Gość zimy
Na wsi zimą szybko zapadał zmrok, a podczas zadymki jeszcze szybciej niż zwykle. O siódmej wieczorem za oknem nie było nic, tylko biel śnieżnej zawiei, która przyklejała się do szyby i leniwie ściekała w dół.
Siedziałam wtedy przy stole, poprawiając rękopis.
To nie była pilna robota termin miałam na drugi stycznia ale z przyzwyczajenia nie lubiłam odkładać spraw na później. Poza tym, co innego robić w sylwestrową noc, gdy jest się samą, do najbliższego miasta siedemdziesiąt kilometrów, a telewizor nie działa od lat?
Dom w Borkowie kupiliśmy z mężem dwadzieścia lat temu. Wydawało się wtedy, że będzie na lato, dla powietrza, na działkę. Ale potem Tomek zginął i miasto przestało dla mnie istnieć. Przeniosłam się tu na stałe z laptopem, rękopisami i kotką Łucją, która spała teraz na kaloryferze, nieświadoma szalejącej zamieci.
Sąsiedzi przez dwa lata patrzyli na mnie ze zrozumieniem, potem przestali się dziwić. Przywykli. Nadzieja Nowicka redaktorka, mieszka w domu z niebieskimi okiennicami, wyciąga się po listy i do sklepu raz na trzy dni, nikogo nie niepokoi i na nikogo nie czeka. Dobra sąsiadka.
Na stole leżał wydruk rękopisu. Na górze nazwisko: E. Leszczyński. Przez osiem miesięcy pracowałam nad tą powieścią. Poprawiałam, dyskutowałam z wydawnictwem, dostawałam odpowiedzi przyjęto lub nie przyjęto, i wracałam do tekstu. Autora nie znałam. Tylko nazwisko, tylko inicjał, tylko historia trzysta osiemdziesiąt stron o człowieku, który przez długi czas szedł niewłaściwą drogą i dopiero na końcu zdał sobie z tego sprawę.
Dobra powieść.
Pracowałam nad różnymi tekstami i znam różnicę. Ten był prawdziwy. Był tam prawdziwy głos nie nauczony, nie wymuszony. Taki głos albo się ma, albo nie. Autor o tym wiedział i chyba się tego bał.
Telefon zadzwonił o wpół do ósmej.
Nadziu, kiedy oddasz? zapytała Kasia z wydawnictwa. Miała skruszony ton święta, a ona dzwoni.
Drugiego.
Daj spokój, możesz wysłać po dziesiątym, przecież święta
Drugiego powtórzyłam.
Kasia ucichła. Wiedziała, że nie warto dyskutować.
Siedzisz tam sama znowu?
Mam Łucję.
Nadziu.
Kasiu.
Zaśmiała się i pożegnała. Ja wróciłam do rękopisu, odnalazłam stronę, nad którą zawieszałam się od trzech dni.
Strona sto siedemnasta. Trzeci akapit od góry. Było tam zdanie czułam, że nie pasuje, choć nie wiedziałam, czemu. Nie o słowa szło, nie o sens o rytm. Zdanie było długie, tekst pod jego ciężarem się łamał. Już pięć razy próbowałam różnych zmian i pięć razy kasowałam.
Za szóstym poszło.
Wpisałam, przeczytałam, byłam zadowolona i zamknęłam laptop. Do pukanie zostały dwie godziny.
Pukanie usłyszałam około wpół do dziesiątej.
Nie do okna do drzwi.
Najpierw pomyślałam, że to wiatr. Ale wiatr nie puka wiatr szarpie, wyje. Tutaj to były trzy uderzenia, potem dwa.
Łucja rozchyliła jedno oko i znów je zamknęła.
Wstałam. Podeszłam do okna, odsunęłam firankę i spojrzałam na ganek. Stał tam człowiek. Sam, bez samochodu wokół tylko śnieg i on, pośrodku tego wszystkiego, w płaszczu, który od dawna nie chronił przed mrozem. Lampa przy furtce kiwała się, w jej świetle widziałam, że ten człowiek nie był groźny po prostu zmarznięty, nie miał gdzie pójść.
Na wsi nie wypada nie otworzyć. Szczególnie podczas burzy śnieżnej.
Naruciłam kurtkę i poszłam do drzwi.
Dobry wieczór powiedział z progu cicho i przytłumionym głosem. Przepraszam, że tak późno. Telefon mi się rozładował, samochód wpadł do rowu, zauważyłem, że u pani świeci się światło.
