Wczoraj znów długo rozmyślałam o swoim życiu. Moja mama, jak zwykle, dziękowała wszystkim za dobre słowa, udostępnienia moich opowiadań i drobne przelewy na kawę, z których zadowolone są również nasze pięć kotów. Kiedy prosiła, żebym dzieliła się ulubionymi historiami w internecie, poczułam się trochę lepiej przynajmniej ktoś docenia to, co robię.
Córka wróciła do domu późno, bo miała dyżur jako pielęgniarka na oddziale chirurgicznym w szpitalu w Poznaniu. Słyszałam, jak długo się myła, potem przyszła do kuchni w szlafroku, zmęczona i zamyślona.
Zrobiłam ci kotlety i makaron, powiedziałam cicho, patrząc jej w twarz, próbując określić, co się dzieje. Zmęczona jesteś, Marysiu? Coś się stało?
Nie będę jadła, i tak jestem brzydka, a jak nabiorę kilo, to już zupełnie nikt nie zwróci na mnie uwagi odparła ponuro, wlewając sobie herbatę.
Skąd ci to do głowy przychodzi? Przecież wszystko masz na swoim miejscu, oczy masz mądre, a nos i usta zupełnie w porządku! Nie gadaj takich rzeczy, Marysia!
No bo wszystkie koleżanki od dawna są po ślubie, tylko ja nadal sama! Podobam się jakimś nieudacznikom, a ci, którzy mi się podobają, nawet nie spojrzą na mnie. Co ze mną nie tak, mamo? patrzyła na mnie z nadzieją na odpowiedź.
Po prostu jeszcze nie spotkałaś swojego przeznaczenia, czas jeszcze nie nadszedł próbowałam ją pocieszyć, ale tylko bardziej się rozgniewała.
No właśnie! Oczy mądre, bo małe. Usta wąskie, a zobacz jaki nos! Gdybyśmy miały pieniądze, zrobiłabym operację plastyczną, ale jesteśmy przecież biedne! Myślę, że wyjdę za kogoś kalekiego, w szpitalu jest kilku takich chłopaków, których po wypadkach porzuciły dziewczyny. Co mi zostało, mam już trzydzieści trzy lata! Ile mam czekać? mówiła coraz ciszej.
Marysia, przecież twój tata ma problemy z nogami, myślałam, że zięć chociaż pomoże na działce i w ogrodzie, przydałaby się taka pomoc wyrwało mi się, zanim zdążyłam się zastanowić. Ale nie zrozum mnie źle, dziecko nie wszyscy mają dostatnie życie, po co ci mąż kaleka? Widzisz, sąsiad Sławek, dobry chłopak, od dawna cię obserwuje. Silny, dzieci by były zdrowe i w ogóle
Mamo, przestań! Twój Sławek nie trzyma się żadnej pracy, lubi wypić, a i o czym z nim rozmawiać? oburzyła się Marysia.
Ale po co ci z nim rozmawiać, powiem mu idź przekopać grządki, a potem na obiad. Można go wysłać do sklepu, naprawdę, to dobry chłopak, może się dogadacie? proponowałam, szukając kompromisu, lecz Marysia odstawiła niedopitą herbatę, wstała i poszła do swojego pokoju.
Idę spać, mamo Myślałam, że przynajmniej ty widzisz we mnie człowieka, a jednak uważasz mnie za brzydulę, jak wszyscy
Marysiu, nie mów tak! pobiegłam za nią, ale tylko machnęła ręką:
Koniec, mamo!
I zatrzasnęła przede mną drzwi do swojego pokoju.
W nocy długo leżała, nie mogąc zasnąć. Przypomniał się jej chłopak, którego niedawno przywieźli po wypadku. Stracił nogę poniżej kostki przygniotła mu ją betonowa płyta, gdy wszedł do opuszczonego domu, który miał być wyburzany. Wyciągnęli go z trudem. Nikt z rodziny go nie odwiedzał, a miał może dwadzieścia dziewięć lat.
Z początku patrzył na Marysię z nadzieją, nawet ją delikatnie chwytał za rękę po operacji. Później spoważniał, zrozumiał, co się stało, i wpatrywał się w sufit, jakby nie widział sensu życia. Było jej go ogromnie żal, bardziej niż innych, bo był zupełnie sam.
Myślisz, że kiedyś znowu będę chodził? zapytał ją cicho, nawet nie patrząc w jej stronę.
