Odkąd ja i mój mąż wzięliśmy ślub, byłam przytłoczona szczęściem, bo oprócz mojego męża miałam jeszcze teściową, z którą byłam dość zaprzyjaźniona. Nie było łatwo zbudować z nią bliższą relację. Tak było do momentu, w którym dowiedziałam się, że jestem w ciąży…
Cały czas, kiedy nosiłam dziecko pod sercem, wszystko w miarę dobrze się układało. Teściowa dawała mi rady, które traktowałam poważnie, opowiadała różne historie, tłumaczyła, instruowała.
Jednak kiedy urodziłam, nagle odnalazł się we mnie instynkt macierzyński tak silny, że przestałam już słuchać jej rad. Zaczęłam odpowiadać jej z niechęcią. Mimo wszystko starałam się to ukryć.
Ale gdy okazało się, że wyrzuciła wszystkie rzeczy dla dziecka, prawie ogarnęła mnie furia! Przecież po mojej siostrzenicy, siostra oddała mi mnóstwo pięknych ubranek i rzeczy dla niemowlaka! Większości w ogóle nie zdążyła użyć. Były w stanie idealnym. Jak się okazało, moja teściowa ma zupełnie inne podejście według niej nie wolno używać po innych dzieciach żadnych rzeczy. Absolutnie nie!
Nawet jeśli wyglądają, jakby były całkiem nowe! Wszystko powędrowało do śmietnika.
Początkowo nie zorientowałam się, że ich nie ma, ale gdy przypomniałam sobie o pięknych bucikach dziecięcych, nie mogłam ich już nigdzie znaleźć. Zapytałam ją, a ona przyznała się, że wszystko wyrzuciła. Nie jestem osobą, która robi afery z byle powodu, ale ta sytuacja była dla mnie nie do przyjęcia. Do dzisiaj nie potrafię tego wybaczyć teściowej.
Dlaczego chociaż nie zapytała mnie o zgodę?