Spojrzałam na niego. Wysoki, niemal sięgał głową górnej framugi, płaszcz w dużą kratę, całkiem przemoczony. W jednej ręce okulary, w drugiej nic ani torby, ani plecaka. Szkła zaparowały i nie chciały się odparować, dlatego trzymał je w ręku.
Proszę wejść powiedziałam.
Wszedł spokojnie, powoli trochę ostrożnie, jak ktoś, kto wie, że znalazł się w czyimś domu bez zapowiedzi i stara się nie sprawiać kłopotu.
Daleko samochód? zapytałam, gdy odwieszał szalik.
Dwieście metrów do drogi głównej. Koleina nie ta, śnieg zasypał, nie zauważyłem. Zamilkł na chwilę. Ładowarka w domu została, nawigacja wszystko zjadła.
Rozumiem.
W czasie, gdy odwieszał płaszcz, wstawiłam czajnik. Gdy wróciłam, dalej trzymał okulary, szkła wciąż zaparowane. Założył je dopiero, gdy ogrzał szkła o dłoń.
Proszę powiesić tutaj skinęłam na haczyk przy lustrze.
Dziękuję. Powiesił płaszcz i wsunął okulary. Eugeniusz.
Nadzieja. Skinęłam w stronę kuchni. Zapraszam.
Na wsi wszyscy wszystkich znają. Najbliższa wieś Chwalimierz, sześć kilometrów przez pola. Kilka gospodarstw, latem przyjeżdżają letnicy, zimą prawie nikt nie mieszka. Między naszymi wsiami stary pas drzew i jedna marna droga.
Z Chwalimierza? pytałam, gdy siadał przy stole.
Tak. Kupiłem dom jesienią, przyjechałem pierwszy raz na zimę. Mimowolny uśmiech. Nie przemyślałem, że tu zimą to inny świat.
Prognozy nie oglądał pan?
Oglądałem. Miała być umiarkowana śnieżyca.
Umiarkowana na szosie i umiarkowana na polu to dwie różne rzeczy.
Teraz już wiem.
Postawiłam przed nim kubek gorącej herbaty, nie pytając o nic więcej. Ogrzewał dłonie o kubek.
Samochód nie problem odezwał się. Odholują, jak zadzwonię.
Ładowarkę znajdzie pan przy lodówce. Wskazałam przewód.
Podszedł, podłączył telefon i wrócił do stołu. Znowu objął kubek by się rozgrzać.
Mieszka tu pani długo? zapytał.
Na stałe pięć lat. Wcześniej tylko na lato.
Nie brakuje miasta?
Nie.
Nie drążył. Doceniłam to.
Jego telefon był stary, od trzech lat takich nie produkują. Mały, z wyślizganymi rogami. Do pięciu procent dobijał przez czterdzieści minut wiedziałam, bo też taki miałam.
Nie opuści więc domu szybko.
Wzięłam swój kubek i zapytałam:
Jadł pan coś dzisiaj?
Rano.
Rano…
Myślałem, że wyjadę na chwilę.
W lodówce został wczorajszy krupnik. Podgrzałam. Nie powiedział nie trzeba ani nie przeszkadzaj sobie po prostu czekał. I to było w porządku.
Milczeliśmy, gdy krupnik się grzał. Nie niezręcznie naturalnie. Śnieżyca za oknem wygrywała swoją rzewną nutę, Łucja cicho posapywała na kaloryferze, światło w kuchni było żółte i ciepłe. Uderzyło mnie to obcy człowiek w mojej kuchni, a cisza nie przeszkadza. Wcześniej przeszkadzało.
Po pół godzinie ponownie wstawiłam czajnik.
Za oknem śnieżyca nie słabła. Jedliśmy krupnik i mało rozmawialiśmy nie z braku tematów, po prostu nie było pośpiechu.
U pani cicho zauważył.
Zawsze cicho. Poza wiatrem.
Nie, myślę … wewnątrz cicho. Skinął na pokój. Nie ma radia, telewizora.
Radio jest, małe, na parapecie. Czasem włączam.
Tak. W Warszawie nie mogę pracować bez słuchawek. I tak słyszę przez ściany, ktoś chodzi, rozmawia. Przeszkadza.
Pracować tzn. pisać?
Tak.
Co pan pisze?
Prozę. Od dwóch lat jedną powieść. Długo mi schodziło.
Bywa.
Oddałem ją jesienią. Teraz nie wiem, co dalej.
