**Dziennik, 15 września, środowa wieczór**
Deszcz lał się nieustannie, jakby niebo chciało przemyć każdą uliczkę Warszawy. Asfalt pod latarniami błyszczał, a małe strumienie wdzierały się w krawężniki, niosąc ze sobą liście, niedopałki i kurz z minionych dni. W moim Fiacie 126 ogrzewanie pracowało cicho, otulając mnie przyjemnym ciepłem. Z radia płynęła spokojna melodia, jakby oddzielała mnie od szumu burzy, zamykając w niewielkiej bańce.
Był to zwykły środowy popołudniowy powrót po nieoczekiwanie udanej naradzie w biurze. Na siedzeniu pasażera leżał teczka pełna dokumentów, a w głowie kolejna lista zadań. Wszystko nagle się zatrzymało, gdy na rogu Alei Jana Pawła II dostrzegłem małą, skuloną postać pod deszczem.
Miała nieco ponad osiem lat. Ciemne włosy przyklejone były do twarzy, a kurtka była tak cienka, że wyglądała na papierową. W rękach trzymała zwiędły bukiet kwiatów owinięty w pomarszczoną, przezroczystą folię. Skarpetki z materiału były kompletnie przemoczone.
Spowolniłem, nie myśląc długo, i zaparkowałem przy krawężniku. Stałem i patrzyłem na nią kilka sekund. Mógłbym przejechać obok, tak jak wielu innych, ale coś w tym, jak przyciskała kwiaty do serca, jakby były jedynym skarbem, zatrzymało mnie.
Wyłączyłem silnik i otworzyłem drzwi. Natychmiast uderzył mnie zimny podmuch wiatru, w rytm nieustannego stukotu kropli. Podszedłem bliżej.
**Proszę pana!** krzyknęła nad szumem deszczu **Nie ma pan chęci kupić kwiaty dla żony? Są piękne sprzedam tanio.**
Głos był słaby, lecz starała się brzmieć wesoło.
Zdjąłem kurtkę i położyłem ją na jej ramionach. Była ogromna w stosunku do małego ciała, ale przynajmniej ją przykryła.
**Weź** powiedziałem, podając jej też mój parasol **nie rozchorujesz się w ten sposób.**
Spojrzała na mnie, jakby dałbym jej diament.
**Nie, proszę pana moja mama mówi, że nie przyjmuje się rzeczy od nieznajomych.**
**Twoja mama ma rację** odrzekłem **ale to nie jest prezent. To pożyczka, dopóki nie znajdziesz pracy.**
Zawahała się, po czym przyjęła parasol.
**Ile macie kwiatów?** zapytałem.
**Dwadzieścia bukietów, panie. Po dziesięć złotych każdy ale mogę dać po osiem, bo trochę są poplątane od deszczu.**
Wyciągnąłem portfel i podałem jej dwieście złotych.
**Wezmę wszystkie.**
Otworzyła usta, jakby miała coś powiedzieć, lecz nie padła żadna sylaba.
**Wszystkie? Co zamierzasz zrobić z taką ilością kwiatów?**
**Rozdać je** odpowiedziałem **przechodniom. Niech każdy ma choć odrobinę piękna w tym pochmurnym dniu.**
Na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech.
**Moja mama nie uwierzy.**
**Gdzie jest twoja mama?**
**W domu opiekuje się moim braciszkiem. Jest chory. Dlatego ja wyszłam, żeby nie zmokła mama.**
W brzuchu zacisnął się ciężki węzeł.
**Zabierz kurtkę i parasol. Teraz biegnij do domu, twoja mama na pewno się martwi.**
Złapała banknoty przy sercu, ruszyła kilka kroków i tuż przed zakrętem wykrzyknęła:
**Dziękuję, panie! Niech Pan Bóg błogosławi!**
Patrzyłem, jak odchodzi, już pod moim czerwonym parasolem. Wróciłem do samochodu, choć był mokry, z dziwnym uczuciem w sercu: mieszanką smutku, czułości i lekkiej nadziei.
Włączyłem ogrzewanie. Zapach kwiatów wypełnił wnętrze, a gdy zaczynałem je rozdać przechodniom, poczułem, że coś we mnie się zmieniło, choć nie potrafiłem jeszcze określić, co dokładnie.
