Jak to sobie wyobrażasz, mamo? wściekła się Grażyna. Żeby dwa tygodnie mieszkać z obcym facetem?
Dlaczego obcym? To przecież Michał, syn mojej kuzynki Lidia, nasz krewny!
Pamiętasz, jak w dzieciństwie bawiliśmy się u nich? dodała matka. A teraz chcesz mnie wydać za mąż?
Mamo, mam prawie trzydzieści! Gdzie ja się w tej chwili znajduję, a gdzie moje dzieciństwo? próbowała dotrzeć Grażyna do matki. Czy znowu zamierzasz mnie wydać za mąż?
Nie mów bzdur przerwała kobieta. On jest krewnym, więc przyjmij go. Nic Ci się nie stanie! zdecydowanie zakończyła rozmowę i odłożyła słuchawkę.
Matka zawsze szanowała więzy rodzinne: rodzina jest świętością. Dlatego natychmiast wcisnęła córce starszego Michała, który postanowił przeprowadzić się do stolicy miasta szans, Warszawy.
Przyjmij go jako rodzinę: nie odrzucaj, jeśli krewny przyjeżdża do Warszawy!
Grażyna, nauczycielka języka rosyjskiego i literatury w liceum, doskonale pamiętała, że przysłowie na rodzinę było ulubionym zwrotem w dziełach słynnego Bohdana Głowackiego, znanego z nieco kontrowersyjnych przygód.
Zaoferowała matce, że sama przyjmie kuzyna, bo jest dobra i miła. A przecież nie każdy chce wprowadzić nieznajomego pod swój dach!
Jednak rodzice mieszkali w małej kawalerce z lat sześćdziesiątych, z złotą i żałosnie małą kuchnią, w której nie zmieściłby się nawet rozkładany stół. Czy naprawdę mogła włożyć Michała do takiego wnętrza? pytała Grażyna, a jej nastrój opadał.
Dziewczyna od dawna żyła samotnie; krótkotrwałe małżeństwo nie liczyło się już w jej planach. Rozstała się po pół roku, a z tego czasu nie wynikło nic więcej. Na szczęście nie zdążyła mieć dziecka nie chciała kolejnych problemów.
Zbliżał się jej trzydziesty rok życia, a męża wciąż brakowało. To martwiło rodziców, nie ją samą; Grażynie to nie przeszkadzało.
Mieszkała w przytulnej, choć starodawnej dwójce, odziedziczonej po babci. Wnętrze pełne było antyków, ale wszystkie działały: pralka prała, lodówka chłodziła, telewizor wyświetlał. Czego chcieć więcej?
W pracy zarabiała przyzwoicie, a współpracownicy ją cenili. Nie brakowało jej przyjaciół, a samotność łagodził kot Mruczek tak nazwany, jak bohaterka pewnej książki o nieznajomym.
Grażyna przygotowała pokój gościnny i niepewnie czekała na przybycie Michała. Matka zapewniała: Polubisz go!
Krewny okazał się niepozorem, ale przybył odpowiedzialnie: obejrzał mieszkanie, sprawdził wszystkie wspólne pomieszczenia.
Czego szukasz? zapytała gospodyni, nieśmiało. Złota i diamenty? Myślałaś, że przywiozę złoty sedes?
Chcę tylko wiedzieć, gdzie będę mieszkać odpowiedział mężczyzna.
A jeśli coś Ci się nie spodoba, nie zostaniesz? dopytała Grażyna, zaintrygowana.
Zostanę, ale
Co ale?
Nic.
Poszli popijać herbatę i się poznać. Michał przyniósł ciasto, które Lidia przekazała matce, oraz mały, pyszny tort. Okazał się nie natrętnym najemcą.
W domowym życiu okazał się wzorowy: sam po sprzątaniu mył naczynia, gotował przyzwoicie i nie zostawiał kałuż w łazience. Był przyzwyczajony do kuwety.
Dzięki, ciociu Lidio, i pierwszej żonie Michała nie wiadomo, której bardziej za wszystko, mruknął. On był rozwiedziony.
Co? zdziwiła się przyjaciółka Łucja, słysząc historię gościa. To gotowy mąż, trzeba go wziąć!
Łucja znała tę opowieść: rozwiodła się z Levkiem właśnie z podobnych przyczyn.
Ale my jesteśmy rodziną! Poza tym on mi nie podoba! odparła Grażyna.
Co to za rodzina? Siódma woda w galaretce! A jak Ci może nie podobać? On co, jakiś baba?
Właściwie nie! Michał był przystojny, choć nie w typie Grażyny.
Jednak nie zdobył jej serca; nie było wspólnych punktów. Ich rytmy się nie zgadzały: ona sowa, on skowronek. Grażyna wolała spokojne tempo, kierując się starą zasadą: spiesz się powoli.
Michał był energiczny i kreatywny, zawsze w ruchu, z sercem jak płonący silnik. Pierwszego dnia wciągnął ją do teatru, kupując bilety online. Grażyna nie chciała, ale nie mogła odmówić gościowi w pierwszy dzień, więc poszła, choć teatr nie był jej ulubionym miejscem.
Kochała stare spektakle w sieci, nowoczesne adaptacje klasyki nie pociągały jej. Na tej scenie brakowało kurtyny, kostiumy były nowoczesne, a dialogi niezrozumiałe. To nie nasz czas! tak myślała, a reżyser twierdził, że to nowatorskie.
Michał zachwycony, po powrocie do domu próbował udowodnić Grażynie, że ma rację, wywołując w niej irytację. Nowe, postępowe spojrzenie! nalegał. Po co mi nowe? Stare mi wystarcza! odparła spokojnie.