To uczucie było mi nieobce. Swoje cudze. Przez osiem lat widziałam je u wielu autorów: gdy tekst wyjdzie z rąk, zostaje pustka i nie wiadomo, co z nią począć. Jedni od razu biorą się za nowe, inni długo się zbierają, inni odchodzą całkiem. Każdy na swój sposób.
Przejdzie powiedziałam.
Wiem. Jeszcze nie teraz.
Łucja zeszła z kaloryfera, podeszła do niego, powąchała rękę i wróciła. Eugeniusz odprowadził ją wzrokiem.
To dobry znak? spytał.
Pośrodku. Gdyby została, byłby lepszy.
Popracuję nad reputacją powiedział poważnie.
Roześmiałam się.
Mogę spytać? odezwał się po chwili.
Proszę.
Dlaczego drugiego?
Nie zrozumiałam od razu.
Chodzi o termin? Przez telefon powiedziała pani: drugiego. A dziś przecież trzydziesty pierwszy grudnia. Pracuje pani w sylwestra, mając jeszcze dwa dni. Dlaczego teraz?
Pytał precyzyjnie. Za bardzo, jak na kogoś, kto właśnie uciekł z zamieci. Powinien myśleć o aucie a nie o deadlinie.
Z przyzwyczajenia odpowiedziałam.
Jakiego?
Nie odkładać, co można skończyć.
Patrzył na mnie. Chyba nie uwierzył raczej wyczuł, że to nie do końca cała prawda.
I tu nie ma co czekać dodałam. Nowy Rok nie ma dla mnie znaczenia. Lepiej popracować, niż siedzieć i patrzeć na zegar.
Rozumiem powiedział. Bez cienia litości po prostu przyjął do wiadomości.
I to było miłe.
Zamilkliśmy. Za oknem wiatr szarpał okiennicami na sąsiednim domu sąsiedzi wyjechali jeszcze w listopadzie. Ten dźwięk zawsze był uciążliwy, dziś jeszcze bardziej.
Pracowała pani, gdy zapukałem zauważył Eugeniusz, nie pytając, raczej stwierdzając.
Tak.
Czym się pani zajmuje?
Redakcją. Głównie literatury pięknej.
Interesujące.
Zazwyczaj tak.
Spojrzał na mnie przez chwilę z nieco większym zainteresowaniem.
Lubi pani pracować z cudzym tekstem? Nie przeszkadza?
Zastanowiłam się.
Słaby tekst przeszkadza. Dobry nie. Chcę go wtedy jeszcze poprawić jak konserwator. Struktura już jest, tylko usuwa się nadmiar.
Kiwnął głową. Cicho, sam do siebie nie do mnie.
Nie ma pani żalu? zapytałam.
O co?
Że ktoś poprawia.
A, nie. Tylko jeśli poprawią coś ważnego.
Po czym pan poznaje, co jest ważne?
Jeśli po wykreśleniu coś boli to ważne. Jeśli nie boli można było usunąć.
To była dobra myśl bardzo pisarska, wymyślona przez kogoś, kto wiele już wykreślał.
Miała pani złych redaktorów?
Różnych. Jedna redaktorka przeredagowała pierwszą moją książkę tak, że niewiele zostało. Miał być stary rybak i morze wyszedł manager i biuro. Przesadzam, ale mniej więcej tak
Zgodził się pan?
Miałem dwadzieścia dziewięć lat. Myślałem, że wiedzą lepiej.
A potem?
Potem zrozumiałem, że wiedzą lepiej nie znaczy mają rację. To nie to samo.
Kiwnęłam głową. To prawda. Redaktor może lepiej znać rzemiosło, ale niekoniecznie słyszy czyjś głos. To drugie jest ważniejsze.
***
Za oknem była już głęboka noc żadnych świateł, śnieżyca zgęstniała, lampa na furtce ledwo przebijała się przez biel.
Eugeniusz pił drugą herbatę. Łucja znów zeszła z kaloryfera, przeszła obok niego i tym razem nie zatrzymała się tylko sprawdziła i wróciła. Nie wołał jej dobrze, ona tego nie lubiła.
Mogę? skinął w stronę półki z książkami.
Proszę.
Podszedł. Półki były trzy osobno kryminały, osobno proza, reszta przemieszana. Przeglądał cicho okładki, nie dotykał. Wrócił.
Sporo kryminałów zauważył.
Czytam dla relaksu. Tam się wszystko rozwiązuje.
W życiu rzadziej?
Rzadko.
