Takich słów nigdy bym nie użyła w stosunku do teściowej, ale to, co wyprawiała od ostatnich tygodni, przechodziło najśmielsze pojęcie. Nie wytrzymałam i pokazałam, gdzie jest jej miejsce!
Pochodzę z biednego domu, u nas pieniędzy nigdy nie było zbyt wiele. Całe życie chciałam wyrwać się z biedy, więc poszłam na ciężkie studia, a wieczorami i w każdy weekend pracowałam do późnej nocy w gastronomii. Po śmierci babci dostałam w spadku dużą działkę i wszystkie jej oszczędności, postanowiłam działkę sprzedać i kupić mieszkanie. Swoja skromne oszczędności też do tego dołożyłam i udało mi się kupić w okazyjnej cenie mieszkanie z dwoma pokojami i balkonem. Wtedy, chociaż byłam jeszcze młoda, to bardzo rozsądnie podchodziłam do życia – postanowiłam mieszkanie wynajmować, a sama do końca studiów mieszkałam w akademiku. Pamiętam jak koleżanki się ze mnie śmiały, że zamiast żyć na swoim, to wolę się gnieździć w małym pokoiku…
A później poznałam Jacka. Bardzo porządny człowiek, też pracowity, ale nie miał tak łatwo, jak ja. Jeszcze przed ślubem powiedziałam mu, żebyśmy razem zamieszkali w tym moim mieszkaniu. Zgodził się i tak żyliśmy od piętnastu lat. Oboje mamy stałe prace, powodzi nam się dobrze, ale jedno bardzo nas smuciło – nie mamy dzieci. W domu często było pusto, człowiek wracał z pracy i nawet nie było do kogo się odezwać. I tak było do pewnego momentu. Teściowa nagle przeszła zawał, chociaż do starości było jej daleko. Ale nie dbała o siebie za młodu i oto efekty. W domu samej było jej ciężko, więc nie myślałam długo i powiedziałam, żebyśmy ją na trochę do siebie wzięli, nawet na parę lat jak będzie taka potrzeba. U nas dzieci nie ma, to i miejsca dla niej nie zabraknie.
Pomogliśmy jej się rozgościć, na początku nawet fajnie to szło. Ale szybko się okazało, że z naszego życia zrobił się cyrk. Teściowa, mimo że podupadła na zdrowiu, to energii miała jak na sprzedaż. I tak oto nasz kąt stał się centralnym punktem zjazdowym dla całej rodzinki. Przyjeżdżali do teściowej brat z żoną, jakaś znajoma ze wsi, a mało tego… Moja szwagierka wpadała jak burza cztery razy w tygodniu z jej dwójką dzieciaków, tłumacząc, że „jak babcia i tak siedzi w domu, to może się zajmie maluchami”. No super, tylko że z naszego mieszkania zrobiło się przedszkole.
Dzieci, choć cudowne i pełne energii, zamieniały nasz dom w pobojowisko. Bieganie, krzyki, wszędzie rozrzucone rzeczy – jak czasem miałam wolne od pracy, to chwili ciszy nie było od rana do wieczora. Rozumiem potrzebę opieki nad wnukami, ale nasze mieszkanie nie jest ogromne, a co gorsza, teściowa, zamiast próbować uspokoić sytuację, tylko dolała oliwy do ognia. Za każdym razem, gdy dzwonił dzwonek do drzwi, a ja chciałam otworzyć, słyszałam:
– Siedź cicho, to do mnie! – jakby moje własne mieszkanie nagle stało się jej wyłączną własnością.
Sami chyba rozumiecie, że miałam już dość. Ostatnim razem przy szwagierce i dzieciakach powiedziałam teściowej, żeby ukrócić te rodzinne wizyty i opiekę nad wnukami, na co ona:
– Nic Ci do tego, syn mnie do siebie zabrał, więc rób swoje i nie dyktuj, co ja mam robić.
Takiej wdzięczności się nie spodziewałam. Teściowa chyba sama zapomniała, że to moje mieszkania, jeszcze przedślubne, i że to ja namówiłam męża, by zabrać ją do nas. Tak się we mnie zagotowało, nie myślałam długo, tylko krzyknęłam:
– Zabieraj swoje wnuki i wynoś się z naszego mieszkania!
Przeczytaj także: Nie spodziewałam się powrotu ex-męża z zagranicy. Wrócił i zaproponował mi mieszkanie w zamian za drugi ślub
A teściowa jest bardzo honorowa, nie pozwoli sobie, żeby ktoś ją obrażał, więc zaczęła z trudem pakować torby, córka wzięła ją pod rękę i gdzieś odjechały. Byłam wtedy tak rozdygotana całą tą sytuacją, żeby się trochę uspokoić, wsiadłam w samochód i pojechałam do swojej siostry, która mieszka godzinę drogi dalej. Widziałam, że mąż dzwonił chyba z pięć razy, ale nie odbierałam. Do domu wróciłam pod wieczór i zastałam puste szafy – mąż pojechał za mamusią.
Może ktoś pomyśli, że jestem samolubna, ale ja chciałam za dużo? Przecież zależało mi tylko na odrobinie spokoju i porządku, a może i słowie wdzięczności, nic poza tym.
