Obok mnie, na ławce, siedziała mała dziewczynka, może pięcioletnia. Podrygiwała nogami, opowiadając mi o swoim życiu:
Nie widziałam taty, bo zostawił mnie i mamę, gdy byłam bardzo mała. Mama zmarła rok temu. Dorośli powiedzieli mi, że odeszła.
Dziewczynka spojrzała na mnie i kontynuowała swoją historię:
Po pogrzebie przyszła do nas ciocia Iza, siostra mojej mamy. Powiedziano mi wtedy, że zrobiła coś szlachetnego, bo nie oddała mnie do domu dziecka. Wyjaśniono mi, że teraz ciocia Iza jest moją opiekunką i będę z nią mieszkać.
Na chwilę zamilkła, patrząc pod ławkę, po czym mówiła dalej:
Kiedy przyszłam do jej domu, ciocia zaczęła robić porządek: wszystkie rzeczy mamy przeniosła do kąta i chciała je wyrzucić. Zaczęłam płakać, prosiłam, żeby tego nie robiła. Zostawiła mi je. Teraz śpię w tym kącie. Wieczorem kładę się na rzeczach mamy i czuję się tam dobrze, jakby ona była obok mnie.
Każdego ranka ciocia daje mi coś do jedzenia. Nie gotuje najlepsze potrawy mama gotowała lepiej ale prosi mnie, żebym wszystko zjadła. Nie chcę jej sprawić przykrości, więc jem wszystko. Wiem, że się stara, kiedy gotuje. To nie jej wina, że nie umie tak dobrze jak mama. Potem wysyła mnie na spacer i mogę wrócić dopiero, gdy zaczyna się robić ciemno. Ciocia Iza jest naprawdę bardzo, bardzo miła!
Uwielbia opowiadać swoim znajomym ciociom o mnie. Nie znam tych ciotek, ale często nas odwiedzają. Ciocia siedzi z nimi przy herbacie, opowiada zabawne historie, mówi mi miłe słowa i częstuje nas, mnie i swoje koleżanki, słodyczami.
Dziewczynka westchnęła i ciągnęła dalej:
Nie mogę tylko jeść słodyczy cały czas. Ciocia nigdy mnie na nic nie zrugała. Zawsze jest dla mnie miła. Pewnego razu podarowała mi nawet lalkę. Lalka była trochę chora miała zepsutą nóżkę i jedno oko krzywo patrzyło. Mama nigdy nie dała mi chorej lalki.
Dziewczynka zeskoczyła z ławki i zaczęła podskakiwać na jednej nodze:
Muszę już iść, bo ciocia mówiła, że dziś przychodzą ciociusie i muszę się ładnie ubrać przed ich wizytą. Powiedziała, że potem dostanę pyszną szarlotkę. Do zobaczenia!
Zeskoczyła z ławki i szybko pobiegła załatwiać swoje sprawy. Siedziałem i długo o tym myślałem, a wszystkie moje myśli krążyły wokół tej dobrej cioci Izy. Zastanawiałem się, po co jej ta cała dobroć? Dlaczego chce, żeby wszyscy uważali ją za szlachetną? Czy można patrzeć obojętnie na dziecko, które śpi na podłodze, przykrywając się rzeczami zmarłej matki…
Moja refleksja: dobroć wymaga nie tylko działań, ale i zrozumienia potrzeb drugiego człowieka. Chciałbym patrzeć głębiej i widzieć więcej niż tylko pozory, bo czasem nawet najlepszy gest może nie wystarczyć.
