Rozstałam się z moim byłym mężem, Markiem Nowakiem, a on od razu rozkwitł jak wiosenny słonecznik. Udowadnia, że to ja go więziłam, że nie pozwalałam mu prowadzić normalnego życia.
Nikt nie zranił mnie tak, jak mój były partner. Od trzech miesięcy nie widzieliśmy się. Ostatni raz spotkałam go, gdy przywiozłam naszą córkę, Jagodę, na weekend do jego małego mieszkania przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. To dopiero dwanaście tygodni temu, a on zmienił się nie do poznania.
Przez lata nalegałam, by schudł, ale on nie słuchał. Żył na fast foodach i gazowanych napojach, przyjmował kolejne kilogramy, spędzał wolny czas leżąc na kanapie, a ja nie mogłam go namówić do wyjścia, nie mówiąc już o siłowni. Teraz w kącie salonu rozłożona jest mata do ćwiczeń, a on ma nową fryzurę i schludny strój, choć nie wygląda na kogoś, kto miałby opiekuna. Lata nie potrafiłem go nauczyć, jak włożyć pranie do pralki i włączyć ją, a teraz nagle wie, jak sam zrobić wszystko.
Rozmawialiśmy…
Miałam już dość słuchania jego wymówek. Twierdził, że przez lata poniżał go w małżeństwie, że był idiotą, ale teraz nie jest już takim, a ja i Jagoda nie wchodzimy w jego plany. Znalazł nową partnerkę, w której jest szczęśliwy i dla której wkłada serce, ciało i ciężką pracę. To uderzyło mnie wprost w serce. Nie podniósł ani palca dla mnie, ani dla naszej córki, a przy tej kobiecie zmienił się tak diametralnie.
Mówi się, że trzeba dawać tyle, ile chce się otrzymać, ale Marek nie potrafił odpowiedzieć tą samą miarą. Kochałam go, szanowałam, a jedynie od czasu do czasu wtrącałam uwagi, bo on nie widział potrzeby zmian. Nie dostałam od niego nic.
Po rozstaniu jego priorytetem była tylko własna wygoda, nie nasza dziewczynka, którą tak długo nie widział. Gdyby choć na chwilę stanął w moich butach, podjął wysiłek, może dostałby to, co ja zawsze od niego wymagałam. Kto wie…
