Suknia ślubna wisiała jeszcze na drzwiach szafy, kiedy Kasia zrozumiała, że tej nocy nie będzie spać we własnym łóżku.
Wesele skończyło się dobrze po północy w sali bankietowej pod Wrocławiem, przy ulicy Kwiatowej, gdzie DJ trzy razy grał "Sto lat" i ktoś rozbił kieliszek na szczęście. Kasia miała dwadzieścia siedem lat, pracowała jako księgowa w firmie transportowej i przez ostatnie pół roku planowała ten dzień co do minuty. Teraz zdejmowała rzęsy przy lustrze w sypialni na piętrze domu Bartka, licząc, że za chwilę zostaną wreszcie sami. Za oknem szczekał sąsiedzki jamnik, ktoś odpalał ostatnie fajerwerki z ogródka.
Drzwi otworzyły się bez pukania.
— Mama jest pijana, niech tu chwilę poleży, na dole jest za głośno.
W progu stał Bartek, a za nim, opierając się o framugę, chwiała się jego matka, Teresa. Sukienka z odkrytymi ramionami zsunęła się jej z jednego barku, w ręku ściskała poduszkę zabraną z kanapy w salonie, oddech miała ciężki od wina. Teresa od lat rządziła w tym domu twardą ręką — to ona decydowała, jakie firany wiszą w oknach i o której godzinie je się niedzielny obiad. Tej nocy, pierwszy raz odkąd Kasia ją znała, wyglądała bezradnie.
— Bartek, to jest nasza noc poślubna — powiedziała Kasia cicho, siadając na skraju łóżka.
— Wiem. Jedna noc. Puść ją tu, rano to sobie wytłumaczymy.
Kasia zabrała kołdrę z zapasowej szafy i zeszła na dół, na kanapę w salonie, gdzie jeszcze stały niedomyte kieliszki po szampanie i talerz z resztkami tortu. Nie płakała. Ścisnęła tylko poduszkę pod głową tak mocno, że paznokciami przedarła poszewkę.
Przez ścianę słyszała skrzypienie desek na piętrze — ktoś chodził tam i z powrotem, potem trzasnęły drzwi łazienki, polała się woda, i wreszcie zapadła cisza. Zasnęła dopiero, kiedy za oknem zaczynało szarzeć.
Obudziła ją własna komórka — szósta rano, przypomnienie o śniadaniu dla gości z rana. Wstała obolała, poprawiła podkoszulek i po cichu weszła po schodach, żeby obudzić Bartka przed przyjazdem cioci Grażyny i wujka z Poznania.
Uchyliła drzwi.
Bartek leżał na plecach, ręka zwisała z łóżka. Teresa spała tuż obok, po jego prawej stronie — nie na skraju, gdzie zwykle kładzie się gość, tylko wtulona blisko, jakby to było jej stałe miejsce. Kasia podeszła bliżej, żeby delikatnie potrząsnąć mężem za ramię.
I wtedy zobaczyła to na prześcieradle.
Ciemna, zaschnięta plama wielkości dłoni, tuż przy poduszce Teresy — a obok niej, wplecione w tkaninę, kilka pasm siwych włosów i coś, co wyglądało jak resztki pomadki koloru wiśni. Kasia schyliła się niżej. To nie była krew. To był podkład do twarzy, zmieszany z resztkami maski nawilżającej, rozmazany na jej własnej, świeżo wyprasowanej pościeli, którą wybierała osobiście w sklepie na Świdnickiej trzy tygodnie temu. Teresa nie spała pijana. Rozpakowała w nocy kosmetyczkę, umyła twarz kremem, położyła się wygodnie — jakby to było jej łóżko, nie synowej.
Kasia wyprostowała się powoli, nie budząc nikogo.
Zeszła do kuchni, zaparzyła kawę, usiadła przy stole i przez dwadzieścia minut po prostu patrzyła na parujący kubek. Kiedy Bartek zszedł na dół, przecierając twarz, zastał ją już ubraną, z kluczykami od auta na stole.
— Śpi jeszcze — powiedział, ziewając. — Zostaw ją, niech odpocznie po wczorajszym.
— Zostawię — odpowiedziała Kasia. — Ale ty ze mną teraz porozmawiasz.
Powiedziała mu wprost, bez podniesionego głosu, że nie chodzi o jedną noc. Chodzi o to, że kiedy przyszło co do czego, wybrał wygodę matki zamiast żony w noc, która miała należeć tylko do nich dwojga. Bartek zaczął tłumaczyć, że mama jest sama, że ojciec zmarł cztery lata temu, że nie ma nikogo poza nim. Kasia słuchała, mieszając kawę łyżeczką, którą dostała w prezencie ślubnym od koleżanki z pracy.
— To wszystko prawda — powiedziała w końcu. — I nic z tego nie zmienia faktu, że mieszkać będziemy osobno od waszej matki. Od dziś.
Nie krzyczała, nie postawiła ultimatum przy wszystkich, nie urządzała sceny przy śniadaniu z gośćmi. Tego samego dnia po południu, kiedy ostatni krewni wyjechali, zadzwoniła do agencji nieruchomości przy rynku i umówiła się na obejrzenie kawalerki na wynajem na Krzykach — coś, co miała już wcześniej na oku, na wszelki wypadek. Wieczorem położyła na stole w kuchni umowę najmu i kartkę z wyliczeniem: dwa tysiące czterysta złotych miesięcznie, kaucja, termin wprowadzki za dwa tygodnie.
— Możesz zostać tu, u mamy, jeśli tak ci wygodniej — powiedziała. — Ja się wyprowadzam do tego mieszkania, z tobą albo bez ciebie.
Teresa, kiedy usłyszała rozmowę z kuchni, zeszła na dół w szlafroku, z twarzą jeszcze bez makijażu, i próbowała przekonać syna, że synowa przesadza, że to "tylko jedna noc, a teraz robi z tego dramat na całe życie". Bartek stał między dwiema kobietami, patrząc raz na matkę, raz na dokument leżący na stole.
Spakował swoją walizkę tego samego wieczoru.
Dwa tygodnie później Kasia zmieniła zamek w drzwiach nowego mieszkania na własny koszt i powiesiła na wieszaku w przedpokoju tylko dwie kurtki — swoją i jego. Teresa dzwoniła kilka razy w pierwszym tygodniu, zostawiając wiadomości o niedzielnym obiedzie, na który nikt jej nie zaprosił. Kasia nie oddzwaniała. Prześcieradło z tamtej nocy wyprała trzy razy, zanim oddała je do przytuliska dla zwierząt jako ściółkę dla kotów — bo trzymać je w domu dłużej nie miała ochoty.
