Będę późno, mamy na budowie pełny bałagan głos Jadwigi był przytłumiony, w tle warkotał szlifierka. Słyszysz mnie w ogóle?
Słyszę Marek przestawił telefon na drugie ucho. Nie mam cię czekać na kolację?
Nie czekaj. Może wcale nie przyjadę, terminy płoną.
Dobrze.
Krótkie sygnały. Tak to zawsze wygląda.
Marek położył telefon na kuchennym stole i spojrzał na garnek z wystudzoną zupą pomidorową. Gotował dla dwojga z przyzwyczajenia, choć już dawno powinien przestać. Jadwiga pracowała jako glazurnik, a jej grafik przypominał zapis EKG: raz szalone szczyty aktywności, raz długa, płaska linia. Przez pół roku przeskakiwała z jednego placu budowy na drugi, układając drogi kwarcowy kamień w czyichś mieszkaniach, zarabiając taką kasę, że Marek cicho zazdrościł. A potem pół roku totalnego spokoju, kiedy nie było zleceń i siedziała w domu.
Oba tryby były po swojemu nie do zniesienia.
Kiedy Jadwiga pracowała, po prostu znikała. Fizycznie, emocjonalnie, mentalnie cała. wyjeżdżała o siódmej rano, wracała po północy, jeśli w ogóle wracała. Czasem nocowała na placu, bo po co się męczyć, i tak o szóstej znowu ruszam. Marek jadł obiad, oglądał seriale w samotności i kładł się w zimnym, pustym łóżku. Jedynym dowodem, że w ogóle jest żonaty, była mała kartka ze świadectwem małżeństwa schowana w teczce z dokumentami.
Spróbował kiedyś policzyć, ile wspólnych kolacji mieli w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Liczył cztery. Cztery!
Prawdziwy koszmar zaczynał się, gdy praca się kończyła.
Jadwiga wracała do domu. Wydawałoby się: ciesz się, żona jest blisko, w końcu można być razem. Nie tym razem. Po pół roku w cudzych mieszkaniach przyzwyczaiła się do tak wielu projektów, że własne cztery kąty zaczęły ją denerwować. Patrzyła na płytki w łazience te same, które sama położyła dwa lata temu i oko jej drżało.
To koszmar mruczała, przesuwając palcem po spoinie. Jak mogłam na to pozwolić? Przesunięcie półtorej milimetra. Półtorej milimetra, Marek!
Marek, który nie odróżniłby półtorej milimetra od piętnastu, skinął uprzejmie głową.
A potem zaczynało się.
Najpierw zobaczę, da się coś naprawić. Potem odłamę jedną płytkę, wymienię, i gotowe. Potem skoro już zaczęłam, muszę przełożyć całą ścianę, bo nie ma sensu. A kiedy Marek wracał ze swojej pracy, odkrywał, że łazienka już nie istnieje tylko gołe ściany, sterta gruzu i żona w maskach ochronnych, wesoło mieszająca klej.
W trzech latach małżeństwa przeżyli cztery remonty łazienek, trzy kuchni i jeden korytarz.
Zlecenie zostało zakończone na czas. I znów nadszedł spokój w pracy. Ale nie dla Marka.
Przynieś mi listwy do płytek zadzwoniła Jadwiga, gdy Marek był w biurze. I szpachlę szarą, wyślę nazwę.
Jestem w pracy.
Wpadnij w przerwie. Muszę skończyć ten narożnik przed wieczorem.
Dobrze.
Przynieś, zabierz, zamów, pomóż. Marek stał się kurierem, załadowcą i pomocnikiem jednocześnie. Jadwiga trzymała się domu, wychodząc jedynie do sklepu budowlanego po materiały czasem trzykrotnie dziennie, bo nie wiedziałam, że nie wystarczy tej szpachli, skąd miałabym to wiedzieć.
Była ciągle zmęczona. Od remontu, który same zainicjowała. Wieczorem Marek znajdował ją w kuchni brudną, wykołysaną, z pyłem po kafelkach we włosach i żona patrzyła na niego pustymi oczami.
Będziemy jeść?
Później. Nie mam siły.
Siły nie miała na nic. Na rozmowę nie. Na wspólny film nie. Na bliskość tym bardziej nie. Marek potrzebny był tylko po to, by podać wiadro z zaprawą, kiedy nie chciało jej wstać i wyjść. Albo przywieźć worek cementu z samochodu. Albo przytrzymać poziomicę, gdy ona wyrównywała rzędy.
Jesteśmy małżeństwem mówiła Jadwiga, kiedy Marek próbował się bronić. Małżeństwo to pomoc sobie nawzajem.
Małżeństwo. Słowo zabawne w związku, w którym jedna osoba istnieje wyłącznie jako serwis dla zawodowych ambicji drugiej.
W sobotę wieczorem Jadwiga rozkładała front w okolicy płytek. Poprzedni nie podobał się odcieniem. A Marek siedział w kuchni wśród chaosu, próbując napić się herbaty. Czajnik stał na stołku w korytarzu, bo blat był zasypany płytkami. Cukier znalazł w łazience. Łyżki nie znalazł wcale.
Jadź, zaczął ostrożnie, może już dość?
Co ma dość? nie odwróciła się, dopasowując kolejną płytkę do ściany.
Wszystkiego tego. Remontów. Zawsze coś przebudowujesz w mieszkaniu.
I co? Lubię to. To mój dom, chcę, żeby był idealny.
Nigdy nie będzie idealny dla ciebie. Zmienisz wszystko, pojdziesz na nowe zlecenia, obejrzysz nowe wnętrza i zaczniemy od nowa.
