Nie jestem tym, kogo w tej historii nazywają "przyjacielem od serca". Jestem tym drugim – tym, o którym mówi się przy kawie ściszonym głosem, kiedy ktoś chce podkreślić, jaka to szczęściarą jest ta pierwsza. Nazywam się Bartosz Wieczorek, mam czterdzieści dwa lata i przez jedenaście lat prowadziłem z Anitą warsztat samochodowy przy ulicy Wojska Polskiego. Wspólny biznes, wspólne konto, wspólne kredyty. To ja jestem tym, po kim ona teraz sprząta.
Zacznę od tego, co ludzie widzieli z zewnątrz, bo tak jest łatwiej zrozumieć, dlaczego doszło do tego, co doszło. Anita zjawiła się u mnie w zakładzie jesienią, szukała kogoś do prowadzenia księgowości i logistyki części. Umówiliśmy się na kawę w barze mlecznym obok, ona zamówiła szarlotkę i herbatę, ja kanapkę, bo nie jadłem śniadania. Po pół roku miała już swój biurko w moim boksie, po roku – podpis na firmowym rachunku w PKO. Mówiłem wszystkim, że to moja prawa ręka. Że beze niej bym się pogubił w papierach. To wszystko prawda, tylko że nie cała.
Bo z mojej strony to nie była wdzięczność, tylko coś bliższego strachowi. Anita miała taki sposób patrzenia na cyfry w Excelu, że każda moja pomyłka wychodziła na wierzch w ciągu dnia. A ja lubiłem, żeby moje pomyłki zostawały niezauważone chociaż tydzień. Więc kiedy zaczęła pytać, dlaczego dwa zlecenia na blachy poszły przez firmę jej brata, a nie przez naszego stałego dostawcę – ja nie usłyszałem troski. Usłyszałem kontrolę.
Rzecz, której nikt z zewnątrz nie widział: ja też miałem swoje długi. Nie warsztatowe – prywatne. Rozwód z pierwszą żoną kosztował mnie mieszkanie i połowę oszczędności, a na karcie kredytowej rosła kwota, o której Anicie nigdy nie powiedziałem. Sto dwadzieścia tysięcy złotych. Kiedy przyszedł moment, żeby wybrać, komu zapłacić najpierw – dostawcy blach czy komornikowi – wybrałem siebie. Przelałem trzydzieści osiem tysięcy z konta warsztatu na spłatę długu, licząc, że zdążę oddać, zanim ona zauważy kwartalny bilans.
Nie zdążyłem.
We wtorek po południu, dwudziestego szóstego maja, Anita przyszła do warsztatu z wydrukiem przelewów w teczce z logo naszej firmy – tej samej teczki, którą kupiliśmy razem na targach motoryzacyjnych w Poznaniu. Położyła ją na biurku obok kubka z zimną kawą, którego nie zdążyłem dopić. Nie krzyczała. Zapytała tylko, czy mam zamiar oddać pieniądze, czy mam zamiar to wytłumaczyć klientom, którzy czekają na części opłacone z tej sumy.
Powiedziałem coś, czego się teraz wstydzę – że to były "moje pieniądze też", że przecież pół firmy jest moje, że ona przesadza. Że niby ja się przez lata użerałem z klientami, którzy się kłócą o cenę wymiany sprzęgła, a ona tylko siedziała przy komputerze. Widziałem, jak zmienia się jej twarz, kiedy to mówiłem – nie w gniewie, tylko w czymś gorszym, w rozczarowaniu, które już nie liczy na poprawę.
Zza uchylonych drzwi biura wszystko słyszała nasza mechanik, Weronika, która akurat wracała po klucz nasadowy. Nie wtrącała się, tylko cicho zamknęła za sobą drzwi warsztatu, żeby nie było słychać, jak brzęczy dzwonek nad wejściem, kiedy klient wchodzi. Ten dzwonek, który kupiliśmy na bazarze w pierwszym roku działalności, bo Anicie się podobał jego dźwięk. Teraz brzmiał jak coś z zupełnie innego życia.
Anita nie krzyknęła, nie zatrzasnęła teczki. Wyjęła telefon i zaczęła coś czytać – jak się później okazało, umowę spółki, paragraf o rozwiązaniu współpracy przy naruszeniu zaufania finansowego. Powiedziała, że da mi czternaście dni na zwrot trzydziestu ośmiu tysięcy, i że po tym terminie idzie do notariusza rozwiązać spółkę, niezależnie od tego, czy oddam pieniądze, czy nie.
Przez te czternaście dni próbowałem różnych rzeczy. Dzwoniłem do jej męża, Grzegorza, żeby przekonał ją do ugody – odebrał chłodno, powiedział, że to nie jego sprawa i się rozłączył. Próbowałem tłumaczyć klientom, że nastąpiła "reorganizacja". Sprzedałem swojego BMW serii 3 z 2015 roku, żeby zebrać część kwoty – dostałem trzydzieści dwa tysiące, resztę pożyczyłem od brata.
W dniu, kiedy termin się kończył, przyszedłem do warsztatu wcześniej niż zwykle. Padał deszcz, taki drobny, sierpniowy, i pachniało mokrym asfaltem zmieszanym z olejem silnikowym – ten zapach, który przez jedenaście lat kojarzył mi się z czymś dobrym, teraz kojarzył się tylko z czekaniem. Anita już tam była, siedziała przy swoim biurku z segregatorem oznaczonym "ROZWIĄZANIE – NOTARIUSZ", obok stał kubek z parującą herbatą, której nie piła.
Położyłem na jej biurku kopertę z gotówką i potwierdzeniem przelewu reszty kwoty. Nie powiedziała nic o pieniądzach – tylko otworzyła segregator i przesunęła w moją stronę dwa dokumenty. Pierwszy to był akt notarialny, już podpisany przez nią wcześniej u notariusza przy ulicy Słowackiego, przenoszący jej pięćdziesiąt procent udziałów w warsztacie na mnie za symboliczną złotówkę – pod warunkiem spłaty długu. Drugi dokument to było zawiadomienie do PKO o zamknięciu wspólnego rachunku firmowego i otwarciu nowego, na który miały odtąd wpływać wszystkie płatności od klientów – konta, do którego nie miałem dostępu.
Podpisałem oba, bo nie miałem wyboru, a ona podpisała potwierdzenie odbioru pieniędzy i wstała, żeby zabrać swoje rzeczy z szafki – kubek z napisem "Szefowa od liczb", który podarowałem jej w drugą rocznicę współpracy, kalendarz z terminarzem klientów, ładowarkę do laptopa. Weronika podała jej kartonowe pudełko, bez słowa, tylko skinęła głową w stronę drzwi, jakby chciała powiedzieć, że rozumie, iż trzeba już iść.
Kiedy Anita wychodziła, dzwonek nad drzwiami zabrzęczał tak samo jak zawsze. Stanąłem przy biurku, patrząc na segregator, który po niej został, i na miejsce po kubku, gdzie zostało tylko kółko wilgoci na blacie. Warsztat był teraz w stu procentach mój – dokładnie tak, jak chciałem tamtego wtorku, kiedy mówiłem, że pół firmy jest moje. Tylko że teraz był mój cały, i nie miał już nikogo, kto by sprawdzał moje cyfry w Excelu, zanim stały się problemem, którego nie da się już naprawić żadną kwotą.
