Było to tak, jakby śniła mi się Warszawa świat znajomy, lecz każdy przedmiot miał inne znaczenie, a czas płynął w odwrotną stronę.
Pewna kobieta, która przez lata oddzielona była od męża gęstą mgłą niedopowiedzeń i zranień, nagle, pośród ciszy szpitalnego pokoju, usłyszała bicie własnego serca zamierające wśród cieni. Zapadła się w głąb siebie, widziała, jak anioł chowający skrzydła pod płaszczem z gałązek brzozy wychodzi z kuchni pełnej zapachów dzieciństwa. Popatrzył na nią i rzekł: „Jeszcze nie pora ci iść do nieba, Anno. Twe uczynki ważą się na szalach trochę brakuje dobrych. Wracaj do świata masz kilka dni, by dopisać światło do cienia.”
Zgodziła się, nie mając innego wyjścia. Ocknęła się na kanapie w bloku na Mokotowie. Żyła obok męża, jakby byli dwoma samotnymi wyspami na Wiśle. On spał zwinięty w koc, nie patrzył już w jej stronę, a zamiast czułości między nimi była tylko pustka.
Pomyślała z dziwną jasnością:
Może powinnam spróbować… Był czas, gdy piekłam mu sernik i prasowałam koszule, zanim wyszedł rano do zakładów Ursus. Dlaczego nie zacząć od małej niespodzianki?
Potem rzeczy działy się jak we śnie prała, prasowała wszystkie jego koszule, naprawiała urwaną guzik przy płaszczu. Ugotowała rosół pachnący lubczykiem, postawiła tulipany w wazonie i zapaliła małą świeczkę, co pachniała wanilią.
Zostawiła na kanapie kartkę:
Może byłoby Ci wygodniej spać ze mną w łóżku, które pamięta śmiech naszych dzieci i nasze nocne rozmowy o wszystkim i niczym. Tam wciąż czeka na nas coś, co zowie się miłość. Jeśli możesz mi wybaczyć moje winy spotkajmy się tam dzisiaj.
Twoja żona, Anna
Gdy napisała ostatnie zdanie, łzy zaczęły ciekły jej po policzkach. Nagle pojawił się we śnie cień zwątpienia głos, który rozlegał się echem na pustej klatce schodowej jej myśli:
Czy mam go przepraszać? Przecież to jego frustracja po stracie pracy w FSO wlała w mieszkanie chłód, to on tłumił radość dzieci, on wchodził do domu z goryczą na ustach. Czy cała wina leży po mojej stronie?
W gniewie podarła kartkę, lecz wtedy przez uchylone okno wleciał głos anioła, unosił się jak zapach smażonej cebuli:
Anna, kilka drobnych dobrych uczynków i twoja dusza wzniesie się, lekka jak puch dmuchawca. Jeśli nie brama nieba zamknie się dla ciebie.
Zadrżała, usiadła przy stole i zaczęła jeszcze raz. Tym razem słowa przyszły inne, cieplejsze, jakby szeptane przez Annę sprzed lat:
Nie dostrzegałam wtedy twojego strachu, kiedy wracałeś po zwolnieniu, pomniejszony, bez pewności jutra. Ja także się bałam. Powinnam była z radością pomagać ci wrócić do malowania, gdy pisałeś dla mnie wiersze ukradkiem. Zamiast tego, spaliłam twoje stare listy i w złości zniszczyłam płótna, bo bardziej od twojej sztuki potrzebowałam twojego spokoju. Przepraszam. Wybacz mi, ukochany. Obiecuję, że dziś wszystko się zmieni. Kocham cię, naprawdę.
Twój cień, ale też słońce Anna
Kiedy mąż wrócił, czas nagle się rozciągnął: poczuł zapach żurku, usłyszał cicho grającą Niemenem płytę, w ciemności świecił płomień świecy, a kartka leżała na kanapie jak zaproszenie do innego świata.
Przy stole już nie było ciszy były łzy, śmiech, trzęsące się ręce szukające dotyku. Tańcząc w milczeniu środkiem pokoju, płakali razem, potem milcząc, zjedli kolację i gubili się we wspomnieniach, które wyłaniały się jak fotografie z rodzinnego albumu.
Po tym wszystkim, gdy myła talerze, spojrzała przez kuchenne okno na osiedlowy ogródek. W blasku latarni zobaczyła anioła w pelerynie utkanej z sopli. Wybiegła w śniegu boso, ślady jej stóp zamarzały. Wołała:
Aniele, pozwól, bym została. Chcę pomóc mu znowu malować, chcę zasypać to, co podzieliło nas na lata. Daj mi czas.
I wtedy usłyszała odpowiedź:
Anno, nie muszę zabierać cię do nieba. Już tu jesteś. Niebo to ciepło, które rozsiewasz. Pamiętaj tylko o piekle, przez które przeszłaś bo często raj jest bliżej, niż myślisz.
Obudziła ją czułość głos męża z mieszkania:
Anno, zimno w przedpokoju, chodź do łóżka. Jutro obudzimy się razem, tak zwyczajnie.
Wtedy pomyślała:
Jak dobrze. Dzięki Bogu, jutro będzie nowy dzień.
Sen się rozpuścił, lecz na dnie serca została refleksja, powtarzana za każdym razem, gdy życie stawało się trudne:
Ty, który stale narzekasz na to, co cię omija czy zastanowiłeś się, ile sam rozdajesz?
Ty, który cierpisz czy widzisz, ile bólu rozdajesz innym?
Ty, który oskarżasz innych o niewiedzę czy sam znasz prawdę?
Ty, który potępiasz potknięcia czy widzisz własne?
Ty, który mówisz o szczerości czy szczery jesteś głównie wobec siebie?
Ty, któremu ciągle mało czy widzisz, ile łask masz wokół?
Ty, który świat poprawiasz krytyką co sam zrobiłeś, by lepszym się stał?
Ty, który marzysz o niebie czy łagodzisz piekło wokół?
Ty, mówiący, że jesteś skromny czy znasz pokorę naprawdę?
Ty, który walczysz ze złem gdzie twoje dobro?
Ty, co narzekasz na chłód relacji czy umiesz ocieplać słowem?
Ty, co boisz się biedy czy szanujesz każdą złotówkę?
Ty, którego ranią chwasty czy sadzisz róże?
Ty, który lękasz się ciemności zapalasz chociaż maleńką świeczkę?
Ty, zapatrzony w siebie czy dostrzegasz bliźnich?
Ty, czujący się drobny i bezradny czy choć próbujesz się podnosić?
Ty, bojący się samotności czy umiesz być dla kogoś światłem?
Ty, lękający się choroby czy dbasz o zdrowie, swoje i tych, których kochasz?
Ty, pragnący zgody czy starasz się zasypywać podziały?
Może niebo jest tuż-tuż. Czasem wystarczy otworzyć oczy i serce.
