Moja córka i jej mąż są po ślubie od kilku lat. Nie mieli własnego mieszkania, więc ciężko pracowali, aby zaoszczędzić na wkład własny i wziąć kredyt hipoteczny.
Wiem od córki, że było im bardzo ciężko, ale dali radę. Kupili mieszkanie z dwoma pokojami w spokojnej okolicy. Planowali na początku spłacać po kilka rat jednocześnie, by szybciej pozbyć się kredytu. Dlatego macierzyństwo nie było wtedy absolutnie w ich planach.
Jednak po niedługim czasie mąż zaczął namawiać swoją żonę na dziecko. Argumentował to tym, że najpierw chcą spłacić mieszkanie, później będzie w planach samochód, wakacje – generalnie zawsze znajdzie się jakiś powód, by odłożyć plany o ciąży.
Próbowała mu tłumaczyć, że już niedługo ma awansować i to byłby najrozsądniejszy czas, ale mąż nawet nie chciał tego słuchać. Uważał, że jej kariera może poczekać, a zegar biologiczny tyka. Czuła ogromną presję, więc po namowach zarówno swojego męża, jak i jego matki, zgodziła się. Mieli początkowe trudności z zajściem w ciążę, a lekarz zalecił spokojny tryb życia, więc córka całkowicie zrezygnowała z pracy. Towarzyszyły jej ogromne wątpliwości, czy mąż będzie w stanie zapewnić rodzinie życie na takim poziomie jak dotychczas, ale on stanowczo zapewniał, że sobie poradzi. Mało tego, powtarzał, że budżet to już nie jest jej sprawa – ma myśleć o dziecku i zarządzaniu domem.
Po porodzie zięć nie zajmował się dzieckiem, nie próbował nawet odciążyć żony w obowiązkach domowych. Wracał do domu, zasiadał na kanapie i oglądał telewizję. W ogóle nie obchodziło go, że żona cały czas była przy dziecku i nie miała nawet chwili, by wziąć prysznic czy po prostu w jakikolwiek sposób zająć się sobą.
Nie trzeba było czekać, zaraz później pojawiły się kłopoty z pieniędzmi. Oszczędzali na wszystkim, a córka przychodziła do mnie po pomoc finansową. Chętnie jej pomagałam, ale sama nie mam zbyt dużej emerytury, a wydatki na leki stale rosną. Nie byłam w stanie dać tyle, ile potrzebowała, a jej mąż wydawał się wcale tym nie przejmować. Stwierdził, że zamiast pampersów, sama może uszyć pieluchy, a jeśli nie ma pieniędzy na kosmetyki do pielęgnacji dla dzieci, to wystarczy, że użyje mydła.
Moja córka nie miała żadnego dostępu do budżetu. Dostawała od męża wyznaczoną sumę każdego miesiąca, która miała wystarczyć na dziecko, zakupy spożywcze i resztę niezbędnych rzeczy do domu. Kiedy usłyszałam ile, byłam zdruzgotana!
Nie mogłam zgodzić się na takie lekceważenie potrzeb mojego wnuka – pierwszy raz w życiu wtrąciłam się ze swoim zdaniem w czyjeś małżeństwo. Pomogło, bo zięć dał dostęp żonie do karty, ale to, co dobre, jak zwykle nie trwało długo. Stwierdził, że sam nie jest w stanie utrzymać rodziny i nie ma zamiaru pracować za dwóch, więc żona ma natychmiast pójść do pracy.
– A co mam zrobić z dzieckiem? Syna nie wezmą jeszcze do przedszkola, a nie ma w okolicy żadnego żłobka – rozpaczała.
– Znajdziesz nianię – powiedział spokojnie.
– Co to da, jeśli będę musiała oddawać całe swoje wynagrodzenie opiekunce?
– Weźmiesz dodatkową pracę. Doświadczysz tego, jak ciężko pracowałem ja, byś mogła siedzieć w domu z dzieckiem całymi dniami.
– Myślisz, że nic wtedy nie robiłam? Leżałam cały dzień w łóżku i tak jak Ty oglądałam telewizję?!
Córka zaproponowała, abym zamieszkała z nimi na kilka dni w tygodniu i pomagała w opiece, kiedy ona będzie w pracy. Zgodziłam się, chcę być pomocna, choć wcale nie jest mi to na rękę. Zięć zareagował jednak złością. Krzyczał, że jestem zbyt stara, by zostawiać ze mną dziecko i sama wymagam opieki, co jest absolutną nieprawdą.
Denerwuje mnie to, że zięć w ogóle nie słucha mojej córki. Gdyby nie naciskał na ciążę, wszystko byłoby dobrze…
