Synu, nie chcę, żebyś się przez mnie rozwiódł! Oddaj mnie do domu spokojnej starości!
Pół roku temu sprowadziłem do siebie mamę. Staruszka już, ma 83 lata. Odkąd tata zmarł, ciężko jej żyć samej na wsi. Moje dzieci są dorosłe, wyprowadziły się, a my z żoną zostaliśmy sami w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie. Pomyślałem więc, że jakoś damy radę.
Na początku żona nie mówiła nic, ale już po tygodniu obecność mamy zaczęła ją denerwować.
Słuchaj, niech ona je oddzielnie, po nas rzuciła.
Dlaczego? zapytałem.
Tak po prostu wygodniej. Odbiera mi apetyt, jak patrzę, jak bez zębów przeżuwa. To obrzydliwe.
Daj spokój, każdego z nas kiedyś to czeka.
To co innego burknęła.
Dodatkowo irytowało ją, że mama ma kłopoty z żołądkiem i czasem głośno chrapie. Przestała wpuszczać ją do kuchni, a potem w ogóle nie chciała, żeby wychodziła z pokoju. W końcu oznajmiła:
Słuchaj, nie myślałam, że ona tu tak długo zostanie. Nie daję już rady.
I co proponujesz? spytałem zrezygnowany.
Odwieź ją z powrotem na wieś.
Ale przecież sama sobie nie poradzi!
Jakoś wszyscy muszą żyć. Dzieci nigdzie się tak nie poświęcają! Czemu ja mam się czuć jak obca we własnym mieszkaniu? Mam znosić mlaskanie i ten zapach?
Nie wiedziałem, co robić. Niedawno wróciłem do domu i zobaczyłem mamę siedzącą w korytarzu, ubraną, z walizką.
Mamo, co ty robisz?
Synku, zawieź mnie do domu opieki!
Czemu? Po co to?
Nie chcę być powodem waszego rozstania.
Mama ciągle mnie namawia. Ja nie mam pojęcia, co zrobić. Nie będę potrafił spokojnie żyć, wiedząc, że ona jest tam sama. Może lepiej byłoby rzucić wszystko i wrócić razem z nią na wieś? Co powinienem zrobić?
Życie przynosi sytuacje, w których wydaje się, że każdy wybór jest trudny. Ale dziś wiem, że rodzina to nie tylko obowiązek, ale i miłość, której nie da się przeliczyć na żadne złotówki.
