Tak się złożyło, że moja córka zaraz po szkole postanowiła podbić stolicę. Dostała się tam nawet na studia, ale wyrzucili ją po pierwszym roku. Nie rozpaczała z tego powodu i ani myślała wrócić do domu. Lubiła Warszawę. Zatrudniła się jako barmanka i zaczęła zarabiać na życie. Po kilku miesiącach dowiedzieliśmy się, że ma chłopaka, że teraz mieszkają razem. Od tego momentu, dzwoniła do nas znacznie rzadziej. Mimo to, nie zamierzałem ich niepokoić. Rozpoczęli nowe, wspólne życie, niepotrzebni im nadopiekuńczy rodzice. Ten stan nie trwał jednak zbyt długo, już po siedmiu miesiącach córka wróciła do domu. Była cieniem człowieka – zrozpaczona, roztrzęsiona i dużym brzuchem… Okazało się, że jej partner był kompletnie nieodpowiedzialny i robił nieustanne awantury. Gdy zaszła w ciążę, w końcu do niej dotarło, że tak dłużej być nie może. Zrobiło jej się żal dziecka, więc pewnego dnia spakowała walizki go zostawiła.
Uspokoiłem moją kochaną córeczkę, powiedziałem, że pomożemy jej ze wszystkich sił wychować wnuka. Niepotrzebna nam do tego pomocy jakiegoś szaleńca. Niedługo potem córce urodził się zdrowy i silny synek. Nazwała go Bartek. Mały był wierną kopią swojej matki. Nie przypuszczaliśmy, że wraz z jego narodzinami pojawi się kolejny problem. Córka w ogóle nie czuła instynktu macierzyńskiego, nie chciała nawet trzymać dziecka na rękach. Liczyliśmy, z żoną na to, że ten jej stan minie, kiedy poziom hormonów po porodzie wróci do normy. Zakasaliśmy rękawy i zaczęliśmy opiekować się Bartoszkiem. Trzy miesiące później moja córka postanowiła wrócić do Warszawy, żeby zarobić trochę pieniędzy. Bobas pochłaniał znaczną część naszych emeryturek. Plan zadziałał, moja córka wysyłała co miesiąc drobną kwotę, a my wychowywaliśmy Bartusia. Pewnego dnia, oznajmiła nam, że znalazła dla siebie dobrego mężczyznę i zamierzają się pobrać.
Przyjechała z nim do naszego miasta przed ślubem, poznaliśmy się, okazał się naprawdę fajnym facetem. Teraz mają własne mieszkanie w stolicy, oboje pracują. Niedługo po ślubie córka powiedziała, że chce zabrać do nich Bartka. Nie wierzyliśmy własnym uszom. Tak bardzo przywiązaliśmy się do wnusia, że nie możemy z żoną już bez niego żyć. Sam Bartuś uważa, że to u nas jest jego dom. Nie chce przeprowadzać się do innego miasta i mieszkać z mamą i ojczymem. Mały, ostatnio specjalnie zaczął mnie nazywać mnie „tato”, żeby mama go nie zabrała. Niespodziewanie stał się cud. Moja córka zaszła w ciążę. W jej mieszkaniu nie ma warunków dla dwójki dzieci. Bartoszek zostanie ze nami.
