WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ WĄCHANIA PSA! POWIEDZIAŁ MĄŻ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, ZAWIOZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OZNAMIA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ
Wpisałem ten dzień do swojego dziennika, bo nie potrafię zapomnieć.
Zosia kochała swojego męża, Pawła, bezgranicznie. Byli razem pięć lat, nie mieli jeszcze dzieci, ale od zawsze był z nimi pies stary kundelek Burek, którego Zosia przygarnęła wiele lat temu, zanim poznała Pawła.
Burek był częścią rodziny. Wierny, mądry, kochający rozumiał wszystko bez słów. Niestety lata robiły swoje: miał chore łapy, śmierdział starością, tracił sierść.
Paweł długo wytrzymywał. Lecz kiedy któregoś ranka Burek nie wytrzymał do spaceru i nasikał w przedpokoju na nowiutkie panele, Paweł wybuchł.
Dość! Wystarczy! wrzasnął, zaciągając psa do kałuży. Żyję w chlewie! Smród, sierść w jedzeniu, a teraz jeszcze siki! Zosia, decyduj: ja albo ta psia ruina!
Paweł, no co ty, gdzie ja mam go oddać? On ma dwanaście lat… płakała Zosia, przytulając Burka.
Do schroniska! Do lasu! Uśpić! Obojętnie! uciął. Jeśli go nie będzie do wieczora, odchodzę. Chcę żyć w czystości, a nie sprzątać po twoim synku!
Zosia była słaba. Bała się samotności. I tego, że zostanie bez Pawła, który utrzymywał dom, z którym miała plany wakacyjne, kredyt na mieszkanie…
Wybrała męża.
Zapakowała Burka do samochodu.
Pies z trudem wdrapał się na tylne siedzenie, kwiląc z bólu, ale polizał ją po ręce. Myślał, że jadą na spacer.
Zosia całą drogę płakała.
Wysadziła go w lesie, dwadzieścia kilometrów od miasta. Przywiązała smycz do drzewa, żeby nie wybiegł za nią na ulicę.
Przepraszam cię, Burku… Przepraszam… szepnęła, nie śmiejąc się spojrzeć w jego wierne, stare oczy.
Burek nie szarpał się. Po prostu usiadł i patrzył. Wszystko zrozumiał.
Zosia zostawiła mu miskę karmy, wsiadła do auta i odjechała, nie oglądając się. W lusterku zobaczyła, jak Burek, nie bacząc na chore nogi, poderwał się i próbował pobiec za samochodem, aż smycz się napięła. Szczekał za nią rozpaczliwie, chrapliwie.
Ten skowyt dudnił jej w uszach całą drogę do domu.
Wróciła zdruzgotana, cała zapłakana.
Paweł był w domu. Pakował rzeczy.
Ty… co ty robisz? spytała przez łzy. Zrobiłam to. Burka już nie ma… Zawiozłam go…
Spojrzał na nią zimno i z kpiną.
Dobrze, szybko się uwinęłaś. Ale wiesz… i tak odchodzę.
Jak to?! Dokąd?!
Do Magdy. Z tej naszej księgowości. Spotykamy się już od pół roku. Będzie dziecko.
Zosia osunęła się na krzesło. Świat jej zamącił.
Ale… przecież postawiłeś ultimatum… Pies albo ty… Dlaczego?!
Po prostu sprawdzałem powiedział cynicznie Paweł. Czy w ogóle masz własne zdanie. Myślałem, że pokażesz charakter. A ty… Dla faceta porzuciłaś psiego przyjaciela. Strach by ze mną żyć, skoro psa, który był z tobą tyle lat, oddałaś do lasu. Jak zachowałabyś się, gdybym ja zachorował?
Zamknął walizkę.
Żegnaj, Zosiu. I wiesz co… Burek był jedynym facetem w tym domu. Ty po prostu jesteś zdrajczynią.
Kiedy za Pawłem zamknęły się drzwi, Zosia zawyła z rozpaczy.
Dopiero wtedy dotarło do niej co zrobiła. Dla kogoś, kto jej nie kochał, zabiła duszę tego, który ją kochał bezgranicznie.
Chwyciła kluczyki i ruszyła z powrotem do lasu.
Była noc. Lał deszcz.
Dojechała do drzewa.
Smycz była przegryziona. Miska przewrócona. Burka nie było.
Burek! Burku! Chłopczyku! nawoływała, błądząc po mokrym, ciemnym lesie, kalecząc twarz gałęziami.
Szukala trzy dni. Wieszała ogłoszenia, pisała do wolontariuszy, nie spała, nie jadła.
Na czwarty dzień zadzwonił telefon.
Szuka pani psa? Na trasie znaleziono podobnego. Potrąciła go ciężarówka.
Zosia pojechała rozpoznać ciało.
To był on.
Burek przegryzł smycz i ruszył w drogę powrotną. Na zbolałych łapach, przez ból i strach, biegł do domu… do tej, która go porzuciła. Zginął przy szosie, nie doczekawszy się swojego człowieka.
Zosia pochowała Burka.
Minęły dwa lata.
Mieszka sama. Nie wyszła ponownie za mąż nie potrafi już nikomu zaufać, nawet sobie. Paweł ułożył sobie życie z Magdą, mają córkę, nie pamięta o Zosi to była dla niego tylko próba charakteru, dobra wymówka, by odejść z czystym sumieniem.
A Zosia… Zosia pracuje jako wolontariuszka w schronisku dla starych psów. Czyści klatki, sprząta sierść i odchody, opatruje rany. Próbuję w ten sposób odkupić swoją winę.
Każdej nocy śni jej się ten sam sen: stoi przy drzewie, a Burek patrzy na nią. Woła go, ale on nie podchodzi. Po prostu patrzy. Bez złości. Z tą bezgraniczną psią tęsknotą.
W tym spojrzeniu kryje się jej wyrok.
Nauczka: Zdrada nie zostaje wybaczona. Nigdy nie poświęcaj wiernego przyjaciela przez kogoś, kto stawia ci ultimatum. Człowiek kochający nigdy nie każe wybierać. Jeśli ktoś cię stawia przed takim wyborem, już cię zdradził, a ty tylko odwlekasz nieunikniony koniec, płacąc za to najwyższą cenę.