Wziął kubek w dłoń.
Może pani opowiedzieć o powieści? spytał.
Nie od razu zrozumiałam, o którą pyta.
Tej, którą pani redaguje.
Dlaczego?
Interesuje mnie. Powiedziała pani, że dobry tekst się odrestaurowuje. Chciałbym wiedzieć, jak to pani widzi.
Rozmowa była dziwna. Nie zła po prostu nietypowa. Obcy człowiek przy stole, kubek grzeje ręce, pyta o moją pracę. Nie pamiętam, kiedy ktoś pytał tak: nie z grzeczności, nie z braku tematów, ale naprawdę chciał wiedzieć.
To powieść o jednym człowieku zaczęłam. Przez długi czas robił coś, co uważał za słuszne. Potem okazało się, że po prostu bał się robić inaczej. To opowieść o różnicy między wyborem a przyzwyczajeniem.
I jak kończy się ta historia?
Odchodzi. Nie od ludzi od dawnej siebie. To, moim zdaniem, najwłaściwszy finał, jaki mógł być.
Zamilkł na chwilę.
Lubi pani ten finał?
Tak. Choć autor planował inny.
Jaki?
Powrót. Bohater miał wrócić do tego, co zostawił.
Przekonała go pani?
Napisałam uwagę. Autor sam zdecydował. Tak to powinno wyglądać. Ja mogę tylko sugerować. To on pisze tekst.
Patrzył na blat. W tej ciszy było coś ciężkiego i skupionego nie kurtuazja, raczej myśl.
Dlaczego pani uważa, że odejście to lepszy finał? zapytał.
Bo powrót odpowiada na pytanie dokąd. Odejście na pytanie kim jestem.
Spojrzał na mnie.
To pani słowa, czy z tekstu?
Moje. Z uwag do tekstu.
Zamilkł znów. Nie ponaglałam.
Od dawna pani redaguje?
Osiem lat.
Zawsze tak pani myśli o końcach historii?
Nie zawsze. Tylko gdy historia jest uczciwa. Nieszczera może się skończyć, jak chce i tak nie wierzę. Uczciwa zmierza do jedynego końca, a zadanie redaktora nie przeszkadzać.
Eugeniusz patrzył w okno. Długo, jakby coś ważył.
To trudne chyba powiedział.
Co?
Czytać cudze. Naprawdę czytać, dla autora, nie siebie.
Zastanowiłam się chwilę.
Bywa trudne. Gdy autor się opiera. Nie widzi, co robi. Ale ten nie. Słyszał.
Ten obecny?
Tak.
W czym słyszał?
Wzięłam kubek i zaczęłam się zastanawiać, co właściwie powiedzieć. Nie o samej fabule tę już streściłam. O tym, co mnie poruszyło w tekście.
Jest tam pewne zdanie. Przeredagowałam je, autor się zgodził. Do dziś nie wiem, czy słusznie.
Jak brzmiało pierwotnie?
O śnieżycy. Autor napisał długo, psuło rytm. Skróciłam było celniej, ale coś zginęło.
Co?
No właśnie nie wiem. Coś niewyrażalnego. Żywego.
Proszę przeczytać, jak jest teraz.
Spojrzałam na niego. Dziwnego prosił ale nie niestosownie.
Śnieżyca nie wybiera. Po prostu zostaje, gdy wszystko inne odchodzi.
Eugeniusz zamilkł.
Na długo, nie na moment. Czułam, że coś się zmieniło nie tu, w nim. Patrzył na stół, trzymając kubek za sztywno, zbyt nieruchomo. Wiedziałam, że nie tylko przemyślał zdanie. On je poznaje.
Coś nie tak? spytałam.
Nie. Pauza. Napisałem to inaczej. Śnieżyca nie wybiera, dokąd iść. Wie, że zostaje tylko to, co nie boi się zimna.
Odstawiłam kubek.
Powoli. Musiałam się uspokoić.
To zdanie było w rękopisie stronie sto siedemnastej, trzecim akapicie. Pamiętałam, bo trzy dni nad nim ślęczałam, zanim wymyśliłam zamianę. Tę zamianę widziałam tylko ja i wydawnictwo. Oryginał tylko autor i ja.
Rękopis nie był publikowany. Cytat nie krążył.
Pan jest E. Leszczyński powiedziałam.
Nie pytanie.
Spojrzał na mnie.
