Wiesz, zawsze się mówi, że ślub to nowe otwarcie w życiu. Ale dla Sebastiana ten dzień był raczej końcem końcem wszystkich wyobrażeń, które sobie budował latami.
**Scena 1: Maskarada idealnej narzeczonej**
Justyna stała przed lustrem. Suknia śnieżnobiała, obszyta koronką, makijaż perfekcyjny, uśmiech jak z reklamy. Tylko oczy… Zero czułości, żadnego ciepła. Ścisnęła komórkę w dłoni, przyłożyła do ucha i przez zęby, tak jakby właśnie wygrała w totka, wyszeptała:
Zaczekaj tylko, aż skończą się formalności. Kiedy już jego nazwisko pojawi się przy moim na wspólnym koncie, pakujemy manatki i jedziemy nad morze razem.
**Scena 2: Runiecie świata**
W drzwiach pojawił się Sebastian. W rękach miał bukiet białych róż dla niego to był symbol szczerej, czystej miłości. Ale jego uśmiech zgasł w sekundzie. Zamarł, słuchając każdego kolejnego słowa, które wbijało się głębiej niż szpilki w garniturze.
Justyna ciągnęła dalej:
Naiwny Naprawdę sądzi, że obchodzi mnie majątek jego rodziny. Chodzi mi wyłącznie o pieniądze.
**Scena 3: Złość, która boli bardziej niż cisza**
Sebastian aż zacisnął mocno dłonie na kwiatach. Łodygi popękały od nacisku, kolce wbijały się w skórę, ale chyba w tej chwili nie czuł już bólu. Jego sylwetka przysłoniła światło padające przez okno, rzucając cień na Justynę.
**Scena 4: Minuta prawdy**
Justyna odwróciła się. Twarz miała bledszą niż rąbek sukni. Telefon z łoskotem uderzył o parkiet. Taką ciszę chyba słyszysz tylko raz w życiu.
**Scena 5: Ostatni akt**
Sebastian popatrzył na zmaltretowane kwiaty w dłoni, a potem spojrzał Justynie prosto w oczy. Lodowato. Pewnie siebie.
Jedyny majątek, jaki po mnie dostaniesz, to ten, który właśnie zniszczyłaś, rzucił przez zęby.
Zdecydowanym ruchem zerwał z jej głowy welon.
Justyna zamarła w miejscu. Ciężar tej chwili chyba ją przygniótł. Cieniutki welon został w dłoni Sebastiana. Nie krzyczał. Ten spokój był bardziej przerażający niż jakakolwiek awantura.
Sebastianie, to nie tak zaczęła nieśmiało, głos jej drżał. Ja tylko…
Pokazałaś mi właśnie swoją prawdziwą twarz, przerwał jej natychmiast.
Rzucił rozdartym welonem na podłogę, prosto w kurz pod jej stopy. Potem wyjął z kieszeni małe, aksamitne pudełko z obrączkami i nawet go nie otwierając, położył na stoliku koło roztrzaskanego smartfona.
Goście czekają, wymamrotała Justyna, próbując ostatkiem sił ratować to, co już nie do uratowania. Co mam im powiedzieć?
Sebastian ruszył w stronę drzwi, ale na sekundę przystanął.
Powiedz, że panna młoda spóźniła się na pociąg do nowego życia. A pan młody w końcu się obudził.
I wyszedł spokojnie, nie obejrzał się nawet. Za chwilę, za oknem rozległ się znajomy dźwięk silnika jego samochodu. Justyna została sama w czterech ścianach, w najdroższej sukni, jaką kiedykolwiek miała na sobie która nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, straciła całą wartość. Ślubu nie będzie. A przed nią tylko powrót do pustego domu. Tam nie czeka na nią już nikt tylko własne, roztrzaskane na kawałki marzenia.
A Ty? Co byś zrobił na miejscu Sebastiana? Dałbyś drugą szansę, czy odciąłbyś się raz na zawsze? Daj znać, co myślisz!
