Tamara Nowakowska dowiedziała się, że jej mąż spotyka się z sąsiadką z działki w najmniej oczekiwanym momencie. Akurat przyszła do niej pożyczyć trochę soli do kiszenia ogórków, bo przecież sezon ogórkowy nie poczeka.
Drzwi otworzył Wacek. Jej Wacek. W szlachetnych slipeksach i podkoszulku.
Wacek? tylko tyle z siebie wydusiła Tamara.
Wacek w jednej chwili spocił się jak podczas wykopków, potem cały poczerwieniał, a na koniec zbladł jak prześcieradło z Biedronki.
Tamara… ja ci wszystko zaraz wyjaśnię…
Za jego plecami pojawiła się sąsiadka, Klaudia wdowa już od lat, zawsze wesoła i chętna do rozmowy. Akurat tym razem miała na sobie szlafrok, i to tak zarzucony, że wyraźnie był to tryb po domowemu.
Wacek, kto tam stoi? spytała i spojrzała na Tamarę. Ojejku…
Troje ludzi gapiło się na siebie jak na mistrzostwach w podnoszeniu brwi. Tamara odwróciła się i pobiegła w stronę furtki. Szybko, niemal sprintem.
Tamara, zaczekaj! Wacek rzucił się za nią, całkiem nie myśląc, że jego odzienie nie jest zbyt reprezentacyjne.
Cała uliczka działek Radosny Poranek wysypała się z altanek jak na ważny mecz. A to ledwie dwanaście ogródków.
Wacław Nowakowski! Przewodniczący Stowarzyszenia Działkowców! Leci z gołymi kolanami za żoną po ogrodowej ścieżce.
Cyrk przyjechał! skomentował sąsiad z lewej, Michał.
Tamara wbiegła do domu, zamknęła się od środka. Wacek walił pięścią w drzwi.
Tamara, otwórz! Pozwól wyjaśnić!
Ile lat?! krzyknęła zza drzwi.
Co?
Ile lat się z nią spotykacie?!
Wacek zamilkł. Westchnął ciężko i mruknął:
Osiemnaście.
Tamara zsunęła się po drzwiach na podłogę. Osiemnaście lat… Akurat tyle ma ich młodszy syn, Sergiusz.
Furtka skrzypnęła i pojawiła się Klaudia, już uczesana i elegancko ubrana.
Tamara, wyjdź, trzeba pogadać.
Idź stąd, kusicielko!
Tamara, my już nie dzieci. Nie rób scen.
Tamara, żona z tradycją, pozbierała się i wyszła na ganek. Usiadła. Klaudia przysiadła obok, a Wacek kręcił się w pobliżu, jakby zgubił klucze.
Osiemnaście lat, powiedziała Tamara. Jak do tego doszło?
Pamiętasz, jak cię położyli do szpitala na kręgosłup? Dwa miesiące sama tam byłaś…
Pamiętała. Operacja, długie leczenie, ogródek ledwo przetrwał, ogórki przesolone, pomidory spleśniały. Myślała nawet, jak on to sam ogarnia.
Ja mu pomagałam ciągnęła Klaudia przy grządkach, przy obiedzie… I tak wyszło.
To się zaczęło burknął Wacek.
Osiemnaście lat! Tamara wstała nagle. Przez tyle lat robiliście ze mnie idiotkę!
Nikt tak o tobie nie myślał wstała Klaudia. Ty żyłaś swoim życiem, my swoim.
Swoim? On jest moim mężem! Ojcem moich dzieci!
I co z tego? Przecież cię nie zostawił. Dzieci najedzone, dom ogarnięty, ogródek zadbany…
Tamara już by rzuciła się do bitki, ale Wacek złapał ją za rękę.
Daj spokój, Tamara…
Nie dotykaj mnie, ty!
Wyrwała się i wróciła do domu. Przed domem już solidna delegacja sąsiadów. Wiadomo, na działkach news rozchodzi się szybciej niż grzyby po deszczu.
Rozejdźcie się! wrzasnął Wacek. Skończone przedstawienie!
Ale nikt się nie rozchodził. Ludzka z trzeciej działki rechotała:
Ja wiedziałam! Widziałam ich nie raz!
Bajki opowiadasz, ślepa jesteś burknął jej mąż.
Sam jesteś ślepy! Ja wszystko widzę!
Wieczorem Tamara siedziała na werandzie, Wacek chodził wkoło jak pies przy burzy.
Powiedz coś, Tami…
Co? Może rozwód?!
Jaki rozwód? Przecież mamy po sześćdziesiąt lat!
No i co? Po sześćdziesiątce nie można się rozstać?
Tamara, co ty wygadujesz? Przeżyliśmy razem czterdzieści lat!
I przez osiemnaście tych lat byłeś z Klaudią.
To z tobą mieszkałem! Do niej zachodziłem… czasem…
Czasem?!?
