Krystyna Wójcik miała pięćdziesiąt trzy lata, gdy tamtego października szła po wodę do studni za lasem, bo w domu znowu popsuła się pompa, a hydraulik z Kamiennej Góry obiecywał przyjechać "najpóźniej w środę" już trzeci tydzień z rzędu. Mieszkała sama na skraju Lubawki, w drewnianym domu po rodzicach, odkąd mąż zmarł na zawał przy pilarce, a dwoje dzieci wyjechało — syn do Wrocławia, córka aż do Irlandii. Dzwoniły co niedzielę, punktualnie o osiemnastej, kiedy w telewizji leciał program o pogodzie.
Tego dnia mgła leżała nisko nad polami, a psy sąsiadów szczekały jakoś inaczej niż zwykle — krócej, urywanie, jakby coś je płoszyło. Krystyna tego nie zauważyła. Miała na sobie starą kraciastą kurtkę męża, bo swoją zostawiła na kaloryferze, i dwa wiadra, które obijały jej się o kolana przy każdym kroku.
Wracała ścieżką przez las, gdy usłyszała trzask suchej gałęzi za plecami. Potem drugi, bliżej. Zatrzymała się z wiadrami w rękach, woda chlupnęła jej na buty. Odwróciła się i zobaczyła go — dużego, szarego wilka, który szedł prosto w jej stronę, bez pośpiechu, jakby dokładnie wiedział, dokąd zmierza. Sierść na karku miał najeżoną.
Wiadra wypadły jej z dłoni z głuchym stukotem o zmarzniętą ziemię. Cofnęła się o krok, potem o drugi. W Lubawce wszyscy wiedzieli, że przed wilkiem nie ma co uciekać — mówił to jeszcze jej ojciec, gdy była dzieckiem. Zwierzę zwarczało cicho, pokazując zęby.
Krystyna pomyślała o synu, o córce w Irlandii, o kartoflach, które zostały nieobrane na kuchennym stole. Wyciągnęła telefon z kieszeni kurtki — bez zasięgu, jak zwykle w tym miejscu. Wilk podszedł tak blisko, że czuła jego oddech, ciepły i cierpki, na policzku.
— Nie podchodź — wydusiła z siebie, chociaż wiedziała, że to nic nie da.
I wtedy wilk, zamiast skoczyć, przeszedł obok niej. Otarł się bokiem o jej nogę, tak jak robi to kot, kiedy o coś prosi, i ruszył ścieżką dalej, w stronę rzeki, obejrzawszy się raz przez ramię. Krystyna stała jak wryta, nie rozumiejąc, co się dzieje, dopóki nie usłyszała cichego skowytu dochodzącego z zarośli przy brzegu.
Poszła za nim, bo nogi jakoś same ją poniosły, choć rozsądek krzyczał, żeby uciekać w drugą stronę. Za wilkiem, w wodzie, przy zwalonym pniu wierzby, leżało coś małego i szarego — wilczę, może sprzed kilku tygodni, z tylną łapą uwięzioną między korzeniami, do połowy zanurzone w lodowatej wodzie. Piszczało cienko, prawie bez siły.
Dorosły wilk usiadł kawałek dalej i patrzył. Nie na młode. Na nią.
Krystyna zrozumiała w tej chwili tyle, ile trzeba było zrozumieć — że zwierzę nie polowało, tylko szukało pomocy tam, gdzie od pokoleń ludzie i wilki w tych stronach jakoś się rozumieli, mimo strachu z obu stron. Uklękła przy wodzie, zmoczyła rękawy po łokcie, chwyciła cienką tylną łapę wilczęcia i delikatnie ją uwolniła z pułapki korzeni. Młode wypełzło na brzeg, otrząsnęło się i zaskomlało w stronę matki.
Wtedy właśnie nadbiegli sąsiedzi — Zenon Kaczmarek z rodziną i jego syn, uzbrojeni w widły i latarki, bo ktoś przejeżdżający drogą usłyszał krzyk Krystyny sprzed kilku minut i zaalarmował całą wieś przez grupę na komunikatorze. Zobaczyli obraz, którego długo nie mogli opisać sąsiadom w sklepie spożywczym przy rynku: kobietę klęczącą w wodzie obok wilczycy, oboje z wilczęciem między nimi, i żadnego ataku, żadnej krwi, tylko para, unosząca się nad rzeką w chłodnym powietrzu.
Wilczyca zabrała młode i zniknęła w zaroślach, zerknąwszy jeszcze raz na Krystynę, zanim las ją pochłonął.
Sołtys Zenon Kaczmarek zgłosił zdarzenie do nadleśnictwa w Kamiennej Górze, bo w tej okolicy od lat prowadzono obserwację małej watahy, która osiedliła się w Górach Kamiennych po latach nieobecności wilków w regionie. Leśniczy potwierdził później, że to była samica z tegorocznym miotiem, prawdopodobnie ranna wcześniej w potrzask, jaki ktoś nielegalnie postawił na polu sąsiadującym z lasem.
Krystyna wróciła do domu bez wiader, mokra po pas, i tego samego wieczoru, gdy córka zadzwoniła punktualnie o osiemnastej, opowiedziała jej wszystko po kolei, ze szczegółami, których sama jeszcze nie do końca rozumiała. Nazajutrz poszła do gminy i zgłosiła sprawę tego kłusowniczego potrzasku na piśmie — z opisem miejsca, datą i swoim podpisem, bo wiedziała, że bez papieru nikt się tym nie zajmie, a kolejne zwierzę może nie mieć tyle szczęścia, żeby wyjść z lasu żywe.
Pompę w studni naprawiono dopiero w listopadzie. Ale odtąd, ilekroć Krystyna szła tą ścieżką po wodę, zabierała ze sobą stary gwizdek myśliwski po ojcu — nie po to, żeby odstraszać, tylko żeby wilczyca, jeśli była gdzieś blisko, wiedziała, że to ona.
