do lodówki. Zamknęła delikatnie drzwiczki, żeby magnes z widokiem Zakopanego nie spadł.
Już wszystko postanowiłeś? zapytała cicho.
Tak.
Pokiwała głową i wyszła do pokoju.
Usiadła na brzegu łóżka i patrzyła w ścianę. Na ścianie wisiał kalendarz z kociętami, kupiony w styczniu na targu, bo trzeba było coś wziąć, a ten kosztował dwadzieścia złotych. Styczeń dawno minął, luty też, a kociaki wisiały. Rudy kotek w kokardce patrzył na Justynę z filozoficzną empatią.
Więc tak to jest, pomyślała.
Dwadzieścia lat była z człowiekiem, który teraz czekał w kuchni, aż zacznie pakowanie. Dwadzieścia lat masa czasu.
To pierwsze mieszkanie na Pradze, które wynajmowali, gdzie z kranu kapało i nocami u sąsiada Jacka była nieustanna impreza.
To spółka Andrzeja, która zbankrutowała, kiedy przez trzy miesiące chodził szary jak dzień listopadowy, a Justyna udawała, że nie widzi, jak wieczorami popija na balkonie.
To dyżur w szpitalu, kiedy zawiozła go o trzeciej w nocy z ostrym wyrostkiem, a chirurg powiedział: Jeszcze godzina i byłoby po wszystkim. To zakończenie jej klasy, bo uczyła polskiego, kiedy Andrzej przyszedł ze słonecznikami i stał w drzwiach zmieszany, ale dumny. To wszystko było. I jak się okazało się nie liczyło.
Wstała. Przespacerowała się po pokoju. Zatrzymała się przy szafie.
Na górnej półce, głęboko w rogu, leżały dokumenty.
Andrzej ciągle siedział w kuchni. Przeglądał komórkę, pewnie pisał z Kamilą bo nagle się uśmiechał. Ten uśmiech był taki, jak mają ludzie, którzy zrobili coś wielkiego i czekają na brawa.
Justyna wróciła i położyła papiery na stole.
Zbierasz dokumenty? Andrzej zerknął podejrzliwie.
Nie. Chciałam ci coś pokazać.
Otworzyła segregator.
Justyna, może nie teraz…
Zamknij się na chwilę.
Wyjęła odpowiedni papier i podsunęła mu pod nos.
To była intercyza. Piętnaście lat temu, kiedy Andrzej rozkręcał swój pierwszy biznes z materiałami budowlanymi, prawnik doradził im podpisać papiery. Andrzej nie był zachwycony. Justyna, bez przesady, to tylko formalność, jesteśmy rodziną. Więc sama pojechała do notariusza, podpisała, przywiozła kopię.
Wtedy tylko kiwał głową i wrzucił papiery do szuflady. Potem Justyna przełożyła je do szafy odruch. Była zawsze pedantyczna.
A interesy… Tamten interes z materiałami, hurt, piękne wizje działał czternaście miesięcy i rozsypał się jak domek z kart.
Długi były spore. Wtedy pierwszy i ostatni raz Justyna chciała sprzedać mieszkanie, żeby spłacić wszystko od razu. Andrzej powiedział: nie trzeba. Dam radę. I rzeczywiście poradził sobie, tylko nie w trzy miesiące, ale w sześć lat. Małymi krokami, po trochu. Justyna pracowała na etacie i pół i nie narzekała.
Andrzej zaczął czytać papier.
Justyna dolała sobie wystudzonej kawy, wypiła na raz.
Czekaj powiedział Andrzej. Jego głos zrobił się cichy i trochę niepewny. Tu jest napisane…
Tak odparła.
Że mieszkanie jest twoje po rozwodzie…
Tak.
Ale jak to…
Zerknął jeszcze raz i opuścił papier.
Nie poganiała, niech czyta uważnie. Nadrobił piętnaście lat później, wtedy mu się nie chciało zagłębiać.
A kredyty? zapytał szeptem.
Twoje. Z biznesu. Masz czwarty punkt.
Zamilkł. Na ekranie telefonu migała wiadomość pewnie Kamila pytała, jak poszło. Andrzej nie odpisał.
Justyna… wymamrotał.
Słucham?
Ty to… na złość mi, specjalnie zachowałaś wszystko?
Zastanowiła się. Powiedziała zgodnie z prawdą:
Nie. Po prostu nie wyrzucam dokumentów.
Taka była prawda. Justyna trzymała wszystko rachunki, gwarancje, instrukcje do pralek, które dawno padły, zwolnienia lekarskie z czasów, jak jeszcze studiowała. Po prostu pedantka.
Andrzej znowu przeczytał intercyzę. Potem spojrzał przez okno.
Justyna schowała papiery. Włożyła kubek do zlewu. Odwróciła się.
Andrzej, ktoś z nas rzeczywiście powinien znaleźć inne miejsce powiedziała. Miałeś rację.
I wyszła.
Siedział w kuchni jeszcze z dwadzieścia minut.
Może trzydzieści. Nie liczyła. W pokoju układała książki z podłogi na półkę, przestawiła geranium z parapetu na szafkę, starła kurze. Kiedy ręce zajęte nie buzuje w głowie tyle myśli.
Andrzej stanął w drzwiach.
Justyna…
Odwróciła się. Trzymał w ręce intercyzę, jakby mogła go uratować albo pogrążyć.
Justyna, poczekaj. Pogadajmy na spokojnie.
Oczywiście odpowiedziała Justyna, rzeczowo, bez emocji.
Ta intercyza, to było tak dawno… Inne czasy. My nie sądziliśmy, że…
Że co?
