Moje jedyne wspomnienia związane z moim ojcem, to jego wieczne kłótnie z mamą. W tamtym czasie, mieszkaliśmy w mieszkaniu komunalnym. Warunki tam panujące były takie sobie, nie mieliśmy za bardzo z czego żyć. Moja mama na okrągło w pracy robiła nadgodziny, bo zawsze brakowało nam pieniędzy. Mój ojciec, ciągle znajdował milion powodów do zazdrości. Pewnego dnia, poszliśmy do sklepu po zakupy. Mama zaśmiała się z żartu sprzedawcy. Tata z trudem powstrzymał się od krzyku przy wszystkich. Jak teraz pamiętam, zrobił się czerwony ze złości i niegrzecznie wyprowadził moją mamę ze sklepu.
Kiedy wróciliśmy do domu, urządził sobie pełnowymiarowe przedstawienie. Punktem kulminacyjnym, było uderzenie pięścią w twarz mojej matki, a ona tylko się otarła chusteczką. Potem ktoś opowiedział mu jakąś plotkę, że nie jestem jego córką. Mój ojciec ani przez chwilę nie wątpił, że to może nie być prawda. Nie rozumiem, dlaczego w takim razie opuścił nas, gdy dopiero skończyłam dwanaście lat.
Kiedy tata odszedł, zaczęłyśmy żyć jeszcze biedniej niż wcześniej. Dawne czasy, wydawały nam się bajką. Moja matka zaczęła pracować na dwa etaty jednocześnie, wracając do domu tylko na noc. Wtedy prawie jej nie widywałam. Trochę łatwiej było, gdy skończyłam szkołę średnią. Poszłam na studia dzienne i pracowałam wieczorami na pół etatu. Po skończeniu uczelni, udało mi się dostać już pełny etat w swoim zawodzie.
Teraz, po raz pierwszy od dłuższego czasu, żyjemy z mamą tak jak trzeba, a nie wegetujemy. Kilka dni temu, otrzymałam wiadomość od mojego ojca. Napisał, że bardzo chce się ze mną spotkać i porozmawiać. Zastanawiam się, co zrobić. Pytałam znajomych o radę i większość z nich powiedziała, że powinnam go wysłuchać i starać się go zrozumieć. Ja jednak nie wiem, czy w ogóle chcę się z nim spotkać. Nie uważam go za członka rodziny. Nie powiedziałam mamie o tym, co napisał do mnie tata, nie chcę, żeby się denerwowała. Cały czas myślę, jak mam postapić.
