Pytam się, dlaczego moje życie to ciągłe niepowodzenia? Mojego ojca nigdy nie poznałam, ojczym nigdy mnie nie pokochał. Matka zmarła, kiedy miałam piętnaście lat.
– Jedź na wieś do swojej babci – powiedział mi, kiedy matki już z nami nie było.
Zdecydowałam się na naukę w technikum gastronomicznym. Mieszkałam w internacie przez cały ten czas. Później zaczęłam pracować i wynajmowałam mieszkanie z przyjaciółką. Moje relacje z chłopakami były krótkotrwałe. Kiedy pytałam koleżanki, dlaczego tak jest, mówiły, że jestem jak otwarta książka, nie ma we mnie tajemniczości. Ale pewnego dnia poznałam w mediach społecznościowych Sławka.
Zaczęło się od pisania, później spotkań. Opowiedział mi, że pochodzi z zamożnej rodziny, mają własne gospodarstwo i małą restaurację. Moje umiejętności kulinarne czyniły mnie wartościową kandydatką na żonę. Jego rodzice obiecali mu mieszkanie, jeśli poślubi odpowiednią dziewczynę. Kiedy pojechaliśmy do jego rodziny, teściowa bardzo dopytywała się o moje umiejętności kuchenne i prosiła o przygotowanie moich najlepszych potraw. Próbowała wszystkiego – chwaliła niektóre dania, inne krytykowała. Ale w końcu dała nam swoje błogosławieństwo. Jego rodzice, zgodnie z obietnicą, kupili nam mieszkanie przed naszym ślubem.
Byłam w siódmym niebie z radości. Zacząłem pracować w ich restauracji, ale nie dostawałam wynagrodzenia. Dochód z restauracji szedł do mojego męża, który dawał mi tylko niewielką część. Po dwóch poronieniach, moja teściowa zaczęła mnie krytykować i obwiniać. Na początku zaczęło się niewinnie. Teściowa jedynie kręciła nosem, kiedy w naszym małżeństwie nie pojawiało się dziecko. Po pierwszym poronieniu nie usłyszałam od niej ani słowa wsparcia, wręcz przeciwnie, panowała lodowata cisza. Kiedy stało się to po raz drugi, jej postawa zmieniła się drastycznie. Krzyczała na mnie, pytając, co ze mnie za kobieta, skoro nie potrafię dać potomka własnemu mężowi. Mąż złożył wniosek o rozwód i zostałam bez mieszkania, bez pracy i bez pieniędzy. Teraz zaczynam wszystko od nowa. Wynajmuję pokój i pracuję w stołówce. Mam nadzieję, że pewnego dnia i do mnie uśmiechnie się szczęście.