No… dwa razy w tygodniu.
Dwa razy w tygodniu przez osiemnaście lat, Wacek, to nie czasem. To harmonogram!
Usiadł naprzeciw niej.
Tamara, ja cię kocham. Tylko Klaudia… ona jest inna.
Lepsza?
Nie lepsza. Po prostu inna. Z tobą mam dom, dzieci, przetwory. Z nią odpoczywam. Od tego wszystkiego.
Też bym chciała odpocząć! Ale kto mi ogórki posoli?
No właśnie! Ty zawsze na obrotach. Ogórki, pomidory, powidła! A czasem człowiek chce posiedzieć, wypić, pogadać.
Ze mną nie pogadasz?
Z tobą rozmowa to dzieci, wnuki, ogród. Z nią rozmawiam o życiu, o książkach.
Ona czyta? Tamara aż się zdziwiła.
Klaudię znała jako babkę raczej przy ziemniakach niż przy lekturze.
Czyta. Wiersze, klasyków.
Tamara ledwo powstrzymała śmiech. Klasyka i Wacek.
I co teraz?
Nie wiem. Jak zdecydujesz.
Ja?! A ty?
Mam już 62 lata, Tamara. Tu się już nie rozstrzyga, tylko dożywa w spokoju.
Ale z kim? Ze mną czy z nią?
Wacek milczał. W końcu rzucił:
A może z wami obiema?
Tamara chwyciła słoik ogórków. Rzuciła, nie trafiła. Słoik rozwalił się o ścianę.
Wypierdzielaj!
Wacek poszedł. Wiadomo do Klaudii.
W nocy Tamara nie spała. Czterdzieści lat razem. Dwoje dzieci, wnuki. Działka, dom, ogród. Osiemnaście lat kłamstwa?
Może nie. Może to po prostu życie. On niczego nie obiecywał. Po prostu był. Tu i tam.
Rano przyszła Zosia z piątej działki z drożdżówką.
Tamara, trzymaj się.
Dzięki.
Jak trzeba, to mój Janek może Wacka zdzielić.
Daj spokój. Przecież nie jesteśmy w przedszkolu.
No i co zamierzasz?
Nic, póki co.
Ja bym wykopała na zbity pysk. Zdrajca!
Zosiu, a twój Janek do Ludki z trzeciej nie chodzi czasami?
Zosia aż się zarumieniła.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Widziałam ich w malinach.
A tam! To nie to, co myślisz!
A co?
Grządki omawiali!
W objęciach?
Zosia trzasnęła drzwiami i poszła.
Do obiadu przyszedł Michał.
Pani Tamaro, może pomóc przy oraniu?
Dziękuję, dam radę.
A Wacek mówił, że po rzeczy dzisiaj przyjdzie.
Jakie rzeczy? Slipeksy?
Nie wiem, tylko przekazuję.
To przekazałeś, dziękuję.
Michał uciekł.
Wieczorem faktycznie przyszedł Wacek. Z głową spuszczoną.
Wezmę jakieś rzeczy.
Jasne, śmiało.
Poszedł do domu. Tamara za nim.
Wacek, a czemu właśnie Klaudia? Co cię w niej tak urzekło?
Stanął jak wryty.
Nie wiem… Z nią jest po prostu łatwo.
A ze mną trudno?
Nie trudno. Ale ty zawsze wiesz najlepiej: jak kisić ogórki, kiedy kopać ziemniaki, ile wnukowi dac na imieniny. A ona nie wie. Pyta mnie.
I czujesz się wtedy mądry?
Raczej potrzebny.
Tamara klapnęła na łóżko.
Wacku, ja też nie wszystko wiem. Na przykład nie wiem, jak żyć po osiemnastu latach zdrady.
Tami…
Nie wiem, jak spojrzeć w oczy dzieciom. Co powiedzieć wnukom, że dziadek mieszka u sąsiadki.
Nie mów nic!
Muszę, Wacek. Szymon jutro przyjeżdża z rodziną. Co mam im powiedzieć?
Powiedz, że trochę się pokłóciliśmy.
Wacek przysiadł.
Tamara, a może spróbujemy udawać, że nic się nie stało?
Tak? Za płotem Klaudia, ty będziesz wpadał do niej na herbatę, a my wszyscy uśmiechamy się jak gdyby nigdy nic?
A co ty proponujesz?
Tamara podeszła do okna. Za płotem Klaudia podlewała ogórki w tym samym szlafroku.
Wiesz co? Rób, co chcesz. Wnukom sam wszystko powiesz.
Tami!
I ogórki w tym roku sam sobie zakisisz.
Ja nie umiem!
Klaudia ci pomoże! Mądra z niej kobieta, klasykę czyta, to i do kiszenia ogórków dojdzie.
Wacek poszedł z tobołkiem. Cała uliczka znowu obserwowała spektakl.
