WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOSYĆ WĄCHANIA TEGO PSISKA! RZUCIŁ RAFAŁ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, WYWIÓZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OZNAMIA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ
Kasia kochała swojego męża, Pawła, jak szalona. Przeżyli razem pięć lat, dzieci wciąż nie było, ale był Tofik stary owczarek niemiecki, którego Kasia przygarnęła jako szczeniaka jeszcze zanim poznała Pawła.
Tofik był rodziną. Mądry, wierny, rozumiał wszystko bez słów. Ale czas nieubłaganie się zbliżał: psu zaczęły szwankować łapy, coraz mocniej śmierdział, a sierść wypadała garściami.
Paweł znosił to długo. Ale kiedy Tofik, nie wytrzymując do spaceru, zrobił kałużę na nowiutkich panelach, Pawłowi puściły nerwy.
Dość! Koniec! wrzasnął, wsadzając nos staremu psu w mokrą plamę. Ja tu mieszkam na fermie psów! Smród, kudły w zupie, a teraz jeszcze to sikanie! Kasia, decyduj: albo ja, albo ten zgrzybiały grat!
Paweł, no gdzie ja go wyrzucę? On ma dwanaście lat… szlochała Kasia, tuląc winnego psa.
Do schroniska! Do lasu! Uśpij! Wszystko mi jedno! urwał mąż. Jak go tu nie będzie do wieczora, odchodzę. Chcę mieszkać normalnie, a nie ściągać kłaki z każdej kanapki i wycierać siki twojego syneczka!
Kasia była słaba. Miała paniczny lęk przed samotnością. Bała się utraty Pawła, który zarabiał, z którym było jej wygodnie, z którym mieli plany na wakacje, na kredyt hipoteczny
Wybrała męża.
Zawiozła Tofika za miasto.
Pies z trudem wgramolił się do samochodu, piszczał z bólu stawów, ale jeszcze liznął ją po ręce. Myślał, że jadą na spacer.
Kasia płakała całą drogę.
Wysadziła go w lesie pod Garwolinem, jakieś dwadzieścia kilometrów od domu. Przypięła smycz do brzozy, żeby nie pobiegł za samochodem.
Wybacz mi, Tofik Przepraszam szeptała, nawet nie patrząc w jego mądre, przymglone od starości oczy.
Tofik nie szarpał się. Usiadł i tylko patrzył na nią. On zrozumiał wszystko.
Zostawiła mu miskę z karmą, wsiadła do auta i ruszyła z piskiem opon. W lusterku widziała, jak pies zapominając o bolących łapach szarpnął się, napiął smycz i zaszczekał. Gardłowo, rozpaczliwie.
Ten szczek miał w uszach aż do domu.
Wróciła załamana. Oczy czerwone jak pawian, napuchnięte od płaczu.
Paweł był w domu. Pakował walizki.
Ty co ty robisz? wydukała. Załatwiłam to. Tofika już nie ma. Zawiozłam
Paweł spojrzał na nią z kpiącym półuśmieszkiem.
No, szybka jesteś. Ale wiesz co i tak odchodzę.
Jak to? Gdzie?!
Do Anki. Kojarzysz, z księgowości. Spotykamy się od pół roku. Jest w ciąży.
Kasia opadła na krzesło. Świat jej się rozmył.
Ale przecież groziłeś Kazałeś wybierać Po co?!
Testowałem odpowiedział cynicznie Paweł. Chciałem sprawdzić, czy masz kręgosłup i charakter. Myślałem, że choć pies jest dla ciebie ważny. A ty Wywiozłaś przyjaciela dla gaci. Wiesz co? Bałbym się z tobą żyć skoro psa, który cię dziesięć lat kochał, wywiozłaś do lasu, to mnie byś przy pierwszej okazji wystawiła na śmietnik.
Zamknął walizkę.
Żegnaj, Kasiu. I jeszcze jedno Tofik był jedynym prawdziwym facetem w tym domu. A ty jesteś po prostu zdrajczynią.
Z trzaskiem zamknął drzwi i tyle go widziała.
Kasia zawyła jak wilk.
Dotarło do niej, co zrobiła. Dla kogoś, kto jej nie kochał, pogrzebała przyjaźń i oddanie tego, który ją kochał najbardziej na świecie.
Złapała za kluczyki i pojechała z powrotem, jakby goniły ją wszystkie diabły.
Była już noc. Lało, aż strugi chlupały butami.
Przyjechała pod tamtą brzozę.
Smycz była przegryziona. Miska wywrócona. Tofika nie było.
Tofik! Tofik! Chłopaku! krzyknęła, biegając po mokrym zagajniku, drąc sobie twarz gałęziami.
Szukała go trzy dni. Wieszała ogłoszenia, pisała do grup wolontariuszy. Nie spała, nie jadła.
Czwartego dnia zadzwonił telefon.
Szukała pani owczarka? Znalazł się podobny na krajówce. Potrącony przez ciężarówkę.
Kasia pojechała go rozpoznać.
To był on.
Tofik najwidoczniej przegryzł smycz i ruszył w stronę domu. Na chorych łapach, przez ból, przez noc, przez strach. Pędził do tej, która go wydała. I nie doczekał się
Kasia pochowała Tofika.
Minęły dwa lata.
Mieszka samotnie. Nie wyszła już za mąż nie ufa ludziom ani sobie samej.
Paweł szczęśliwy z nową żoną i dzieckiem. Zapomniał o Kasi szybciej niż o starych butach. Dla niego to była tylko próba generalna, wygodny pretekst do efektownego wyjścia, zgarniając całą winę na Kasię.
A Kasia pracuje jako wolontariuszka w schronisku dla starych psów. Myje im budy, sprząta kupy, opatruje rany. Chce choć trochę odkupić winy.
Każdej nocy śni jej się to samo: stoi pod brzozą, a Tofik patrzy na nią. Woła go, ale on nie podchodzi. Patrzy tylko. Nie gniewnie. Z tą nieskończoną, psą tęsknotą.
I w tym spojrzeniu jej wyrok.
Morał? Zdrada nie zna amnestii. Nigdy nie poświęcaj oddanych przyjaciół dla tych, którzy każą ci wybierać. Kto naprawdę kocha, ten nie stawia na szali lojalności jak stawia, to znaczy, że już cię zdradził, a ty tylko prokrastynujesz smętny koniec, robiąc największą życiową głupotę.
