– Taki wstyd… – jęknęła teściowa. – Żeby nie chcieć przyjąć nazwiska własnego męża! No ale czego spodziewać się po dziewczynie, skoro w tej rodzinie wszystkie kobiety to jakieś dewiantki…
Z Markiem znaliśmy się od dziecka, dorastaliśmy w tej samej wiosce. Jest nas tu tak mało, że każdy wie o każdym wszystko. Z Markiem byliśmy parą przez ponad trzy lata, zanim postanowiliśmy się pobrać. Mieliśmy plany przenieść się do miasta zaraz po ślubie, znaleźć lepszą pracę, najpierw wynająć mieszkanie, a później kupić własne. Ślub planowaliśmy skromnie, na jesieni z bliską rodziną i kilkoma przyjaciółmi – ogółem wyszło trochę ponad czterdzieści osób. Ślub miał przebiegać tradycyjnie, zgodnie z naszymi wszystkimi zwyczajami. Pan młody miał przyjechać po mnie do domu ze swoimi drużbami, a później wszyscy mieliśmy jechać do kościoła.
Przygotowania szły pełną parą: znalazłam piękną suknię ślubną, mama zajęła się jedzeniem i dekoracjami, a Marek załatwiał formalności. Wszystko było gotowe, dopięte na ostatni guzik. I wtedy, nieoczekiwanie w dzień ślubu, nawet na zegarze nie było jeszcze siódmej, mama Marka zaczęła dobijać się do drzwi.
Przeczytaj także: Zajrzałam do lodówki teściowej i przeżyłam szok. Jak można zabrać starszej kobiecie wszystko i zostawić tylko chleb i wodę?!
Kwestię nazwiska z narzeczonym omawialiśmy już wcześniej. Uzgodniliśmy, że na razie przyjmę jego, ale też zostawię swoje. Wtedy nie miał nic przeciwko, a mnie takie rozwiązanie bardzo się podobało. U nas w rodzinie kobiety często nosiły podwójne nazwiska z szacunku do swoich dawnych korzeni.
A teściowa przybiegła i zaczęła krzyczeć na cały dom, że jak chcę być żoną, to mam przyjąć tylko nazwisko męża, o swoim mam zapomnieć. Jak się nie zgodzę, to mam zostawić jej synka w spokoju!
Jestem przekonana, że prawdziwy powód leży gdzie indziej. Marek pewnie po prostu się przestraszył. No bo co innego? Minął tydzień, jak pieniądze poszły w błoto, a ja stałam się tematem do plotek, a Marek przez ten czas zdążył napisać tylko jednego sms-a, gdzie poprosił o zwrot jego wkładu w to wesele. Ale co ja mam mu zwracać? Przecież to nie z mojej winy nie odbył się ten ślub!
W końcu nie miał odwagi stanąć przede mną twarzą w twarz. Stracić miłość przez nazwisko to absurd. Nie mogę w to uwierzyć, że spotkało mnie coś takiego. Powiedzcie mi sami, czy nie mam racji? Tak się zachowują wszyscy mężczyźni, którzy poważnie myślą o założeniu rodziny?
