Dziś muszę się wygadać, bo aż mi ciężko na sercu. Jestem z Jackiem od dziesięciu lat. Mieszkamy razem w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie i wciąż spłacamy kredyt. Jeszcze nie zdecydowaliśmy się na dzieci najpierw chcemy stanąć mocniej na nogi, poczuć, że damy radę.
Mam brata, Michała. On też jest żonaty, z Martą. Mieszkają w maleńkiej kawalerce na Pradze. Michał robi co może: dwa pełne etaty, jeszcze jakieś chałtury po godzinach, żeby parę groszy więcej wpadło. Marta nie pracuje. Za to dzieci rodzi jak szalona już mają troje, czwarte w drodze, a ona mi ostatnio ni z tego, ni z owego mówi, że planuje piąte.
Do tego spłacają kupę rat tu lodówka, tam nowy telewizor. Często z Jackiem im pomagamy. Raz podrzucimy jakieś pieniądze, innym razem zrobimy większe zakupy i podzielimy się jedzeniem. Ale Marta potrafi być bezczelna; nie prosi, tylko domaga się tego czy tamtego, jakby jej się po prostu należało.
Czasem musimy ich postawić do pionu i odmówić, bo granice rozsądku dawno przekroczyli. Wtedy Michał z Martą foch, ale po kilku tygodniach znów czegoś chcą, jakby się nic nie stało.
Kilka dni temu Marta wystrzeliła z hasiokiem: Skoro nie macie z Jackiem dzieci, a my zaraz będziemy mieli czwórkę, to powinniście nam oddać swoje mieszkanie.
Zatkało mnie. A my gdzie? Do twojej kawalerki? zapytałam kompletnie zbita z tropu.
Nie, wpuścimy tam najemców, a wy sobie wynajmiecie coś innego powiedziała z taką pewnością siebie, jakby to była najbardziej logiczna rzecz na świecie. I jeszcze dodała: Kiedy się wyprowadzicie?
Zacisnęłam zęby. Wiesz co, Marta, poszukaj sobie jakiegoś specjalisty, a póki co opuść moje mieszkanie.
Wtedy ona wyjechała, że w takim razie straci to dziecko i to moja wina, po czym wyszła trzaskając drzwiami.
Okazało się później, że zrobiła to jeszcze tego samego dnia, po kryjomu, w trzecim miesiącu ciąży.
O drugiej w nocy zjawił się Michał i zaczął się na mnie wydzierać, obwiniać za całą sytuację. Jacek wstał i natychmiast kazał mu się ogarnąć. Opowiedziałam mu wszystko. A Jacek, żeby go ochłodzić, wsadził Michała głowę pod zimną wodę i wystawił za drzwi. Od tej pory nie mam już brata.
I tak sobie siedzę, patrzę przez okno na szare bloki i zastanawiam się, czemu w rodzinie musi być aż tyle toksyczności i oczekiwań. Czasami własna krew potrafi zranić najmocniej.
