Od dziesięciu lat mieszkamy z mężem i dziećmi w stolicy.
Pewnego dnia, kiedy kolejne przedsiębiorstwo w naszym rodzinnym mieście zostało zamknięte, postanowiliśmy przeprowadzić się. Spakowaliśmy nasze rzeczy, zabraliśmy dokumenty dzieci ze szkoły i wyjechaliśmy. Wtedy myśleliśmy, że gorzej już na pewno nie będzie i nie myliliśmy się. Nasi rodzice odradzali nam przeprowadzkę, ponieważ nie mieliśmy własnego mieszkania, a nawet nie mieliśmy wtedy również pracy. Ale zdecydowaliśmy się zaryzykować. Mariusz szybko znalazł pracę, robił to co do tej pory, tylko za dużo wyższą stawkę. Nie spodziewał się, że na tym stanowisku aż tyle można zarobić. Ja początkowo zostałam w domu z młodszym dzieckiem, ale niebawem nadarzyła się okazja i dostałam ofertę pracy w salonie urody. Salon znajdował się naprzeciwko naszego domu, więc dla mnie było to bardzo wygodne, nie musiałam tracić czasu ani pieniędzy na dojazdy. Krok po kroku nasza sytuacja materialna polepszała się z dnia na dzień. W końcu osiągnęliśmy pułap, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni.
Dzieci uczą się w dobrych szkołach. Córka chodzi na lekcje śpiewu, a syn na karate i piłkę nożną. Oboje uczą się języków obcych. Pieniędzy starcza na wszystko, nigdy sobie niczego nie odmawialiśmy. Dzieci mają najnowsze modele gadżetów elektronicznych, ja mogę pozwolić sobie na zakup złotej biżuterii i nowych ciuchów, a mąż ma dość kosztowne hobby. Nasza sytuacja jest tak dobra, że zdecydowaliśmy się na kolejne dziecko i obecnie jestem w trzeciej ciąży.
Mieszkanie wynajmujemy, szkoda, że nie jest nasze, ale jest duże i przestronne i żyje nam się wygodnie. Chcielibyśmy mieć swoje własne mieszkanie, ale ceny w stolicy są zatrważające. Za posiadane oszczędności moglibyśmy sobie pozwolić na zakup dużego domu w innym regionie Polski, ale w Warszawie ta kwota wystarczyłaby na zakup dwupokojowego mieszkania i to gdzieś na obrzeżach. Najbardziej cenię sobie komfort i dobro dzieci, dlatego nadal będziemy wynajmować to mieszkanie w centrum.
Wszyscy jesteśmy zadowoleni z naszego życia. Jedno mnie jednak smuci. Wielu sąsiadów nas nie lubi. Pewnego dnia usłyszałam rozmowę dwóch sąsiadek.
Jedna z nich powiedziała:
„Żyją sobie na wysokiej stopie, a nie są nawet ze stolicy. Przyjechali tutaj i okradają nas. Mój syn zarabia grosze, a jej mąż ma prestiżową posadę. Moja córka od 5 lat w pośredniaku zarejestrowana i dla niej pracy nie ma. A dla takiej laluni od razu praca się znalazła, a oni nawet tu zameldowania nie mają.”
Było mi przykro. Czy my jesteśmy gorszymi ludźmi, bo nie urodziliśmy się w Warszawie?
Do wszystkiego doszliśmy sami. Mój mąż jest dobrym specjalistą, więc jest doceniany i szanowany w pracy. Nikt nam za darmo tych pieniędzy nie dał. Staram się nie denerwować, ale jest mi przykro, gdy wiem, że tak nas postrzegają.
