Hej, słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się stało ostatnio brzmi to jak koszmar, ale tak już jest.
**Episod 1**
Naprawdę widziałam go. Dotknęłam go. pocałowałam. Czułam jego oddech, ciepły i lekko miętowy taki, jak zawsze. Miał na sobie szarą bluzę z kapturem, którą zawsze narzekał, że jest za duża i wygląda jak miły chłopakbandyta. Był prawdziwy. Przytulił mnie na całą noc, szepnął mi do ucha Kocham Cię, mówił, że za rok pobierzemy się. Pamiętam każdy moment jak przesuwał palcami po moim ramieniu, jak płakał, gdy płakałam, jak kochał mnie tak namiętnie, że miałam wrażenie, że serce mi się rozpadnie. I potem zniknął.
Obudziłam się sama, ale nie bałam się. Myślałam, że po prostu poszedł pobiegać, tak jak czasem to robił. Jego perfumy wciąż unosiły się na prześcieradłach, skóra w miejscu, gdzie mnie dotknął, wciąż płonęła. Coś jednak nie grało.
Dzwoniłam.
Jeszcze raz.
I jeszcze raz.
W końcu do mojego pokoju weszła Karolina moja najlepsza przyjaciółka z bladą twarzą. Nie rozumiała, dlaczego płaczę.
Jadź wyszeptała. Nie wiesz?
Śmiałam się. Co mam wiedzieć?
Kacper nie żyje.
Mrugnęłam. Nie żyje jak?
Zaczęła płakać jeszcze głośniej. Zginął dwa dni temu w wypadku samochodowym, w noc burzy.
Nie. Nie. Nie. Nie.
Krzyknęłam, popychałam ją, mówiłam, że to okropne, że to bezsens. Pokazałam jej SMSa, który Kacper napisał wczoraj wieczorem, i wiadomość głosową: Jestem już w drodze. Tęsknię za Twoim ciałem przy moim. Karolina spojrzała na telefon, drżąc.
Jadź on nie mógł tego napisać. Był już w kostnicy.
Świat się przechylił.
Kolana mnie poddały.
Biegłam do łazienki, wzięłam ręcznik, którego używał, wciąż mokry. Bluzę, którą zostawił na podłodze. Ślad po ugryzieniu na moim karku.
Był naprawdę tutaj. Musiał być.
Ale prawda jest taka, że Kacper został pochowany wczoraj.
A jednak… zeszłej nocy uprawiłam z nim seks.
Dni mijały, noce stawały się nie do zniesienia. Nie mogłam spać. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go. Czasem stał przy moim łóżku, czasem szeptał mi do ucha. Pewnej nocy usłyszałam jego głos: Nie płacz, kochanie. Jestem z Tobą. Próbowałam to nagrać, ale usłyszałam tylko szum i własny przerażony oddech.
Wtedy przestała przychodzić moja miesiączka. Dwa razy.
Myślałam, że to stres, żałoba, trauma. Aż w końcu zwymiotowałam po raz piąty w jeden dzień. Zrobiłam test ciążowy.
Dwa plusy. Pozytywny.
Rozpadłam się. Jedyną osobą, z którą byłam, był Kacper. Ale on był martwy. Pogrzebany, gnijący, nieobecny.
Jednak coś rosło we mnie. Coś kopnęło w nocy. Coś błysnęło pod skórą, kiedy gasły światła. I za każdym razem, gdy płakałam i mówiłam, że nie dam rady słyszałam go szeptać z cieni:
Nie jesteś sama. Nasze dziecko przyjdzie.
**Episod 2**
Nie pamiętam, kiedy zasnęłam. Pamiętam tylko, że obudziłam się w wannie, trzymając w ręku test ciążowy, te dwie różowe kreski drwiące z mojego rozumu. Nie rozmawiałam z nikim od kilku dni nie nawet z Karoliną. Mój telefon dzwonił setki razy, imię Karolina rozświetlało ekran. Ignorowałam wszystkie połączenia.
