Gabrysia wyszła za Przemka, gdy była jeszcze na studiach. Wszystkie jej myśli były zajęte tylko nauką, więc początkowo, nie zwracała uwagi na uporczywe zaloty chłopaka. Dziewczyna przyjechała do miasta ze wsi. Na początku było jej ciężko, gdyż wszyscy jej dokuczali i ciągle przypominali, że jest prowincjuszką. Pomimo tego, że miała kompleksy, nadal była piękną i inteligentną kobietą. Po długich zalotach, przyjęła oświadczyny Przemka. Gabriela mieszkała w akademiku, ale nigdy nie czuła się niekomfortowo w swojej sytuacji. Jednak po tym, jak chłopak jej się oświadczył i złożyli wniosek do urzędu stanu cywilnego, natychmiast z nim zamieszkała.
Dopiero po ślubie zauważyła, że wszystkie zaloty właściwie ustały, nie było już kwiatów, nie było uwagi ze strony męża. Przemek zaczął mówić, że jego żona musi być schludna i nawet zrobił dla niej harmonogram, aby posprzątać łazienkę, umyć okna i tak dalej. Nie było to dla kobiety jakimś wyzwaniem, ponieważ ona już wcześniej to wszystko robiła. Gdy była na ostatnim roku studiów i musiała przygotować się do dyplomu, nie miała w ogóle czasu, więc czasami pomijała, na przykład mycie okien. Mąż codziennie karcił ją, mówiąc, że nie sprząta porządnie, że okna powinno się myć co najmniej raz w tygodniu, a nie raz w miesiącu.
Gabriela nie mogła uwierzyć, że ten chłopak tak bardzo się zmienił. On tylko żądał, nie dając nic w zamian. Natomiast codziennie powtarzał, że każda żona, powinna zawsze chwalić męża i szanować go, nawet jeśli nic nie zrobił.
Pewnego dnia, zepsuł im się kran i Przemek wezwał serwisanta, który go naprawił i policzył za to dużo pieniędzy. Dziewczyna powiedziała, że jej ojciec i brat, mogliby to zrobić za darmo. Jej mąż odpowiedział, że on by sobie z tym nie poradził, bo jest chłopcem z miasta, nie tak jak jej bliscy, ze wsi. Po tym wyznaniu, kobieta zrozumiała, że popełniła duży błąd wychodząc za Przemka i wkrótce złożyła pozew o rozwód. Teraz jest żoną porządnego faceta, który nosi ją na rękach.