On rozgadał się o postępie i o Warszawie, mieście szans, snując wielkie plany. W międzyczasie Mruczek schował się pod łóżkiem, bo nie zadowolił go gość.
Michał zaczął aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny, nie tylko w obowiązkach domowych. Na drugi dzień kupił nowy dywan, wyrzucając stary leżący na klatce schodowej. Grażyna przyjęła zmianę bez protestu.
Następnie pojawił się nowy garnek; stary przyklejał się przy gotowaniu kaszy. Grażyna wypiła poranną kawę z kanapkami, nie zwracając uwagi, że garnek kupił dla siebie lubił solidne śniadania.
Michał zaproponował pokrycie rachunków za media, mówiąc: Będę korzystał z wody i prądu. Grażyna odmówiła, czując, że to naruszenie jej przestrzeni.
Jakbyś miał płacić za mieszkanie, skoro już nie zamierzasz niczego zostawiać? odparła, a Michał tylko wzruszył ramionami: Niech tak będzie, panie Maksymilianie.
Nie spędzał czasu na bezczynności wysyłał liczne CV, uczestniczył w rozmowach kwalifikacyjnych, szukając pracy.
Pod koniec dwutygodniowego pobytu zaczęło go drapać z nosa, pokrzywił się, a skóra pokryła wysypką. Gdy termin jego wizyty się kończył, nikt nie wyjechał. Wręcz przeciwnie, zaczął krzyczeć na Grażynę: Czemu w butach weszłaś do kuchni? Trudno się rozebrać!. Czy naprawdę kupiłała płyn do prania, którego nie da się wypłukać?
Grażyna poczuła się jak okrągła baba, a Michał przejął kontrolę nad domem, zostawiając ją i Mruczka jako tymczasowych lokatorów.
Wreszcie zadzwonił telefon Michał dostał pracę w Warszawie, przyjemna oferta, choć nie zdradził, że się wyprowadza. To było osiemnastego dnia gościnności. Grażyna zaczęła liczyć dni, a on stawał się jej uciążliwy.
Mimo że był przystojny i schludny, był po prostu obcym człowiekiem z własnymi przyzwyczajeniami. Praca, którą dostał, była całkiem przyzwoita według warszawskich standardów, ale nie powiedział, że się wyprowadza.
Grażyna, przełamując uprzejmość, postanowiła porozmawiać: Czy nie masz już dość, panie przyjacielu? umówiła się na jutro. Michał miał wtedy badanie lekarskie, bez którego nie mógł podjąć pracy.
Następnego dnia, wracając z pracy, Grażyna znalazła pięknie przyrządzony stół.
Czy to pożegnalna kolacja? Chwała Bogu! pomyślała, podnosząc nastrój. Michał zawsze był w dobrym humorze, więc przy stole panowała świąteczna atmosfera.
Mężczyzna nalał wina do kieliszków i zaczął mówić. Nagle, jakby z nagłego impulsu, ogłosił: Chcę cię oświadczyć! Nie był to interes biznesowy, a propozycja małżeństwa, mimo że byli krewnymi.
Myślę, że moglibyśmy stworzyć dobrą parę! mówił, patrząc w oczy. Nie jestem ci obcy, a ty mi się podobasz! W naszym wieku małżeństwo powinno być przemyślane. Mamy mieszkanie i dobrą pracę. Miłość w rodzinie nie jest potrzebna, liczy się szacunek. Szanujemy się nawzajem!
Grażyna słuchała, otwierając paszczę, gdy nagle z pod łóżka wyskoczył Mruczek. Czy to on w końcu przywykł do Michała?
Masz kota? zapytał gość zdziwiony.
Tak! odpowiedziała Grażyna. A ty dopiero go widzisz?
Po raz pierwszy! O cholera, mam alergię na sierść! Dzisiaj lekarz postawił mi diagnozę! krzyknął. Nie mogę mieszkać z kotem!
Czy nie zauważyłeś kuwety w toalecie? odparła Grażyna. Zauważasz wszystko, a tego nie widzisz!
Michał przyznał, że lekarz zalecił mu nie tylko leczenie objawów, ale usunięcie przyczyny. Nie mogę żyć w jednej kamienicy z kotem, tłumaczył. Kto cię zmusza? Nie mieszkaj!
Jak to nie mieszkać? Czy to ma być ślub? pytała rozbawiona.
Jaka ślub, Michał? Czy twoja alergia nie wpadła ci w mózg? drwił.
Nasza! odpowiedział stanowczo. Kot będzie w tym przeszkadzał!
Grażyna z gniewem ripostowała: Możesz go nawet uśpić! Michał zaproponował: Za to zapłacę!. Ona odpowiedziała po chwili milczenia: Zamiast tego ja cię uśpię! I nie patrz na mnie, bo odchodzę! To mówię to tobie, nie Mruczowi!
Michał wypił wino i wstał, odchodząc, rzucając: Nie sądziłem, że będziesz tak prymitywna!
I wzajemnie! odparła Grażyna z ulgą.
Po jego wyjściu z kuchni zniknął garnek, a dywan pozostał. Zadzwoniła matka: Jak mogłaś go wypędzić? Plemieniec już narzeka!.
Chciał, żebym poślubiła go! Jeśli jesteś taka dobra, wyjdź sama! On mi się nie podoba! wykrzyknęła Grażyna i rozłączyła się.
Nikt już nie oddzwonił. Było to sprawiedliwe, bo może następnym razem inny krewny będzie na nią uczulony. Historia zna przypadki, kiedy mąż miał alergię na łupież żony i nie skończyło się to dobrze.
Mamo, następnym razem, jeśli chcesz pomóc, przyjmuj krewnych u siebie: kto wymyślił, ten i prowadzi. A Grażyna i Mruczek będą sobie radzić
