Moja teściowa to prawdziwa dama… Właściwie mogłabym zakończyć opowieść na tych słowach, bo cała moja gorycz mieści się właśnie w tym zdaniu ale opowiem dalej dla jasności. Każdego wieczoru wracałam z pracy i opadałam ciężko na kanapę. Wyobraź sobie, jak bardzo w takich chwilach miałabym ochotę jeszcze coś ugotować dla narzeczonego. Pewnego dnia weszłam do domu i usłyszałam, jak mój mąż rozmawia przez telefon. Ewidentnie dopiero zaczynał:
Tak. Mamo, cześć…, tak…, tak…, nie, jeszcze nie jadłem! Właśnie przyszła, coś tam ugotuje, jak będzie miała ochotę. Tak, oczywiście że jestem głodny, dziś tylko na śniadanie miałem czas. Głód to nie koniec świata, mamo, przeżyję. No to… zapraszasz mnie do środka?
Byłam tak wzburzona, że nie odezwałam się ani słowem podczas tej rozmowy. Siedziałam jedynie, ściskając pięści. On zaś, odkładając telefon, uśmiechnął się niewinnie, podskoczył i zawołał: Mama zaprasza nas na kolację! i zaczął wymieniać wszystkie potrawy, które jego mama czasem serwowała na wieczorne posiłki. Miałam ochotę wyrecytować wszystko, co myślę o mojej teściowej. A na deser dodać monolog o tym, dlaczego nie można jeść przed snem?. Jednak… Umalowałam się, wyszykowałam i poszłam na kolację.
Ale to była ta kropla, która przelała czarę goryczy i wkrótce później się rozstaliśmy. Teraz jestem drugi raz zamężna. Oboje pracujemy, oboje jesteśmy zmęczeni, więc gotujemy na zmianę. I właśnie dzięki temu w naszym domu zagościł spokój i harmonia.
