Od trzech lat jestem po ślubie i razem z mężem wychowujemy naszą córeczkę. Nie pracuję, więc mam sporo czasu, by znajdować dla dziecka różne aktywności. W naszym parku przy placu zabaw poznałam inne mamy, z którymi znalazłam tak dobry kontakt, jak z nikim dotychczas.
Często spotykałam się z nimi na placach zabaw, w parku czy w kawiarniach z kącikiem zabaw dla dzieci. Czułam się w ich towarzystwie rozumiana, co było dla mnie niezwykle ważne.
Mój mąż i bliscy mieli jednak inny punkt widzenia. Zaczęli mi mówić, że powinnam spędzać więcej czasu z rodziną, że to oni są najważniejsi. Szczerze mówiąc, nie rozumiałam ich i czułam się nieco urażona. Dla mnie najważniejsze było moje dziecko i kontakty towarzyskie, mąż czy dalsza rodzina schodzili na drugi plan.
Zmiana nadeszła dopiero po kilku miesiącach, kiedy moja babcia trafiła do szpitala. Była dla mnie ważna i bardzo ją kochałam. Kiedy ją odwiedziłam, z wdzięczności popłakała się. Powiedziała wtedy takie słowa:
– Dziecko, kiedy będziesz chora, tłum koleżanek nie przybiegnie do pomocy. Możesz liczyć tylko na rodzinę, tylko na tych, którzy są Twojemu sercu bliscy. Popatrz na mnie, czy widzisz obok mojego łóżka koleżanki z dawnych lat? Bądź dobra dla dziecka i męża, nie zapominaj o swoich rodzicach. Dla nich wszystkich jesteś najważniejsza. Nie sprawiaj im smutku i cierpienia, bo raz zasiane zło pozostaje z człowiekiem na długo i jest zapamiętane przez wszystkich. Wyrządzić komuś krzywdę jest bardzo prosto, a spowodować uśmiech na jego twarzy to nie lada umiejętność.
Dwa tygodnie później babcia zmarła. Wtedy zdałam sobie sprawę, że trzeba cenić sobie czas spędzony z bliskimi, bo nigdy nie wiadomo, kiedy ich już nie będzie. Zaczęłam bardziej doceniać rodzinę i jej obecność w moim życiu. Wiem, że tego samego będę chciała nauczyć kiedyś moją córkę.
Nie wiem, dlaczego wtedy byłam tak bardzo zaślepiona. Mój mąż wracał z pracy, chciał spędzić czas ze mną i dzieckiem, a ja wtedy zabierałam córkę, bo umówiłam się z koleżanką. Moi rodzice dzwonili, zapraszali na niedzielny obiad, a ja i tutaj szukałam wymówek. Nigdy nie odzyskam straconego czasu, teraz mogę jedynie wykorzystać najlepiej ten, który nam pozostał.