W nocy Tamara obudziła się, bo coś łaziło po działce. Wychodzi na zewnątrz Wacek przy szklarni.
Co ty tu robisz?
Pomidory sprawdzam. Jutro ma być upał, muszę otworzyć szklarnie.
Przecież już poodszedłeś.
Odszedłem. Ale pomidory są moje! Nie zostawię ich.
Otworzył szklarnię i przeszedł przez płot.
Rano przyjechał Szymon z rodziną.
Mamo, gdzie tata?
U Klaudii.
W gościach?
Mieszka tam.
Szymon usiadł ciężko.
Jak to?
Tamara opowiedziała krótko, bez szczegółów.
Osiemnaście lat?! Mamo, to…
No właśnie.
Czyli jak Sergiusz się urodził, to już…?
Tak wyszło.
Szymon poszedł się kłócić do Klaudii. Słychać było wrzaski, potem trzasnęła furtka. Wrócił.
Tata mówi, że kocha was obie.
No, szczęściary jesteśmy.
Mamo, nie bierz tego tak. Może naprawdę kocha.
Sam byś tak mógł? Dwie kobiety kochać?
Ja? O, nie. Ale tata to tata. Fenomen.
Wnuk wypadł z domu.
Babciu, a czemu dziadek u pani Klaudii mieszka?
Bo jej pomaga z warzywnikiem, odparła Tamara.
Szymon się zaśmiał.
Mamo, ty to masz dystans…
W nocy znów hałas, Tamara wychodzi Wacek podlewa grządki.
Znów tu włazisz?
Susza straszna! Wszystko zwiędnie.
To leć do swojej nowej rodziny, tam podlewaj.
Klaudia ma swój warzywnik! A tego żal!
Tamara wzięła wąż.
Chodź, pomożemy razem. Bo do rana się z tym nie wyrobisz.
Podlali razem w ciszy. Potem przysiedli na ławeczce.
Wacek, naprawdę, którą kochasz bardziej?
Tamara, no weź… Obie, ale inaczej.
Jak to?
Ty jesteś jak prawa ręka. Bez ciebie nie potrafię. Ona dla mnie jest jak święto. Rzadko, ale na wesoło.
A jakby mnie nie było?
Pfuj, co ty gadasz?
Ale gdyby. Ożeniłbyś się z Klaudią?
Pewnie nie.
Czemu?
Bo ona wtedy też by stała się codziennością. A święta by nie było.
Czyli obie naraz musisz mieć?
Tak jakoś wyszło.
Patrzyli na gwiazdy.
A może ja też powinnam sobie zrobić święto?
Wacek zadrżał jak osika.
Jakie święto?
Może kogoś sobie znajdę? Michał dzisiaj proponował pomoc…
Michał? Ja mu pokażę!
A co mu zrobisz? Przecież sam śpisz u Klaudii.
To co innego!
Czym innym?
Tamara, ty nie jesteś taka!
Skąd wiesz, jaka jestem? Może i ja potajemnie czytam klasykę?
Nie czytasz.
Zacznę.
Wacek wstał, poważny.
No to powiedz, czego ty chcesz?
A czego Tamara chciała? Żeby było jak dawniej? Ale już nie wróci.
Chcę żyć spokojnie. Kiszę ogórki, bawię wnuki.
I?
I rób, co chcesz.
To znaczy?
Chcesz być z Klaudią idź. Chcesz tu wrócić wracaj. Ale nie kłam więcej.
A jak Michał mnie zastąpi?
Nie zastąpi. Już się dogadał z Natką z dziewiątej działki.
Skąd wiesz?
No przecież nie jestem ślepa. Po prostu nie mówiłam.
Rano Wacek wrócił z torbą.
Tamara, mogę wrócić?
Łóżko jest w szopie, nadmuchaj materac i śpij tam. Jakoś się zmieścisz.
Odstawił torbę, poleciał po materac.
Sąsiedzi szeptali, szeptali. Klaudia podlewała ogórki, poważna jak profesor na uniwersytecie.
Szymon wyszedł na ganek.
Mamo, tata wrócił?
Materac w szopie pompuje.
Jesteś święta? Mu przebaczyłaś?
Głupia, nie święta. Ale na zmiany już za późno.
Po tygodniu Wacek wrócił do domu. Po miesiącu Tamara przestała zauważać, że dwa razy w tygodniu znika za płot. Po roku nikt już na działkach nie pamiętał o całym zamieszaniu.
Pojawiły się nowe plotki: Ludka z trzeciej poszła do Piotra z piątej, a Zosia zamieszkała z mężem Ludki. Prawdziwa Moda na sukienki.
Tamara kisiła ogórki. Wacek budował nową szklarnię. Klaudia za płotem czytała książki.
Bo co to jest miłość? Czterdzieści lat razem, dzieci, dom, ogród, drzewa.
I zgoda na to, że idealnie to już było. Zwłaszcza w miłości.
