Znałam moją teściową zanim poślubiłam mojego męża i była dla mnie wspaniałym człowiekiem. Pewnego dnia mój mąż powiedział mi o niej takie rzeczy, że miałam ciarki na całym ciele.
Byłyśmy wychowywane z siostrą jedynie przez moją mamę. Miałam siedem lat, a moja siostra pięć kiedy ojciec nas zostawił. Nasze życie nie było złe. Wszystko dzięki mamie, która stawała na głowie, aby nigdy niczego nam nie brakowało. W naszym domu było też bardzo dużo miłości. Kochała i troszczyła się o nas bardzo. Wszyscy się dziwili i pytali, jak dajemy sobie radę, czy tęsknimy za ojcem? Nie pamiętam już co mama odpowiadała na takie pytania. Powiem tak: ona była dla nas wszystkim, całym światem. Wspaniały człowiek o wielkim sercu. Pewnego dnia los nam ją odebrał. Miałam wtedy osiemnaście lat, kończyłam liceum i łapałam dorywcze prace. Moja siostra wciąż chodziła do szkoły. Całe szczęście, że mama zostawiła nam trochę oszczędności, dom i samochód. To znacznie ułatwiło nam życie, ponieważ moja pensja nie wystarczyłaby nawet na rachunki. Lubiłam pracować, zarabiać własne pieniądze i być niezależna. Chociaż nie powiem, że było mi łatwo. Kiedy jednak wpadałam w rytm, nierzadko zapominałam o jedzeniu.
Na szczęście nasza sąsiadka, kochana pani Halinka, po śmierci mamy opiekowała się nami i zawsze przypominała mi o obiedzie.
Kochałyśmy ją z siostrą jak własną matkę. W wolnym czasie, odwiedzałam ją. Nigdy nie potrafiłyśmy się nagadać. Częstowała nas wtedy szarlotką i gorącą kawą. Kiedyś w Dzień Matki dałam jej bukiet jej ulubionych słoneczników. Powiedziałam jej, że jest dla mnie jak matka. Obie zalałyśmy się łzami wzruszenia. Przytuliła mnie wtedy czule i powiedziała, że marzy o takiej córce jak ja, i zażartowała, że szkoda, że ma trzech synów. – „Mam nadzieję, że nie miałaś czasu żeby wszystkich zeswatać, prawda?” – zażartowałam. Pani Halinka spojrzała na mnie badawczo i zdaje się, że zapamiętała sobie moja słowa.
Pewnego dnia, kiedy wpadłam do niej w odwiedziny zapoznałam się z jednym z jej synów…
I zupełnym przypadkiem jest on obecnie moim mężem. Spodziewamy się dziecka. Od jakiegoś czasu Michał zaczął nalegać, abym odnalazła swojego biologicznego ojca. „Przecież ma prawo wiedzieć, że będzie miała wnuka.” – argumentował. Bardzo mnie to denerwowało, nawet się o to pokłóciliśmy. W trakcie ostrej wymiany zdań mąż opowiedział mi historię swojej rodziny.
– Wydaje Ci się, że moja mama zawsze była taka dobroduszna?! – wykrzyczał.
Teściowa urodziła go w wieku zaledwie szesnastu lat.
Była młodziutka i nie udźwignęła tego psychicznie. Oddała dziecko swojej matce. Wróciła skruszona po trzech latach, z nowym mężem. Błagała babcię o przeprosiny. Dopiero wtedy stali się normalną rodziną. Byłam wstrząśnięta i zawiedziona, że moja kochana Halinka zrobiła coś takiego własnemu dziecku. Ta historia jest jednak przykładem, że ludzie są tylko ludźmi i popełniają błędy. Najważniejsze jest je zaakceptować, wyciągnąć wnioski i spróbować wszystko naprawić. Mój ojciec próbował się z nami skontaktować po śmierci mamy. Chyba dam mu drugą szansę.
