Wspominam, że pewnego razu, kiedy stałem przy wejściu na rynek w Krakowie, podszedł do mnie pan Jan Nowak, sąsiad z przeciwległego bloku, i już od razu, jakbyśmy dawno się dogadali, rzekł: Wymieńmy mieszkania. Po co ci trzypokojowe lokum?.
Moja córka Jagoda i ja zamieszkujemy w naprawdę przyjemnym mieszkaniu, które odziedziczyłam po matce. To trzypokojowe lokum, gdzie każde pomieszczenie jest oddzielne i nie ma przejść wewnętrznych. Mamy przestronny korytarz, oddzielną toaletę i łazienkę, a kuchnia jest niewielka, lecz przylega do ogromnego balkonu, z którego rozciąga się widok na stare kamienice. Każdy z nas ma własny pokój, a do tego jest jeszcze duży salon, w którym spędzamy wspólne chwile. Jesteśmy zadowoleni i nie planujemy przeprowadzki w najbliższym czasie.
Historia potoczyła się tak, że pan Jan podszedł do mnie na ulicy i, jakby już uzgodniliśmy wszystko, zaczęło mu w głowie huczeć:
Wiem, że mieszkacie z córką, prawda? Dlaczego więc nie wprowadzicie się do mnie, a ja do was? Mamy dwa pokoje to wystarczy! Po co wam trzypokojowe mieszkanie? Pomyślcie, dwa pokoje to w zupełności dla dwójki ludzi. Nie martwcie się, że nasze mieszkanie jest małe przestrzeni jest pod dostatkiem! Już od dawna szukamy większego lokum, ale oferty nie zachwycają. Wasze mieszkanie jest właśnie tym, czego potrzebujemy, a my zapłacimy więcej.
Słuchałem pana Nowaka bardzo uważnie, jakby chciał mnie przekonać, że to jedynie formalność, że już wszystko zdecydowali za mnie i Jagodę, i że mam już tylko wprowadzić się do jego małego mieszkania. To wydawało się nieprawdopodobne!
To chyba żart, odparłem. A jeśli mówicie serio, to skąd wzięliście pomysł, że chcielibyśmy zamienić się na mniejsze lokum? Czy naprawdę sądzicie, że opuszczę nasze przestronne trzypokojowe mieszkanie i wprowadzę się do czegoś, co przypomina puszkę po konserwie? Gdybym kiedykolwiek chciał wymienić mieszkanie, to nie z takim. I co macie na myśli, mówiąc wystarczy dla dwojga? Nie zamierzam się wymieniać.
Pan Jan zaczepił coś pod nosem: Chcieliśmy tylko to, co najlepsze, żeby wszyscy czuli się dobrze. My w waszym, wy w naszym. Nie wiecie, co jest dla was dobre.
Do dziś wciąż mieszkamy w naszym lokalu. Pan Jan i jego rodzina przestali przywitać nas na korytarzu. Najwyraźniej nasza odmowa bardzo ich uraziła. Teraz, patrząc wstecz, wiem, że lepiej było trzymać się tego, co mamy, bo jak mówi stare przysłowie: Co ma pan, to nie odrzucaj, bo może się przyda.
