Miałam szesnaście lat, kiedy zaszłam w ciążę. Wciąż chodziłam wtedy do liceum. W naszej małej wsi to wywołało potężny skandal. Ludzie patrzyli na mnie jak na największą grzesznicę, a rodzice wstydzili się pokazać ludziom na oczy. Ojciec nawet nie chciał na mnie spojrzeć. Lepiej, żebyś umarła niż taką hańbę nam przyniosła! Jedź do babci, nie mogę już na ciebie patrzeć krzyczał.
Wyjechałam więc do babci na inną wieś, gdzie żyła samotnie na obrzeżach w starym, zniszczonym domu. Było tam zimno i niewygodnie, ale nie miałam wyboru. Najgorzej było pod koniec ciąży, bo nie miałam żadnej pomocy. Nikogo przy mnie, nikogo kto by zapytał, czy czegoś potrzebuję. Poród zaczął się nagle i karetka ledwo zdążyła. Dałam radę sama urodziłam i sama wychowywałam syna, pod dachem babci.
Wszyscy wkoło powtarzali, żebym znalazła sobie męża, ale ja nie chciałam. Pracowałam, jak tylko mogłam, żyjąc dla syna Tymoteusza. Gdy Tymek dorósł i dostał się na studia do miasta, ja zdecydowałam się pojechać do pracy we Włoszech. Wcześniej nie mogłam nie wyobrażałam sobie zostawić go samego.
Praca za granicą, po życiu w polskiej wsi, wydawała mi się luksusem. Opiekowałam się starszą panią, która była dla mnie bardzo serdeczna. Zarabiałam nieźle, a czasem dostawałam dodatkowe 400800 złotych w podziękowaniu. Dzięki tym oszczędnościom mogłam po kilku latach kupić synowi kawalerkę w Poznaniu i zapewnić mu spokojny start. Jednak pieniądze bardzo zmieniły Tymka. Przestał odwiedzać babcię. Bardzo mnie to bolało, ale wciąż co miesiąc wysyłałam mu 2 000 złotych, a resztę skrupulatnie odkładałam, bo wiedziałam, że do starej ruiny nigdy nie wrócę.
Minęło kilka lat, a Tymoteusz postanowił się ożenić. Oczywiście, sfinansowałam wesele, a na start młodym pomagałam, ile mogłam. Myślałam, że teraz wreszcie mogę odkładać na siebie. Ale w ciągu pięciu lat narodziła się dwójka wnuków, a kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, synowa zaszła w trzecią ciążę. Nadal wspierałam ich finansowo. Pomimo tego udało mi się przez lata uzbierać 80 tysięcy złotych na własne mieszkanie.
Przyjaciółka właśnie sprzedawała ładną kawalerkę z nowym remontem. Umówiłyśmy się na sprzedaż, a ja w wakacje wróciłam do Polski, żeby u notariusza załatwić formalności. Wtedy Tymoteusz zaskoczył mnie wiadomością: Mamo, sprzedaliśmy kawalerkę i wzięliśmy dom na raty. Teraz musisz dać pieniądze na drugą wpłatę.
Jakie pieniądze? Byłam zaskoczona.
Osiemdziesiąt tysięcy złotych odparł. Mamo, nie rób mi tego, wiesz, że z trójką dzieci nie moglibyśmy żyć w maleńkim mieszkaniu. Liczyłem na ciebie!
Dlaczego nie oszczędzałeś sam? Nawet mnie nie uprzedziłeś! Nie, synu, dogadałam się już w sprawie mieszkania, może później trochę pomogę, ale wszystkiego nie dam.
Mamo, nie jest ci żal wnuków? próbował mnie szantażować emocjonalnie.
Cały czas wysyłałam ci po 2 000 złotych miesięcznie. Mogliście oszczędzać i już mieć potrzebną kwotę.
Jeszcze sobie zarobisz, i tak wrócisz do Włoch! odciął się.
A jeśli coś mi się stanie? Albo będę musiała nagle wrócić? Gdzie się podzieję?
U babci na wsi!
To się przeprowadź tam z dziećmi, skoro jesteś taki mądry.
Podjęłam decyzję, że nie dam już tych pieniędzy. Nie pozwolę, żeby mieszkanie przeszło mi koło nosa. Tymoteusz bardzo się obraził i przestał się do mnie odzywać. Słyszałam, że pożyczał, gdzie tylko się dało. Ale czy naprawdę wiecznie muszę ratować go finansowo? Ile jeszcze razy? Ciężko mi z tym na sercu, ale wiem, że muszę w końcu zadbać też o siebie.
