Mój ojciec opuścił nas zaraz po moim narodzeniu. Mama wychowywała mnie sama, choć trudno nazwać to wychowaniem. Odkąd sięgam pamięcią, byłem pozostawiony sam sobie. Mama była ciągle w depresji. Prawdę mówiąc, do dziesiątego roku życia myślałem, że to normalne i że wszyscy moi rówieśnicy żyją w podobnych warunkach. Po skończeniu gimnazjum zacząłem dorabiać, bo nie mogłem patrzeć, jak wiecznie głodujemy i jemy suche kromki na obiad. Na szczęście sąsiedzi znali sytuację w mojej rodzinie i proponowali mi drobne prace, płacąc gotówką lub dając jedzenie. Po maturze starałem się znaleźć godną pracę, ale bez wykształcenia wyższego nie było łatwo.
Dlatego robiłem, co mogłem. I te kilka złotych, które udawało mi się zarobić, zazwyczaj wydawaliśmy na jedzenie. Naprawdę nie rozumiałem, skąd mama miała pieniądze na alkohol. Wydaje mi się, że było jej tak dobrze, skoro nie robiła nic, aby wydostać się z tego bagna. Dwa lata temu zaczął odwiedzać ją jakiś mężczyzna. Nie wyglądał na alkoholika, ale czułem od niego negatywną energię. Ignorował mnie, starając się mnie nie zauważać. Wszystko wydawało się iść ku lepszemu, mama zaczęła mniej pić. Na chwilę zacząłem mieć nadzieję, że wszystko się poprawi. Jednak nie trwało to długo. Po kilku miesiącach przeprowadził się do nas. Choć nie czułem od niego wrogości, stało się coś, czego nie mogłem przewidzieć. Pewnego wieczoru, wracając z pracy do domu, chciałem sprawić mamie niespodziankę, bo tego dnia dostałem wypłatę.
Jednak nie zdążyłem nawet wejść do środka, kiedy mama zaczęła na mnie krzyczeć i kazała mi „zbierać manatki i wynosić się z domu”. Powiedziała, że nie chce już nigdy więcej mnie widzieć. Byłem w szoku, nie rozumiałem, co się stało. Uznałem, że potrzebuje czasu dla siebie i poszedłem spać do przyjaciela. Lecz moje nadzieje, że wszystko wróci do normy, okazały się nic nie warte. Jak się później okazało, ten mężczyzna coś mi zarzucił i namówił moją matkę, by się mnie pozbyła. Nawet nie wiem, co to było – oskarżył mnie o coś, choć niczego złego nie zrobiłem. Bez wahania posłuchała go. W tak młodym wieku znalazłem się na ulicy. Od kilku miesięcy mieszkam u znajomych, ale co będzie dalej, nie mam pojęcia.
