Pamiętam, że dawno temu, w pewny pochmurny środę, deszcz lejeł się jak z wiadra nad Warszawą, jakby niebo chciało spłukać każdy zakamarek miasta. Asfalt pod latarniami mienił się mokrym blaskiem, a małe strumienie wdzierały się w żwirowe rowki, niosąc ze sobą liście, niedopałki i kurz z minionych dni. W moim Fiacie 126 ogrzewanie pracowało cicho, otulając mnie przyjemnym ciepłem. Z radia płynęła łagodna muzyka, tworząc wokół mnie bańkę, w której burza nie miała władzy.
Właśnie wracałem z pracy po spotkaniu, które poszło lepiej, niż się spodziewałem. Na przednim siedzeniu pasażera leżała teczka pełna dokumentów, a w głowie miałem listę zaległych spraw. Wszystko to przerwało nagłe zauważenie małej, skulonej postaci przy rogu ulicy Marszałkowskiej.
Dziewczynka nie wyglądała na starszą niż osiem lat. Ciemne włosy były przyklejone do twarzy od wody, a kurtka, którą miała na sobie, była tak cienka, że przypominała papier. W rękach trzymała garść zwiędłych kwiatów, owiniętych w pomarszczoną, przezroczystą folię. Jej skarpetki z tkaniny były całkowicie przemoknięte.
Zwolniłem, nie zastanawiając się długo, i zaparkowałem przy krawężniku. Stałem i patrzyłem na nią kilka sekund. Mógłbym pojechać dalej, tak jak wielu, ale sposób, w jaki ściskała kwiaty przy piersi, jakby były jej jedynym skarbem, zatrzymał mnie.
Wyłączyłem silnik i otworzyłem drzwi. Natychmiast uderzył mnie zimny podmuch wiatru, rozbrzmiewający nieustannym stukotem kropli. Podszedłem bliżej.
Panie! zawołała nad szumem ulewy. Nie chciałby Pan kupić kwiatów dla żony? Są piękne sprzedam tanio.
Jej głos był słaby, lecz mimo to starała się brzmieć żywiołowo.
Zdjąłem kurtkę i położyłem ją na jej ramiona. Była ogromna w stosunku do jej drobnego ciała, ale przynajmniej ją osłoniła.
Weź powiedziałem, podając także mój parasol. Nie zachorujesz w takim deszczu.
Spojrzała na mnie jak na kogoś, kto właśnie podarował diament.
Nie, proszę moja mama mówi, żebym nie przyjmowała rzeczy od nieznajomych.
Twoja mama ma rację odparłem , ale to nie jest prezent, to pożyczka, dopóki nie znajdziesz pracy.
Najpierw się wahała, lecz w końcu przyjęła parasol.
Ile ma Pani kwiatów? zapytałem.
Dwadzieścia bukietów, po sto złotych każdy mogę dać po osiemdziesiąt, bo trochę je przemoczyło.
Wyciągnąłem portfel i podałem jej dwadzieścia tysięcy złotych.
Zabiorę je wszystkie.
Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, lecz nie padło żadne słowo.
Wszystkie? A co zamierza Pani zrobić z taką ilością kwiatów?
Rozdać je odparłem tym, którzy przechodzą obok. Niech każdy ma piękniejszy dzień.
Na twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech.
Mama mi nie uwierzy.
Gdzie jest Twoja mama?
W domu opiekuje się moim braciszkiem. Jest chory. Dlatego wyszłam dziś, żeby nie zamoczyć mamę.
Mój żołądek zaciął się w żołądku.
Weź kurtkę i parasol. I już, biegnij do domu. Twoja mama musi się martwić.
Dziewczynka przytuliła banknoty do piersi, ruszyła kilka kroków i, zanim skręciła w uliczkę, zawołała:
Dziękuję, panie! Niech Pan Bóg błogosławi!
Widząc ją odchodzącą, chronioną teraz moim czerwonym parasolem, wróciłem do samochodu, który był mokry, lecz wypełniony dziwnym uczuciem: mieszanką smutku, czułości i lekkiej nadziei.
Włączyłem ogrzewanie. Zapach kwiatów wypełnił wnętrze, a kiedy zacząłem rozdawać je przechodniom, poczułem, że coś we mnie się zmieniło, choć jeszcze nie potrafiłem dokładnie określić, co to było.
