W roku 2018, Łukasz Nowak, trzydziestoczteroletni mężczyzna z okolic Opoczna, marzył o tym, by wyrwać się z biedy poprzez hodowlę świń. Wynajął opuszczone zbocze na obrzeżach małej wsi pod Sulejowem, z zamiarem założenia własnej, niewielkiej chlewni.
Wydał wszystkie oszczędności, a nawet zaciągnął kredyt w Banku Spółdzielczym. Postawił chlewiki, wykopał głęboką studnię i kupił trzydzieści prosiąt.
Gdy pewnego dnia przywiózł na górkę pierwszą partię zwierząt, z dumą powiedział swojej żonie Małgosi, trzydziestojednoletniej kobiecie o dobrym sercu:
Poczekaj tylko rok, jeszcze trochę. Zbudujemy własny dom.
Jednak życie nie przypominało opowieści oglądanych w telewizji o nagłym dorabianiu się fortuny.
Minęły ledwie trzy miesiące, gdy przez całą środkową Polskę rozprzestrzenił się afrykański pomór świń. Po kolei padały okoliczne chlewnie. Sąsiedzi ratowali się, paląc całe gospodarstwa, by zatrzymać epidemię. Przez tygodnie nad polami unosił się gryzący dym.
Małgosia zaczęła się bać.
Sprzedajmy je póki żyją błagała.
Ale Łukasz był uparty.
To minie powtarzał. Musimy przetrwać, choć trochę jeszcze.
Od ciągłych zmartwień i nieprzespanych nocy opadł z sił. Trafił nawet do szpitala w Piotrkowie Trybunalskim przez wyczerpanie nerwowe. Przez ponad miesiąc dochodził do siebie w rodzinnej miejscowości żony.
Gdy wrócił na górkę, połowy świń już nie było. Koszt paszy podwoił się. Bank zaczął upominać się o spłatę rat.
Każdego wieczoru, kiedy deszcz bębnił o blaszany dach chlewni, miał wrażenie, że wszystko, na co pracował, wali się w gruzy.
Aż któregoś dnia, po kolejnym telefonie od wierzyciela, usiadł na betonowej podłodze i wyszeptał:
Już nie mam siły.
Rano zamknął chlew. Oddał klucze właścicielowi ziemi panu Stasiowi i zszedł z góry w dół. Nie miał odwagi patrzeć, jak marzenie rozsypuje mu się w palcach. W jego głowie już wszystko było stracone.
Przez pięć lat nie wracał na zbocze.
Razem z Małgosią przeprowadzili się do Warszawy i zaczęli pracować w fabryce. Żyło się skromnie bez wielkich pieniędzy, ale spokojnie.
Gdy ktoś wspominał o hodowli świń, Łukasz uśmiechał się z goryczą.
Karmiłem górkę pieniędzmi żartował.
Ale tej wiosny zadzwonił niespodziewanie pan Stasio. Wyczuwalny w jego głosie był niepokój.
Łukasz przyjedź tu. Stało się coś niezwykłego w twojej starej chlewni
Następnego dnia Łukasz pokonał ponad czterdzieści kilometrów do opuszczonej wsi. Stara, piaszczysta droga była już niemal w całości porośnięta trawą i krzewami, jakby upłynęły całe dekady.
Im wyżej szedł, tym mocniej ściskało go w żołądku strach mieszał się z niewytłumaczonym napięciem.
Czy chlew się rozpadł?
A może nie zostało już żadnego śladu po jego marzeniu?
Gdy minął ostatni zakręt na szczycie, nagle zatrzymał się w miejscu.
Miejsce, które porzucił tętniło życiem.
Nie przypominało już chlewni, którą zostawił. Rdzawe blachy pokryły się gęstymi pnączami. Zabłocone wybiegi wrosły w zarośnięty las, a drzewa wokół urosły tak, że dawna ścieżka była ledwie widoczna.
Ale to nie to najbardziej go zaskoczyło.
Usłyszał odgłosy.
Chrum chrum
Łukasz zastygł.
Powoli podszedł do siatki, ledwo widocznej w wysokiej trawie. Zajrzał do środka i cofnął się z niedowierzaniem.
Tam były świnie.
Nie jedna czy dwie lecz całe stado.
Masywne, wykarmione lochy. I mnóstwo małych prosiąt biegających po wybiegu.
Trzydzieści prosiaków, które zostawił wtedy, zdawało się rozrosło w całą gromadę.
Nie to niemożliwe wyszeptał.
Pan Stasio, który stał za nim, podszedł bliżej.
O tym chciałem ci powiedzieć odezwał się cicho. One nie zniknęły.
Ale jak przeżyły? zapytał Łukasz, wciąż próbując zrozumieć, co widzi.
Pan Stasio usiadł na pobliskim kamieniu.
Gdy wyjechałeś, kilka świń zostało w środku. Rozbiły ogrodzenie i uciekły do lasu. Myślałem, że długo nie pożyją A jednak.
Łukasz rozejrzał się wokół.
Za chlewnią płynął niewielki potoczek, którego wcześniej nawet nie zauważył. Wokół wyrosły bananowce i ziemniaki, na drzewach wisiały orzechy włoskie i jabłka, a z ziemi wyrastały dzikie zioła.
Nauczyły się żyć na własną rękę mówił pan Stasio. I mnożyły się przez te wszystkie lata.
Łukasz patrzył na świnie. Kilka z nich podniosło łby, jakby po latach rozpoznały swojego starego opiekuna.
Jedna locha podeszła pod samą siatkę. Miała rudawą sierść i charakterystyczną szramę na uchu dokładnie taki znak, jaki miał pierwszy prosiaczek, którego Łukasz kiedyś kupił.
To ona wyszeptał.
Pierwsza świnia, jaką hodowałem.
Serce ścisnęło mu się w piersi.
To, co uważał za stracone wciąż istniało.
Nie tylko istniało ale się rozrosło.
I co teraz zrobisz? zapytał cicho pan Stasio.
Łukasz zamilkł.
Spojrzał na górkę, zarośniętą chlewnię, na świnie spokojnie pałaszujące trawę, jakby tych pięciu lat wcale nie było.
Powoli na jego twarzy pojawił się uśmiech pierwszy szczery uśmiech od lat.
Może powiedział, prawie szeptem, Może moje marzenie jeszcze się nie skończyło.
I wtedy, pojął coś, co kiedyś wydawało mu się na zawsze stracone.
Czasem, nawet jeśli porzucisz swoje marzenie
ono cierpliwie czeka aż zdecydujesz się do niego wrócić.
