Rozstałem się z Anną Zielińską, a teraz wydaje się, że wreszcie odnalazła szczęście. Cały ten czas udowadnia, że to ja przez lata ją dusiłem i nie pozwalałem jej prowadzić normalnego życia.
Żadna inna osoba nie zraniła mnie tak, jak moja była żona. Od trzech miesięcy nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Ostatni raz ją zobaczyłem, kiedy odwoziłem naszą córkę, Jadwigę, na weekend do jej mieszkania w Krakowie. Minęło zaledwie dwanaście tygodni, a ona zupełnie się zmieniła.
Przez lata nalegałem, żeby schudła, ale nie słuchała codziennie sięgała po fast foody i słodkie napoje gazowane, przybierała na wadze, a w wolnych chwilach jedynie leżała na kanapie. Nie dało się jej wyciągnąć na dwór, nie mówiąc już o siłowni. Teraz jednak w jej małym mieszkaniu w centrum Warszawy leży mata do ćwiczeń na widocznym miejscu, ma nową fryzurę, a jej ubrania wyglądają schludnie, chociaż nie wydaje się mieć nikogo, kto by się nią opiekował. Kiedyś nie potrafiła samodzielnie włożyć prania do pralki i ją uruchomić, a dziś nagle wszystko potrafi zrobić sama.
Rozmawialiśmy
Miałem już dosyć słuchania jej wyzwisk. Twierdziła, że przez lata poniżałam ją w małżeństwie, przez co stała się idiotą, ale teraz już nie jest i ja oraz nasze dziecko nie wchodzimy w jej plany. Znalazła nowego partnera, z którym cieszy się życiem i nad którym ciężko pracuje nad ciałem, charakterem i zarobkami. To wszystko uderzyło mnie najbardziej. Nie podniosła ani palca ani dla mnie, ani dla Jadwigi, a tak bardzo zmieniła się dla tej kobiety.
Mówi się, że trzeba dawać tyle, ile chce się otrzymać, ale Anna nie potrafiła odwzajemnić tego, co jej ofiarowałem. Kochałem ją, szanowałem, czasem jedynie zamieszałem komentarzem, bo nie widziała potrzeby zmian. Nic nie dostałem w zamian
Nawet po rozstaniu najważniejsze było dla niej własne dobro, nie myśląc o córce, której nie widziała od dawna. Gdybym choć przez chwilę stanął na jej miejscu, podjął wysiłek i otrzymał to, czego zawsze pragnąłem od niej, może byłoby inaczej. Kto wie
