Wczoraj przyjechała do mnie siostra z dwójką dzieci na parę dni. Bardzo się cieszyłem na to spotkanie, bo dawno nie widziałem się z nimi. Gdy wieczorem wróciłem z pracy, nie poznałem swojego mieszkania. To co zobaczyłem później sprawiło, że kazałem im jak najszybciej opuścić mój dom

Mieszkam w urokliwym miasteczku, w małym dwupokojowym mieszkaniu, że wspaniałym widokiem na park. A moi krewni często mnie odwiedzają. Tym razem zadzwoniła do mnie siostra i zapytała, czy mogłaby z chłopakami wpaść na parę dni. Oczywiście zgodziłem się, bo bardzo tęskniłem za siostrzeńcami. Wszystko omówiliśmy i ustaliliśmy dzień ich przyjazdu. Przygotowałem wszystko na ich przybycie. Niestety nie pozwolono mi wziąć urlopu, ale nie byłem zdenerwowany… Kończę o 16, więc będziemy mieli trochę czasu dla siebie. Możemy gadać wieczorami i pójść na spacer do parku. Przygotowałem osobny pokój dla bliskich. Wczoraj po 18. Odebrałem ich z dworca. Byli zmęczeni podróżą, więc zjedliśmy obiad, a właściwie to była już kolacja, chwilę porozmawialiśmy i położyli się spać.

Wstałem wcześnie rano, żeby zrobić śniadanie przed pójściem do pracy. Klucze do mieszkania oddałem siostrze, mówiąc, żeby czuli się jak w domu.
I był to duży błąd.
Wieczorem, kiedy wróciłem z pracy z ogromną paczką smakołyków dla dzieci, po prostu odebrało mi mowę, kiedy przekroczyłem próg domu. Z progu mnie zamurowało. Nigdy nie widziałem takiego bałaganu. Wszystkie moje rzeczy leżały w przedpokoju, Wszędzie plamy, nie wiadomo od czego, a w zlewie góra naczyń. W koszu na śmieci leżało kilka potłuczonych szklanek. Nie mogłem ukryć emocji. Niegrzecznie przypomniałem bliskim, że czuć się jak u siebie w domu nie oznacza zamiany go chlew! Przeprosili mnie i obiecali wyczyścić wszystko. Nie miałem już ochoty na kolację, więc postanowiłem pójść do swojego pokoju pooglądać telewizję.

Siadam na kanapie i próbuję go włączyć, ale nie chce się włączyć. Co do diaska -pomyślałem. Potem zobaczyłem, że ktoś wyciągną wtyczkę z gniazdka. Umieściłem ją na swoim miejscu, siadam, wciskam przycisk na pilocie i… Szok. Odebrało mi mowę. Na ekranie mojego nowego 60” telewizora była jedna, wielka, czarna plama. Byłem wściekły. Krzyknąłem przeklinając. W zeszłym miesiącu zapłaciłem za niego ostatnią ratę. Zawołałem siostrę i zapytałem, jak do tego doszło. Ona spokojnie powiedziała, że to był wypadek. Chłopcy grali na konsoli w boks i wykonując gwałtowne ruchy, Maćkowi wyślizgnął się kontroler z rąk i uderzył w ekran. Na moją prośbę o zwrot pieniędzy za to, odmówiła, mówiąc, że to tylko dzieci i każdemu mogło się zdarzyć. A poza tym to przecież moi siostrzeńcy, a nie ktoś obcy i żebym się wstydził, żądać pieniędzy od własnej rodziny.
Jej postawa zirytowała mnie do tego stopnia, że poprosiłem ich o jak najszybsze opuszczenie mojego domu. Dałem im pieniądze na hotel i kazałem natychmiast wyjść. Niedawno odebrałem telefon od mojej mamy. Dzwoniła z pretensjami, jak mogłem tak potraktować siostrę. Obwiniała mnie o wszystkie grzechy. Ciągle powtarzała, że zrobiłem źle, że rodzina jest ważniejsza niż wszystko inne.
Ale ja nie czuję się winny, po prostu moja cierpliwość się skończyła!