Ja i Emilia zaprzyjaźniłyśmy się już pierwszego dnia szkoły, a pod koniec roku szkolnego do naszego grona dołączył Adam. Odkąd pamiętam, Adam żywił uczucia do Emilii nawet poprosił ją o rękę w sylwestrową noc. Emilia odmówiła, tłumacząc, że jest pochłonięta nauką i nie gotowa na poważny związek.
Adam jednak nie stracił nadziei i pozostał wiernym przyjacielem Emilii. Pod koniec drugiego semestru spróbował ponownie, lecz Emilia uprzejmie go odrzuciła i stwierdziła, że najlepiej będzie, jeśli zostaną przyjaciółmi. Później wyznała mi, że woli chłopców dobrze zbudowanych i z pewną sytuacją finansową.
Mimo słów Emilii wiedziałam, że Adam to dobry i życzliwy chłopak, choć nie był zamożny. Ostatecznie moja przyjaciółka wyszła za mąż za mężczyznę, który spełniał jej oczekiwania zaprosiła nas na ślub do Warszawy. Niestety, nie mogłam uczestniczyć z powodu choroby. Adam także odmówił zaproszenie, bo poczuł się dotknięty sytuacją.
Tego dnia Adam szukał pocieszenia u mnie, dzieląc się swoim smutkiem, że ukochana wychodzi za kogoś innego. Po ślubie Emilii spędzaliśmy razem więcej czasu nasza przyjaźń zacieśniła się. Gdy babcia zachorowała i mama musiała się nią opiekować, Adam wyznał, jak bardzo brakowało mu mnie podczas tej trudności. Z czasem nasza relacja przerodziła się w coś więcej.
Rok później wzięliśmy ślub i zaczęliśmy budować wspólne życie. Nasze szczęście zostało przerwane, gdy po trzech latach Emilia przyszła do nas była już wdową, bo jej mąż, burmistrz Krakowa, zmarł zostawiając ją z dziećmi. Emilia zapytała, czy może tymczasowo zamieszkać z nami, dopóki nie znajdzie nowego miejsca. Dziś, po latach, wspominam te wszystkie wydarzenia z pewną nostalgią, bo losy nasze splotły się w niespodziewany sposób.
