Halina Pawlicka miała czterdzieści dwa lata gospodarstwa na karku i sierpniowy poranek, który zaczął się od psa. Reks szczekał pod starą stodołą od kwadransa, a ona akurat parzyła kawę zbożową, bo tę prawdziwą, ziarnistą, kupowała tylko na niedzielę. Odstawiła kubek na parapet i poszła sprawdzić, bo Reks tak nie szczeka na nic.
Drzwi stodoły stały otworem od nocy — zapomniała zamknąć, wnuk zostawił po zabawie w chowanego. Za progiem, w najciemniejszym kącie, pod przewróconą drabiną, leżała sarna.
Zwinięta w kłębek, w starym sianie, wśród połamanych desek po dawnym oborniku. Halina przez chwilę myślała, że zwierzę jest ranne — może wpadło na płot, może pies gonił ją nocą aż tutaj. Ale drzwi były otwarte na oścież. Do lasu za miedzą było może sto metrów, pole leżało puste, ścierń po tegorocznym życie sięgała kostek. Sarna miała wszystko, żeby uciec. A nie uciekała.
Kiedy Halina zrobiła krok bliżej, zwierzę przywarło jeszcze mocniej do siana, jakby chciało się w nim rozpuścić.
Zadzwoniła do Tomasza Wesołka, weterynarza z Byczyny, który od lat pomagał okolicznym gospodarzom przy takich sprawach za friko, bo lubił zwierzęta bardziej niż ludzi, jak sam mówił. Przyjechał starym Nissanem Terrano po czterdziestu minutach, z torbą i termosem herbaty, który zresztą całą wizytę przestał w progu.
— Wychudzona — powiedział, przykucając kilka metrów od sarny. — Sierść w słomie, oddech płytki. Ale coś jest nie tak, Halina. Ona się nie boi tak, jak powinna.
Za każdym razem, kiedy któreś z nich podchodziło bliżej boku zwierzęcia, sarna unosiła łeb i patrzyła prosto na nich, jakby pilnowała czegoś pod sobą.
Usiedli więc na starej belce, jakieś pięć metrów dalej, i czekali. Halina wróciła do domu po wodę w miednicy, postawiła ją w zasięgu, cofnęła się. Reks dostał polecenie leżeć i, ku zdziwieniu wszystkich, posłuchał.
Minęło dobre pół godziny. Kurz unosił się w smugach światła wpadającego przez szpary w dachu. Gdzieś na zewnątrz zabuczał ciągnik sąsiada, potem ucichł. Sarna poruszyła jedną przednią nogą, powoli, jakby to ją bolało.
I wtedy zobaczyli.
Pod jej klatką piersiową, wciśnięty w słomę, leżał maleńki, cętkowany kozłek. Sierść miał jeszcze wilgotną, nóżki złożone pod ciałkiem tak ciasno, że z daleka wyglądał jak kłębek siana z plamkami.
— No i tyle — szepnął Tomasz, choć akurat ten szept był tu na miejscu. — Urodziła w nocy. Prawdopodobnie wystraszona, uciekała, znalazła najciemniejszy kąt, jaki mogła. I tu ją zaskoczyło.
Halina poczuła, jak coś ściska ją w gardle. Nie była trzymana w pułapce. Broniła dziecka. Broniła go przed psem, przed ludźmi, przed całym otwartym światem za tymi drzwiami, choć ten świat akurat nikomu nic złego nie robił.
Kozłątko uniosło łepek. Nosek dotknął boku matki. Jedna nóżka, drżąca, wysunęła się do przodu. Sarna natychmiast pochyliła się i musnęła je pyskiem.
Próba wstania. Cztery sekundy na nogach — Halina liczyła, sama nie wiedząc czemu — i kozłek osunął się z powrotem w siano. Matka nie ruszyła się z miejsca. Czekała. Trąciła go delikatnie łbem, raz, drugi.
Druga próba. Tym razem nogi utrzymały ciężar. Cztery cienkie, trzęsące się patyczki pod ciałem, które istniało na świecie może dwanaście godzin.
Nikt w stodole się nie ruszył. Tomasz odstawił torbę z powrotem na ziemię, nawet po niej nie sięgnął — zastrzyki, witaminy, wszystko to zostało w środku, bo tu nie było nic do leczenia. Było tylko do przeczekania.
Popołudnie mijało wolno. Kurz osiadał, potem znów unosił się, kiedy ktoś przestąpił z nogi na nogę. Halina wróciła do domu i przyniosła kanapkę, której nie zjadła — została na parapecie obok wystygłej kawy zbożowej.
Tuż przed zachodem, kiedy światło w szparach dachu zrobiło się pomarańczowe, sarna wstała. Za nią, chwiejnie, podniósł się kozłek.
Matka odwróciła się w stronę otwartych drzwi. Kozłek zrobił krok. Potem drugi.
Halina i Tomasz stali z boku, nie odzywając się, kiedy oboje przeszli przez próg stodoły, minęli psa leżącego bez ruchu na komendę, i zniknęli w stronę lasu za miedzą, znikając między pierwszymi sosnami, krok po kroku, dopóki cętkowany grzbiet nie zlał się z cieniem drzew.
Halina wróciła do kuchni, wylała zimną kawę do zlewu i zamknęła drzwi stodoły na skobel. Nie dlatego, że się bała — po prostu wiedziała już, że następnym razem może ktoś inny będzie potrzebował tego kąta.