Jak to wytłumaczyć, że noszę dziecko faceta, który od tygodni leży pod ziemią? Kto mi uwierzy? Nawet ja sama w to nie wierzyłam, aż do tej nocy.
Ledwo co zasnąłem, coś uderzyło w mój brzuch od środka. To nie była zwykła kopnięcie. Czułam, że to świadome, celowe, jakby chciało zwrócić moją uwagę. Wstałam gwałtownie, zadyszana, ręce na brzuchu. I nagle usłyszałam go znowu.
Głos Kacpra w mojej głowie:
Nie bój się, kochanie. Wybrałem Cię.
Krzyknęłam i wybiegłam z łóżka. Spojrzałam w lustro, podniosłam koszulkę. Przysięgłam, że zobaczyłam słabą niebieską poświatę tuż pod skórą. mrugała i znikła. Nogi mi osłabły, upadłam, szlochając.
Następnego dnia wymusiłam wizytę w szpitalu. Powiedziałam lekarzowi, że zaszłam w ciążę po wizycie mojego chłopaka. Kłamałam o datach, o wszystkim oprócz objawów.
Dziwne sny. Skóra lśni. Słyszenie głosów, które nie istnieją.
Uśmiech lekarza zamienił się w zamyśloną podejrzliwość.
Zrobimy badania powiedział ostrożnie. Stres może mocno wpłynąć na umysł, zwłaszcza przy hormonach ciąży.
Przyłapał stetoskop do mojego brzucha. Jego twarz się zmroziła.
Nie słyszę bicia ale coś się rusza.
Zlecił USG. Gdy leżałam na zimnym metalowym łóżku, technikka zmarszczyła brwi, dopasowując skaner. Nie odezwała się, dopóki nie zapytałam, co się dzieje.
Jest płód wyszeptała. Ale on świeci.
Wyszedłam ze szpitalu, nie czekając na wyniki. Tej nocy miałam kolejny sen. Kacper stał w naszym starym miejscu przy stawie, wiatr poruszał jego bluzę z kapturem.
Nasze dziecko nie jest takie jak wszystkie rzekł, głosem miękkim jak podmuch wiatru. Ja jestem, a ono jest czymś więcej.
Co masz na myśli? zapytałam.
On tylko uśmiechnął się smutno. Zrozumiesz wkrótce. Musisz je chronić.
Obudziłam się i zobaczyłam, że zasłony są szeroko otwarte, chociaż zamknęłam drzwi na klucz. Bluza, którą nosił w śnie, leżała starannie złożona na brzegu łóżka. Dotknęłam jej wciąż była ciepła.
Wtedy zrozumiałam to, co rośnie w moim brzuchu, jest prawdziwe. To jego. I zmienia mnie.
Następnego dnia w końcu zadzwoniłam do Karoliny. Potrzebowałam pomocy. Przyszła w biegu, przytuliła mnie mocno i wysłuchała całej historii. Pokazałam jej ten błysk w brzuchu, opowiedziałam o snach, o głosie, o dziecku.
Nie śmiała się. Nie krzyczała. Szepnęła:
Muszę Cię zabrać w miejsce.
Zabrała mnie do starego domu za kościołem babci Karoliny. W środku siedziała staruszka z długimi siwymi warkoczami i bladej twarzy. Spojrzała raz, a potem powiedziała:
Nie jesteś pierwsza. Ale musisz być ostatnia.
Zapytałam, co to znaczy, a odpowiedź zamarzła mi krew w żyłach.
Nosisz w sobie dziecko związanej duszy. To maleństwo jest zarówno błogosławieństwem, jak i ostrzeżeniem. Ojciec nie powinien był wrócić. Teraz ta brama jest otwarta i inni przechodzą przez nią.
Żeby go zabrać? spytałam.
Żeby zabrać Ciebie.
Nagle światła zgasły. Przez okna przeszła lodowata bryza. I z cieni znów usłyszałam głos Kacpra:
Biegnij.
