Dzisiaj chcę zapisać kilka myśli, które mnie nie opuszczają od kilku dni. Mój syn, Michał, przyprowadził do naszego mieszkania w Warszawie swoją dziewczynę, Jagodę. To było dla mnie zaskoczenie Jagoda jest młodsza ode mnie o zaledwie kilka lat, może cztery, pięć. Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, że Michał zauroczy się kobietą niemal z mojego pokolenia, a teraz mówi, że poważnie rozważa ślub z nią.
Mimo mojej konsternacji przyjęłam Jagodę i jej córeczkę małą Zosię serdecznie. Naprawdę chcę, żeby Michał był szczęśliwy, więc nie okazywałam niepokoju, ale musiałam podzielić się swoimi myślami z kimś zaufanym. Tuż po ich wyjściu zadzwoniłam do Ani, mojej najbliższej przyjaciółki, którą w żartach często nazywam moją „herbatką na uspokojenie”. Ania zawsze potrafi wysłuchać, poradzić i jakoś sprawić, że wszystko wydaje się prostsze.
Opowiedziałam jej całą sytuację, prosząc, by pomogła mi zachować rozsądek i spokój. Nasza rozmowa trwała, śmiałyśmy się i analizowałyśmy, dopóki Michał nie wrócił do domu. Zobaczyłam jego poważną minę i poczułam, że zaraz usłyszę coś, co znowu wywróci mój świat do góry nogami. Mamo, powiedział, chciałbym, żeby Jagoda i Zosia zamieszkały z nami.
Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Przypomniałam sobie jednak słowa Ani, by nie oceniać zbyt pochopnie. Odpowiedziałam, że oczywiście, niech zamieszkają. Michał był przeszczęśliwy, a ja patrzyłam na niego i czułam mieszankę dumy i obaw.
Nie umiem przestać analizować czy Jagoda naprawdę kocha Michała? Może wie, że mamy spory apartament w centrum, że nasza rodzina należy do tych zamożniejszych i szuka w tym dla siebie wygody? W Warszawie, gdzie wszystko się szybko zmienia, ludzie bywają różni, trudno nie mieć wątpliwości.
Z tymi myślami zasnęłam, krążąc wokół nich jak wokół starego albumu ze zdjęciami. Przyśnił mi się świętej pamięci mąż, Paweł. Powiedział krótko: Jest dobrze. Rano, gdy wstawałam, poczułam spokój. Przecież mój syn nie jest naiwniakiem, rozumie świat i ludzi, a jeśli popełni błąd dam mu prawo do własnych lekcji. W końcu życie to nie tylko złote dwadzieścia tysięcy złotych na koncie, ale przede wszystkim uczucia i zaufanie.