Zaciął się. Nie dokończył. Że nie sądzili, że się rozstaną? Że dokument będzie ważny? Że życie to nie film?
Notariusz poświadczył powiedziała Justyna. Wszystko zgodnie z prawem. Sprawdzałam.
Kiedy?!
Z pięć lat temu. Ot, przezornie.
Patrzył na nią jak ktoś, kto nagle zrozumiał, że sytuacja jest bardzo inna, niż sądził.
Planowałaś to? spytał.
Justyna chwilę myślała.
Nie. Po prostu lubię porządek powtórzyła.
To znów była prawda. Pięć lat temu dzwoniła do notariusza w innej sprawie, pytać o spadek po mamie. Przy okazji rzuciła: A intercyza…. Notariuszka zapewniła: Ważna, proszę się nie martwić. Zrobiła aha i zapomniała, aż do tego ranka.
Andrzej wrócił pod nosem do kuchni. Chodził po niej, ucichł, znów otwierał szafki i coś przesuwał.
Zajrzała zza drzwi.
Co robisz?
Myślę.
O czym?
Nie odpowiedział.
Weszła do kuchni, wstawiła czajnik.
Andrzej, a wiesz gdzie pójdziesz?
Popatrzył na nią.
Cisza.
Rozumiem stwierdziła.
Andrzej chyba wyobrażał sobie, że powie coś, Justyna się rozklei, spakuje i wyjdzie do koleżanki. On zostanie w mieszkaniu, przyjdzie Kamila i już. Prosty scenariusz.
O tym starym papierze zapomniał.
Czajnik zagwizdał, Justyna zrobiła herbatę.
Ja nigdzie się nie wyprowadzam powiedziała. To moje mieszkanie, tu zostaję.
Cisza.
Ale gdzie ja mam…
Do Kamili przypomniała. Sami ustaliliście, że chcecie być razem.
O Kamilę w tej chwili nie miała żadnej żalu. Ani ciekawości. Kamila była postacią z innej bajki, którą Andrzej sobie wymyślił na zjeździe, pod szampana i wspominki. Justyna była w tej opowieści przeszkodą.
Bywa.
Ona… zaczął Andrzej i zamilkł.
Co?
Ona nie do końca wie. Nie omawialiśmy szczegółów. Nie jest gotowa…
Justyna odstawiła filiżankę.
Andrzej.
Co?
Naprawdę kazałeś mi się pakować, zanim ustaliłeś z Kamilą, gdzie w ogóle pójdziesz?
Milczał. Po minie widać było, że tak właśnie było.
Niektórzy faceci uwielbiają podejmować wielkie decyzje, ale z detalami gorzej.
Justyna otworzyła szafę, wyjęła brązową torbę podróżną i odstawiła na stół.
Proszę powiedziała. Zmieścisz się.
Justyna…
Andrzej. Podjąłeś decyzję. Ja ją przyjęłam do wiadomości. Teraz zrealizuj.
Patrzył na torbę. I chyba coś w nim pękło.
Poszedł się pakować.
Została w kuchni. Słyszała, jak otwiera szafę, szuflady, metaliczny dźwięk pewnie maszynka do golenia.
Dwadzieścia lat. A rzeczy uzbierało się na jedną torbę podróżną.
Po godzinie Andrzej stanął w przedpokoju. Torba w dłoni. Mina zdecydowanie mniej pewna niż jeszcze rano.
Justyna powiedział. Odezwę się.
Dobrze odpowiedziała.
Musimy jeszcze formalności…
Zadzwoń, omówimy.
Postał jeszcze chwilę. Pewnie czekał na łzy, krzyki, błaganie, by został. Ale nie usłyszał nic.
Otworzył drzwi i wyszedł.
Trzy tygodnie później Justyna dowiedziała się od pani Ewy z pracy, która wiedziała wszystko o wszystkich, że Andrzejowi z Kamilą nie wyszło.
Kamila mieszkała u siostry kawalerka, siostra z mężem, dwójka dzieci. Warunki, powiedzmy, średnio romantyczne. Andrzej, zamiast tam, wynajął pokój na Grochowie u starszej pani, która nałogowo sprzątała i nie pozwalała palić, a gości trzeba było awizować dwa dni naprzód.
Kamila, gdy się dowiedziała, że Andrzej nie ma już mieszkania i mieć nie będzie, szybko ochłonęła. Najwyraźniej wizja faceta, co rzuca wszystko dla miłości, jest atrakcyjniejsza od prawdziwego z torbą i bagażem cudzych kredytów. Pierwsza miłość dobrze wygląda z daleka. Z bliska jest już inaczej.
Justyna wysłuchała relacji, kiwnęła głową i nalała Ewie herbaty.
I jak się trzymasz? zapytała z troską, jakby deklarowała, że może współczuć jeszcze długo.
Dobrze odparła Justyna.
To była prawda. W tych trzech tygodniach zapisała się na kurs masażu od dawna chciała. Zadzwoniła do swojej dawnej koleżanki Gosi, nie widziały się ze trzy lata: spotkały się, pogadały cztery godziny w kawiarni. Kupiła karnet na basen. Małe rzeczy. A z nich właśnie składa się życie.
Czasem wieczorem, gdy w mieszkaniu panowała cisza, myślała o Andrzeju. Bez złości. Po prostu tak. I pomyślała kiedyś, że dobrze, iż to on otworzył te drzwi. Sama by ich może długo nie otworzyła.
Na ścianie dalej wisiał kalendarz z kotami. Styczeń, luty, rudy kotek w kokardce wszystko na swoim miejscu. Spojrzała i pomyślała, że wreszcie chyba czas przekręcić kartkę na aktualny miesiąc.
Ale zaraz pomyślała: zdążę.