Jadwiga odłożyła płytkę i powoli odwróciła się. W jej oczach pojawiło się coś niebezpiecznego.
A co proponujesz? Żyć tak, kiedy wszystko mnie denerwuje?
Proponuję normalne życie! Jak normalni ludzie. Chodzić do kina. Jeść razem. Rozmawiać o czymś innym niż spoiny i szpachle. Pamiętasz, kiedy ostatnio wyszliśmy gdzieś we dwoje?
Mam pracę.
Nie masz teraz pracy! Sama ją wymyśliłaś!
To nie jest wymyślona praca, Marek. To się nazywa poprawianie warunków mieszkaniowych. Niektórzy się w tym specjalizują.
A niektórzy po prostu chcą żyć. Nie w budowie, nie w kurzu, nie w trybie dajprzynieś. Żyć z żoną, która pamięta, że ma męża.
Jadwiga skrzyżowała ramiona, jakby się broniła.
Nie rozumiesz. Ty jesteś programistą, siedzisz w przytulnym biurze i stukasz w klawisze. Ja tworzę coś rękami. Coś prawdziwego, co można dotknąć. I kiedy widzę, że mogę zrobić lepiej robię lepiej.
Kosztem wszystkiego innego!
Jeśli ci to nie pasuje nikt cię nie trzyma.
Powiedziała to prawie obojętnie, jakby chodziło o niewygodne krzesło, które można wyrzucić i zamienić. Marek zamilkł. W tej jednej wypowiedzi zawarte było wszystko cała ich problematyka w siedmiu słowach. Dla Jadwigi był to wybór, nie konieczność, nie mąż, nie ukochany człowiek po prostu opcja, którą można wyłączyć, jeśli przeszkadza.
Wiesz wstał, strząsając spod spodni kurzy, może masz rację.
W czym?
Że naprawdę nic mnie nie trzyma.
Patrzyli na siebie przez góry płytek, worki z klejem i szczątki kiedyś kuchni. Oboje rozumieli, że kłótnia nie chodziła o remont. Chodziła o to, że ich rytmy życia rozeszły się już dawno i nie przecinają się nigdzie poza adresem zamieszkania.
…Rozwód załatwili w ciągu trzech miesięcy. Ku zaskoczeniu spokojnie. Nie mieli nic do podziału.
Marek chodził po swoim nowym mieszkaniu małym, ale czystym, bez jednego worka cementu w kącie i nie mógł uwierzyć w ciszę. Nikt nie wiercił. Nikt nie stukał. Nikt nie domagał się natychmiast przynieść uszczelniacz, bo stary się skończył.
Mógł planować. Po raz pierwszy od trzech lat wiedział dokładnie, co będzie robił wieczorem. Ale czegoś brakowało. Jakby w klatce piersiowej była dziura, której nie dało się zamknąć.
…Minęły prawie dwa lata.
Słyszałeś wiadomości? zadzwonił w piątkowy wieczór Darek, stary kumpel. O twojej byłej?
Marek napiął się. Rozwiedli się i od tego unikał wszelkich informacji o Jadwidze.
Co tam?
Wyszła za mąż. Niedawno.
Szybko, co?
Tak. I zgadnij, z kim? Darek zrobił teatralną pauzę. Z glazurnikiem, wyobraź sobie.
Marek zamrugał.
I jak im?
Mówią, że świetnie się uzupełniają. Jeżdżą razem po budowach, dwujęzyczny tandem. Idealny duet.
Po tym Marek długo rozmyślał, że Jadwiga znalazła kogoś, kto rozmawia z nią tym samym językiem. Kogoś, dla kogo półtorej milimetra to też tragedia. Kogoś, kto rozumie różnicę między szpachlą epoksydową a cementową nie dlatego, że mu to wytłumaczono, ale dlatego, że sam to wie. To, co drażniło Marka do granic wytrzymałości, stało się fundamentem obcych relacji. Śmieszne.
Spotkał ich w supermarkecie trzy miesiące później. Zupełnie przypadkiem po pracy wzięł koszyk i ruszył w stronę działu nabiału, kiedy nagle stanął.
Jadwiga stała przy lodówkach z jogurtami. Obok niej mężczyzna w ok. czterdziestu latach, szerokim ramionach, z rękami przyzwyczajonymi do ciężkiej pracy. Rozglądali się, szeptali i śmiali. Jadwiga popchnęła go w bok, on odparł palcem w jej bok, ona piskała i cofnęła się.
Wyglądali jak nastoletni zakochani, którym nie zależy na świecie, bo cały ich wszechświat skurczył się do jednej osoby obok. Jadwiga wyglądała inaczej. Nie była już zmęczona, wyczerpana i z pustym spojrzeniem człowieka, który właśnie osiem godzin walił ściany. Była żywa. Taka, jaką Marek pamiętał z pierwszych dni, kiedy poznali się.
Marek zawahał się. Cicho odłożył koszyk na podłogę i wyszedł ze sklepu, nic nie kupując.
W samochodzie uśmiechnął się. Oni po prostu nie pasowali do siebie. Ich rozwód był nieunikniony.
Marek uruchomił silnik.
Jeśli Jadwiga znalazła swojego człowieka, ja też znajdę.
Gęsta mgła, która otulała życie Marka po rozwodzie, w końcu się rozproszyła.
Morał: gdy relacja przestaje być wsparciem, a staje się jedynie wymianą obowiązków, lepiej pozwolić sobie odejść, by każdy mógł odnaleźć własny, prawdziwy dom.
