Zaczęłam pracować w sklepie, bo fascynowało mnie to zajęcie. Moi klienci byli zawsze stali, znałam prawie wszystkich z widzenia, byliśmy przecież sąsiadami. Codziennie rano, do mojego sklepu, przychodził też jeden starszy pan. Zawsze miał tę samą listę zakupów, potrzebnych do ugotowania barszczu. Raz nawet zapytałam go, dlaczego nie wziął sobie więcej produktów, na kilka dni. Nie musiałby codziennie przychodzić.
– Moja żona po prostu uwielbia jeść świeży barszcz. Podzieliliśmy się więc obowiązkami. Ja chodzę do sklepu, a ona gotuje w kuchni.
Nigdy tak naprawdę, nie widziałam jego żony. Ostatnio przyszedł do sklepu i bardzo narzekał na kolana. Nie pokazał się później, przez następne dwa dni. Postanowiłam zapytać sąsiadów, gdzie mieszka staruszek. Spakowałam dla niego trochę artykułów spożywczych i poszłam mu zanieść.
Na początku nikt nie otworzył mi drzwi, a potem zorientowałam się, że drzwi nie są zamknięte. Weszłam i powiedziałam głośno:
– Dziadku Stanisławie, to ja, Krystyna. Przyniosłam Ci trochę jedzenia.
– Wejdź moja droga, leżę w pokoju.
W domu nie było śladu po mieszkającej w nim kobiecie. Kurzu było tak dużo, jakby od lat nikt go nie wycierał. Do tego dochodził okropny zapach stęchlizny. Postanowiłam przewietrzyć dom. Otworzyłam balkon, a tam leżały artykuły spożywcze, które dziadek sam kupował przez cały ten czas. Nikt nie ugotował z nich barszczu. Posprzątałam więc dom, gdy mężczyzna zasnął.
Zrobiłam mu barszcz, a on się obudził.
– Marysiu, czy to Ty? Przyszłaś?
– Nie dziadku. To ja, Krystyna. Przygotowałam dla Ciebie obiad, możesz jeść.
Wtedy staruszek zaczął mnie przepraszać za to, że przez cały czas mnie okłamywał.
– Marysia już dawno nie żyje. Nie mogę się z tym pogodzić. Przyzwyczaiłem się do niej przez 65 lat, a teraz jej nie ma i to jest dla mnie trudne. Kupuję artykuły spożywcze z nadzieją, że kiedyś wróci do domu i ugotuje barszcz, jak zawsze. Nie, nie postradałem zmysłów, wiem, że nie przyjdzie. Świadomość tego sprawia, że boli mnie serce i nie mam chęci do życia.
Zaczęłam pomagać starszemu mężczyźnie. Przychodziłam i gotowałam mu obiady. Nie brał już codziennie listy zakupów, jak kiedyś. Teraz jest mu dobrze, nie mogę zostawić go samego.
