Mam 30 lat, cudowną córkę, męża, który mnie kocha i nosi na rękach, ale nie zawsze byłam tak szczęśliwa, jak teraz. Moje życie nie zawsze było usłane różami. Wiele razy płakałam.
Moja mama porzuciła mnie, gdy byłam dzieckiem. Po prostu zostawiła mnie w sklepie jak niepotrzebną rzecz. Do tej pory nie mogę zapomnieć, jak siedziałam na ławce obok sklepu, czekając, aż mama wróci po mnie. Czułam, że nie wróci, ale mimo to nadal czekałam i miałam nadzieję, że nie zostawiła swojego dziecka. Zanim mama odeszła, powiedziała mi, że zniszczyłam jej życie i lepiej by było, gdyby mnie nie urodziła.
Tak siedziałam do późnego wieczora, a kiedy zrobiło się ciemno, podejrzewając, że coś jest nie tak, podszedł do mnie ochroniarz sklepu. Okazało się, że jest bardzo dobrym człowiekiem. Zabrał mnie do siebie, z zamiarem zawiezienia mnie następnego dnia do domu dziecka. Choć byłam mała, rozumiałam, że mama mnie porzuciła.
Żona ochroniarza przyjęła mnie bardzo ciepło. Zauważyłam, że nie mieli dzieci. Okazało się, że jego żona przez długi czas leczyła się, żeby móc zajść w ciążę, ale nie udało jej się. Ciocia Hala, bo tak ją nazywałam, powiedziała swojemu mężowi, że to los podarował im mnie i chce, żebym została z nimi. Zapytała mnie bardzo delikatnie, czy chciałabym mieszkać u nich, a ja byłam z tego powodu niezmiernie szczęśliwa. Nie chciałam iść do domu dziecka.
Czytaj też: Gdy mąż mnie zostawił, myślałam, że to koniec świata. Ależ jak się myliłam
Moi przybrani rodzice wychowali mnie na dobrą osobę. Zapewnili edukację, za co jestem im bardzo wdzięczna. Pomimo tego, że mieli trudności finansowe, zawsze dawali mi wszystko, co najlepsze. Teraz mam dobrą pracę, kochającego męża, który o mnie dba, i córkę, która jest moją kopią. Pomagam moim rodzicom i często odwiedzam dzieci w domu dziecka. Przynoszę im słodycze, prezenty, czytam im bajki, opowiadam śmieszne historie, aby choć na chwilę zapomnieli, że stali się niepotrzebni.
Cieszę się, że los okazał się dla mnie łaskawy, choć nie zaczęło się zbyt dobrze. Jestem szczęśliwa i chciałabym obdarowywać tym szczęściem innych. Czuję, że też muszę się odwdzięczyć losowi.