**Episod 3**
Pokój stał się lodowaty. Oczy staruszki rozszerzyły się ze strachu, kiedy cienie rozciągały się po ścianach jak pazury.
On jest tutaj szepnęła, trzymając różaniec z kości i korzeni.
Karolina pchnęła mnie za siebie. Ja już nie bałam się Kacpra. Bałam się teraz innych tych, o których staruszka mówiła, że przychodzą, bo on złamał zasady.
Rozsypała popiół, tworząc krąg i kazała mi stać w środku.
Nie wychodź, bez względu na wszystko. Słyszysz? ostrzegła. Jesteś mostem między życiem a śmiercią. A mosty łączą się w obie strony.
Wszedłam w krąg. Brzuch moja lśnił tą samą niepokojącą poświatą. Dziecko kopnęło, mocniej niż kiedykolwiek.
I wtedy usłyszałam setki głosów. Krzyki, jęki, błagania, śmiechy, wszystkie z głębi ciemności.
Kacprze, proszę szepnęłam. Co się dzieje?
Wtedy go zobaczyłam.
Tym razem nie był taki jak przedtem. Jego oczy były puste, pełne smutku i strachu.
Przepraszam powiedział. Nie chciałem cię wciągać w to. Po prostu… tak bardzo tęskniłem. Chciałem jeszcze jedną noc, jeszcze jedną chwilę. Nie wiedziałem, że otwieram bramę.
Podszedłam, łzy spływały po policzkach.
Dlaczego ja? Dlaczego dziecko?
Spojrzał na mój brzuch, potem na mnie.
Bo nasza miłość była silniejsza niż śmierć. Taka miłość łamie prawa.
Nagle z cieni wyłoniła się potworna, pokrzywiona postać z połamanym twarzem i płonącymi oczami. Zawrzękła, gdy mnie zobaczyła.
Kacper stanął przed nami.
Nie możesz jej mieć! ryknął. Nie możesz wziąć naszego dziecka!
Potwór się roześmiał.
Złamałeś zasadę, duchu. Dotknąłeś żywych. Teraz my będziemy ucztować.
Pokój zadrżał. Staruszka zaczęła nucić w dziwnym języku. Karolina trzymała mnie za rękę, płacząc.
Jadź! Nie wychodź z kręgu! krzyczała.
Ja krzyczałam, gdy potwór rzucił się na mnie. Kacper wpadł w powietrze, odrywając go. Staruszka krzyknęła:
TERAZ! Wybierz, dziewczyno! Życie czy miłość?
Kacper, krwawiący i znikający, odwrócił się do mnie.
Musisz mnie zostawić, kochanie. Dla naszego dziecka. Dla siebie.
Płakałam, kręcąc głową.
Nie mogę cię stracić jeszcze raz!
Nigdy nie zgubiłeś mnie. Jestem w nim, w Tobie. Jeśli się trzymasz, oni zabiorą wszystko.
Światła wybuchły. Podłoga pękła. Cienie wyły. I z całego serca wykrzyknęłam jego imię i pożegnałam się.
W tym momencie uśmiechnął się.
I zniknął.
Ciemność cofnęła się. Potwór wydał przeraźliwy krzyk i rozproszył się w dym. Zapanowała cisza.
Upadłam. Krąg zgasł. A dziecko w moim wnętrzu wykonało jedno kopnięcie, potem drugie i uspokoiło się.
Dziewięć miesięcy później urodziłam chłopca. Nie płakał jak inne dzieci. Spojrzał mi prosto w oczy, cicho i spokojnie, jakby już wszystko wiedział. Jego skóra lekko błyszczy w ciemności. A kiedy śpiewam mu nocne kołysanki, słyszę drugą głos, który harmonizuje z moim to głos Kacpra.
Nazwaliśmy go Kacperek, co oznacza mały Kacper. Nie był naprawdę mój.
Zanim odszedł na drugą stronę, zostawił mi ostatni dar fragment siebie, którego żadna cień nie może mi zabrać.
Koniec.