Eugeniusz Leszczyński powiedział. Tak.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Dziwne, a zarazem jakby to czułam od początku, choć nie rozumiałam czego. Przez dwie godziny rozmawialiśmy o końcach i pustce, a ja redagowałam jego powieść, a on ją pisał, i przez osiem miesięcy mieliśmy wspólną pracę o czym nie wiedziałam.
Pracowałam nad pana powieścią osiem miesięcy powiedziałam.
Wiem. Wydawnictwo mówiło, że redaktor to N. Nowicka. Zawahał się. Nie znałem pani imienia. Tylko inicjał.
N. Nowicka.
Nadzieja Nowicka. Ja.
Znałam go już. Przez tekst, przez komentarze, przez przyjęto i nieprzyjęto na marginesach. Przyjął mój finał, odrzucił moją zmianę w czwartym rozdziale. Nalegałam na przeredagowanie drugiej części zgodził się po tygodniu. Dyskutowaliśmy o każdej ważnej zmianie ale nigdy się nie widzieliśmy.
Wiedziałam już, że znam go nie jak człowieka przy stole, tylko ten głos w tekście. Wiem, że zdania wydłuża, gdy się wzrusza, skraca, gdy jest pewien. Wiem, że na cudze poprawki potrzebuje czasu nie z uporu, tylko z namysłu. Wiem, że potrafi napisać nieprzyjęto i nie tłumaczyć dlaczego.
A on o mnie nie wiedział nic poza inicjałem.
Trochę niesprawiedliwie.
I przyszedł w zamieci i zapukał.
***
Dlaczego nie powiedział pan od razu? spytałam.
Że co? Zdziwił się lekko. Nie wiedziałem, że pani jest moją redaktorką. Powiedziałem tylko, że piszę.
A ja, że redaguję.
Właśnie. Kiwnął głową. Nie dopowiedzieliśmy sobie.
Miał rację. Nic o tym wydawnictwie, nic o powieści u Malinowskich. Jesteśmy osobami, które nie przepadają za tłumaczeniem się. Tak wyszło.
To zdanie, które pan napisał powiedziałam zmieniłam, bo było za długie, rytm się rwał.
Wiem. Zgodziłem się.
Ale pańskie było lepsze.
Spojrzał na mnie:
Tak pani sądzi?
Tak. Moje dokładniejsze, ale pana prawdziwsze. Czasem prawda ważniejsza niż precyzja.
Zamilkł na długo.
Można wrócić do oryginału? spytał.
Już w wydawnictwie. Ale jeśli pan powie, że tak chce, dostaną, ja poprawię.
Nie. Pokręcił głową. Niech zostanie pani wersja. Ma pani rację: rytm jest ważny.
Nie dyskutowałam. Ważne było jednak, że spytał.
Telefon na ładowarce piknął piętnaście procent. Można dzwonić. Ale Eugeniusz się nie ruszył.
Czytała pani całą powieść? spytał.
Trzy razy. Redaktor czyta trzy razy: raz by zrozumieć, drugi by poczuć, trzeci by poprawiać.
I co pani poczuła?
Odłożyłam kubek.
Że człowiek, który pisał, długo do czegoś dochodził. I wreszcie dotarł.
Opuścił oczy.
Tak mniej więcej powiedział cicho.
To dobra powieść. Rzadko to mówię. Prawdziwa.
Skinął z wdzięcznością nie umiał o tym mówić, może nigdy nie umiał.
Cisza była inna. Nie niezręczna, potrzebna jak po ważnych słowach.
Była pani sama od początku? zapytał.
Wiedziałam, o co mu chodzi. Ogólnie, nie dziś.
Nie. Mąż zginął pięć lat temu.
Przykro mi.
Nie trzeba. Już nie boli. Po prostu inaczej.
Nie mówił rozumiem. Ludzie często tak mówią to zawsze nieprawda. Zamiast tego spytał:
Dlaczego Borkowo?
Jest tu cicho. Byliśmy tu razem więc trochę jakby był.
Eugeniusz skinął głową.
A Chwalimierz czemu?
Rozwiodłem się dwa lata temu. Mieszkanie w Warszawie puste. Zawahał się. Kupiłem dom, żeby pustka była inna.
Zaśmiałam się pierwszy raz poczułam, że ktoś zrozumiał dokładnie to, co zawsze trudno mi było tłumaczyć.
Dokładnie tak.
Rozumie mnie pani?
Bardzo dobrze.
Uśmiechnął się półgębkiem, dla siebie. Ale widziałam lepiej niż na początku.
Usunęła pani monolog z czwartego rozdziału powiedział.
