Słuchaj, kochana, opowiem Ci, co się u mnie ostatnio wydarzyło. Marek i ja wzięliśmy ślub nieco ponad dziesięć lat temu, mieliśmy po trzydzieści coś, on pracował jako dyrektor w dużej firmie w Warszawie, a ja w salonie kosmetycznym w Krakowie. Mieliśmy dwójkę dzieci, po narodzinach poszłam na macierzyński urlop i potem całkiem przestałam pracować, bo Marek zarabiał naprawdę przyzwoicie.
Marek był typem człowieka kariery często był poza domem, a wolny czas spędzał z mamą. Moja teściowa, Jadwiga, to była prawdziwa aktorka, potrafiła udawać choroby i napady gniewu, żeby przyciągnąć uwagę syna. Na jednej rodzinnej imprezie rzuciła na mnie:
Marek należy tylko do mnie, nie ważne, że jesteś jego żoną. Dla niego rodzina to ja! Musisz mnie zrozumieć, bo i Ty jesteś matką. I bez względu na wszystko musisz wspierać swojego męża!
Te słowa zapadły mi w pamięć. Rano poprosiłam Marka, żeby wyjaśnił mi, co się dzieje. On próbował usprawiedliwić zachowanie matki, jakby to był jakiś żart.
Niestety dobre rzeczy kiedyś się kończą. W zeszłym roku Marek stracił pracę i zaczął pić, żeby radzić sobie z przygnębieniem. Musiałam wrócić do salonu kosmetycznego, żeby jakoś przetrwać.
Mimo wszystko wierzyłam, że kiedyś wróci do siebie i znów będzie taki, jak dawniej. Niestety nic się nie zmieniło sytuacja tylko się pogarszała. Złożyłam rozwód, a Marek wprowadził się do domu mojej mamy.
Byłam trochę ulgowana, bo nie musiałam już karmić kolejnego głodu. Miesiąc później zadzwoniła do mnie teściowa:
Zapomniałaś, co Ci ciągle powtarzam? Musisz zawsze wspierać swojego małżonka! Moja emerytura nie starcza, więc żądam, żebyś co miesiąc przesyłała pieniądze na wsparcie Marka!
Nie spodziewałam się takiej śmiałości! Odpowiedziałam, że będę dochodzić alimentów, bo to obowiązek ojca, by utrzymać dzieci. Ona na to, że to ja doprowadziłam swojego syna do takiego stanu.
Czułam się okropnie po jej słowach i zerwałam rozmowę. Najdziwniejsze, że wciąż kocham mojego byłego męża, a nie wiem już, jak mam z nim żyć.
Także wiesz, przyjaciółko, życie potrafi zaskakiwać, ale trzeba trzymać się mocno i nie pozwolić, by ktoś nam dyktował, co ma się robić. Trzymaj się!
