Przyjaciele mówili, że miałem pecha najpierw z żoną, a potem jeszcze większego z jej rodzicami.
Moja żona, Agnieszka, pochodziła z zamożnej rodziny. Zawsze miała wszystko, czego zapragnęła. Jeszcze przed studiami rodzice zadbali, by niczego jej nie brakowało, a kiedy skończyła dobrą uczelnię, poszła do pracy tyle że każda zarobiona przez nią złotówka lądowała na jej własnym koncie. Jej ojciec był z niej szalenie dumny i ciągle powtarzał, że to właśnie kapitał i mądrość życiowa. Ale przy każdej okazji wbijał mi szpile za to, że nie jestem w stanie zapewnić rodzinie takiego dobrobytu jak on.
Musisz być jak filar, żeby moja córka mogła stanąć za tobą jak za murem. Udźwigniesz jej ciężar, gdy zachoruje? Stać cię, żeby zabrać ją na wakacje za granicę?
Prawdę mówiąc, temat pieniędzy w naszym małżeństwie nigdy nie zaprzątał mi głowy. Byliśmy z Agnieszką zadowoleni z tego, co mieliśmy wspólnie, a jednak teściu na każdym spotkaniu dobierał się do mnie jak do worka treningowego. Doszło do tego, że za wszelką cenę starałem się unikać rodzinnych obiadków, zawsze znajdując jakieś nagłe sprawy do załatwienia. Nawet na imieniny teścia miałem nadzieję, że uda mi się wymigać, ale Agnieszka, nie dając mi wyjścia, niemal dosłownie zaciągnęła mnie do stołu i zmusiła, żebym uśmiechał się do wszystkich jego znajomych.
Kim właściwie jest twój zięć? padło przy stole z ust jednej z pań.
Zwyczajny urzędnik odparł z pogardą solenizant. Zarabia grosze, cała rodzina stoi na barkach mojej córki…
Byłem coraz bardziej zmęczony tymi ciągłymi docinkami. Codziennie to samo kpina i publiczne upokarzanie. To bolało i szczerze mnie demotywowało.
Po pierwsze, nie jestem zwyczajnym urzędnikiem, tylko kieruję zespołem planowania odezwałem się. Po drugie, moje zarobki wcale nie są takie marne, a wszystkie nasze wydatki pokrywamy razem. Niestety, nie machnę różdżką, żeby awansować na dyrektora i zasypać żonę willami i nowymi autami. Jeśli naprawdę chce pan, żeby córce było lepiej czemu nie pomógł pan nam przy zakupie mieszkania?
Na to teść tylko uśmiechnął się zadowolony pod nosem. Wyglądał na rozbawionego moją złością.
Później, już po świeczkach, torcie i herbacie, gdy wyszedłem zapalić papierosa, teść wyszedł za mną.
Nieźle, Łukaszu powiedział zamyślony. Widzę, że się rozwijasz. Nie jesteś głupi, znasz swoją wartość i w końcu potrafisz się postawić. Nie zawsze warto milczeć, bo wtedy człowiek utknie w miejscu.
Od razu pojąłem, że teść specjalnie prowokował mnie do granic wytrzymałości, by zobaczyć, kiedy pokażę charakter. W jego świecie pieniądze były ważne, ale jeszcze ważniejsze okazało się to, żebym potrafił zadbać o swoje granice i o żonę. Po tamtej imprezie, w oczach rodziny Agnieszki, byłem już kimś więcej dojrzalszym, twardszym, naprawdę godnym zaufania.