Zgadza się.
Czemu?
Bohater mówił coś, co czytelnik już wiedział. Niepotrzebne.
Żal mi było.
Pisał pan. Ale odpisałam: rozumiem, ale nie.
Bo zrozumiała pani i jednak nie. Spojrzałam na niego. Żal tekstu to nie powód.
Zamilkł.
Ma pani rację powiedział w końcu bez monologu lepiej. Zrozumiałem później.
Zawsze później się rozumie.
Nie jest pani przykro?
O co?
Że dziękują później, nie od razu.
Pomyślałam.
Nie. Najważniejsze, by tekst był dobry. Jak już wyjdzie sama sobie powiem przyjęto, i to wystarczy.
Patrzył długo. Nie jak na nieznajomą raczej na kogoś, kogo się dopiero poznaje.
Wydawało mi się, że redaktorzy są anonimowi rzekł.
Tak powinno być. Tekst nie jest o nas.
Ale pani nie jest anonimowa.
To może być kłopotem powiedziałam.
Nie powiedział. Nie.
***
Jedenasta czterdzieści pięć.
Za piętnaście minut Nowy Rok powiedział Eugeniusz.
Wiem.
Za oknem zamieć wyraźnie zelżała tylko śnieg na szybie i żadnego wiatru. Lampa nawet już się nie kiwała. Padało spokojnie, miękko, jakby samo to wirujące śnieżne szaleństwo zmęczyło się i chciało wrócić do domu.
Ma pani coś poza herbatą? spytał.
Jest wino. Otwarte od świąt.
To nie szkodzi?
Według mnie nie. Białe.
Może być.
Wyjęłam butelkę z lodówki. Dwa zwykłe szklanki, nie kieliszki kieliszków nie mam. Wlałam po trochu.
Za co? spytał.
Za Nowy Rok powiedziałam.
To zbyt ogólnie.
To za szczerość. Czasem ważniejszą niż dokładność.
Patrzył na mnie. Tym razem nie spuściłam wzroku pierwszy raz przez ten cały wieczór.
Dobrze powiedział.
Kukułkę stare radio usłyszałam z parapetu. Tam je postawił Tomek pierwszego lata. Nigdy go nie zdejmowałam, tylko baterie wymieniałam. Równo o północy szeptało obce święta w cudzych domach. Tak było od lat.
Ale dziś inaczej.
Stuknęliśmy się szklankami. Wypiliśmy w milczeniu. Łucja na kaloryferze zamruczała, ziewnęła i wróciła do spania. Na zewnątrz śnieg zaczął padać coraz powolniej grubymi płatkami, cicho, bez wiatru.
Telefon wypikał trzydzieści procent.
Eugeniusz spojrzał na niego, potem na okno, i na mnie.
Laweta nocą nie przyjedzie powiedział.
Nie. Przed świtem nie ma szans.
Ma pani gdzie przenocować?
Kiwnęłam głową.
Kanapa w pracowni. Muszę tylko odsunąć rękopis.
Nie przeszkadzam. Znów właściwe słowo nie będę cicho, nie nie zawadzam. Tylko nie przeszkadzam. Jakby rozumiał, że moje miejsce jest dla mnie ważne, i nie chce naruszać go.
Dobrze powiedziałam.
Wstałam, by znów nastawić czajnik. Po prostu, zająć ręce.
Nadziejo… odezwał się.
Odwróciłam się.
Cieszę się, że samochód ugrzązł w rowie.
Spojrzałam na niego. Siedział przy stole, obejmując szklankę, mówił szczerze, bez żadnej gry prosto w oczy.
Na razie nie wiem, czy się cieszę odparłam równie szczerze.
Wiem. Skinął głową. To normalne.
Czajnik zagwizdał.
Wlałam wodę do naszych kubków. Postawiłam przed nim. Podziękował, wziął.
Za oknem śnieg padał powoli. Burza śnieżna ustała.
Nie wychodził.
A ja nie spytałam, kiedy pójdzie.
Rękopis leżał w sąsiednim pokoju strona sto siedemnasta, trzeci akapit. Jego zdanie, w mojej wersji, i gdzieś w jego sercu pierwotne. Oba o tym samym. O tym, co zostaje, kiedy wszystko odchodzi.
Może to właśnie była prawda.
Siedziałam przy stole z kubkiem, on naprzeciwko, a za oknem nie było już zawiei tylko cichy śnieg i nowy rok, który właśnie się zaczął.