Na pewno, jesteś młody, dasz radę, wszystko się zagoi odpowiedziała mu stanowczo.
Wszyscy tak mówią. Chciałbym cię zobaczyć na moim miejscu nagle się zdenerwował, odwracając się do ściany, jakby to była jej wina.
Po co w ogóle tam wlazłeś? Sam jesteś sobie winien! odrzekła rozgniewana Marysia.
Coś mi się tam wydawało burknął niechętnie, a później, kiedy wchodziła na salę, odwracał się od niej do ściany.
Marysia przyglądała mu się ukradkiem. Miał jasne, chłodne oczy, ale rysy twarzy bardzo sympatyczne. Szkoda, że to go spotkało
Widzisz, że mi współczujesz, Marysiu. Takim jak ja można już tylko współczuć. Kto by pokochał kogoś bez nogi? powiedział kiedyś, łapiąc jej wzrok.
Mnie też nikt nie kocha, choć mam obie nogi. Nikt mi nawet nie współczuje. Może lepiej by było urodzić się bez nóg, może ktoś by się mną zaopiekował odpowiedziała z goryczą i nagle zrobiło jej się żal samej siebie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Niespodziewanie Paweł pierwszy raz się do niej uśmiechnął:
Ty głuptasie, wcale nie jesteś brzydka! Patrzę na ciebie i zazdroszczę temu, którego wybierzesz. Wierzysz mi?
Marysia patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i po raz pierwszy uwierzyła mu bez wahania. Wtedy wypaliła:
A jakbym wybrała ciebie, ożeniłbyś się ze mną? Milczysz to znaczy, że kłamiesz, wszystko jasne!
Już chciała wyjść z pokoju obrażona, gdy Paweł uniósł się na łokciach, jakby zamierzał pobiec za nią, przypomniał sobie, że nie może, i zawołał:
Marysiu, wyjdź za mnie! Przysięgam, że szybko się zrehabilituję i nikt nie będzie wiedział, że nie mam nogi. Proszę, nie odchodź!
Marysia zatrzymała się w korytarzu, prawie płacząc, i pierwszy raz poczuła, że to właśnie ON. Przestało mieć znaczenie, jaki ma nos czy oczy, a on co z nogą po prostu się spotkali i już. Nadeszła jej chwila, tak jak mówiła mama…
Paweł wziął się za rehabilitację z ogromnym zapałem. Wiedział, że chce być zdrowy nie tylko dla siebie, ale i dla niej chce wziąć ślub z cudowną dziewczyną, którą pokochał od pierwszego wejrzenia. A ona rozkwitła, chodziła jak na skrzydłach, liczyła tylko dni do jego pełnej sprawności, modląc się, żeby polubił się z protezą.
Codziennie spacerowali po szpitalnym podwórku, a potem coraz dalej aż po zaśnieżonych, rozświetlonych świątecznymi lampkami uliczkach miasta.
A dom już zrównali z ziemią, tu mnie przygniotło pokazał jej kiedyś Paweł.
Powiedz, czemu tam wlazłeś, nigdy mi nie powiedziałeś przypomniała sobie Marysia.
Nie uwierzysz, zobaczyłem tam bezdomnego psa, chudego, czarnego z białymi łatkami, pomyślałem, że zamarznie i chciałem go wziąć do siebie. Bez psa tak samotnie przyznał Paweł.
Popatrz, tam stoi jakiś wychudzony pies, patrzy na nas smutno, ale podchodzić się boi.
To na pewno on! ucieszył się Paweł, a piesek poszedł za nimi przez pół miasta aż pod sam dom.
Miała Marysia szczęście, taki przystojny mąż, młodszy od niej, do tego mieszkanie i bez teściowej! żartowały koleżanki na weselu Marysi.
A moja córka naprawdę wtedy promieniała. Sama się wzruszyłam, kiedy Paweł pierwszy raz nazwał mnie mamą. Pochodzi z domu dziecka, nikogo z rodziny nie ma, a serce ma złote. Są dla siebie wszystkim, a to najważniejsze. Działki nie przekopią? Jakoś się przeżyje! Paweł i tak radzi sobie ze wszystkim świetnie.
Obecnie Marysia i Paweł mieszkają we trójkę z psem Kacprem, który już z nimi został. Ale zaraz będzie ich czworo Marysia i Paweł czekają na córeczkę
Nigdy nie wolno tracić nadziei, bo można przegapić swoje szczęście. Życie, mimo przeciwności, bywa zaskakująco piękne.
